Dawniej ulubione miejsce spotkań Jeana-Pauka Sartre'a, Simone de Beauvoir i innych francuskich intelektualistów, zachowała wystrój w stylu art deco. Pyszne cappucino.

butterfly przyszła na poranną kawę z świeżą gazetą. usiadła przy którymś ze stolików bliżej okna i czekała, aż ta nadmiernie umalowana kelnereczka przyniesie jej kawę.
EDIT.
iiii poszła sobie, ile można pić kawę?

przyszedł tutaj z natalie, na kawę, wcześniej już wspominaną. usiedli przy miłym stoliku, a on zamówił im dwie kawy.

a ona jeszcze croissanta, gdyż ponieważ miała obsesję na punkcie croissantów właśnie.
-oouh-oparła głowę na dłoni, łokieć zaś na stole-gorąco. damon, jesteś francuzem?
nie, żeby była rasistką!

oparł jedną rękę na stoliku i przyglądął się natalie. - nie, jestem anglikiem. a ty mi wyglądasz na francuzkę. powiedział, bo był prawie pewien, że ona była francuzką.

-taak, absolutną-przytaknęła. nie, żeby się tym szczyciła, jak większość francuzów, czy coś-jestes z londynu? uwielbiam londyn!

- tak, londyn to moje ukochane miasto. urodziłem się tam i wychowałem. och tak, londyn to moje miasto. powiedział to pijąc swoją kawę.

uśmiechnęła się szeroko.
-mieszkałam w londynie z rodzicami, przez trzy albo cztery lata. z tym, że wiesz, o wrażeniach ci wiele nie powiem, byłam dzieckiem i w ogóle.
to było dla niej całkiem dziwne, wróciła do paryża i już,voila, jest na kawie z jakimś, całkiem zresztą miłym, angielskim młodzieńcem.

uśmiechnął się do niej słodko, jak to on tylko potrafi. - no tak, rozumiem. ja teraz w paryżu, uciekam od londynu. po prostu, szukam czegoś innego. a paryż, to jest dopiero miasto. sama rozumiesz. wypił już chyba trochę wystygnięta kawę. - natalie, intrygujesz mnie. opowiedz mi coś o sobie. poprosił ją, bo nic o niej nie wiedział.

-naprawdę chcesz wiedzieć?-owinęła luźny kosmyk włosów na palcu. nie miała problemów z opowiadaniem swojej, jakże burzliwej historii. ale cóż, może nie chciał znać całej prawdy, mógł się przecież przerazić i zwiać.

- mhm, tak. powiedział uśmiechając się do niej. - a co, masz sporą kartotekę ? zażartował, tak aby rozluźnić atmosferę.

-szczerze?-uniosła brew-zdziwiłbyś się jak sporą!
no, nawet notowana była ze dwa razy.

/siedziała w psychiatryku! <3

- ale mam nadzieję że nie jesteś z tych dziewczyn które porywają ludzi i gwałcą ich w jakiejś wąskiej uliczce paryskiej, co ? spojrzał na nią z uśmiechem.

-niekoniecznie-pokiwała głową-chociaż nie wiem, może już zapomniałam o takim incydencie.
w sumie czemu nie, nie zawsze pamietała dokładnie co robiła, kiedy się nacpała;c

uśmiechnął sie szeroko. - ale wyglądasz na taką, której można zufać, więc Ci zaufam. puścił jej oczko.

-to miło z twojej strony-upiła łyk kawy-jeśli pytasz o moje wybryki, to hm, głównie dwa burzliwe związki, chyba tyle.

- ahh. tak, z cyklu burzliwych związków, kilka się tez w moim zyciu pojawiło. pokręcił zrezygnowany głową. - ale na szczęście, to już przeszłość. uśmiechnął się do niej. zapowiadało się bardzo miłe popołudnie.

-no, ja trochę żałuję-westchnęła, ale wyjątkowo nie ze smutkiem, raczej melancholijnie-że się skończyły. cóż, tak wyszło.

- hej, nie psujmy sobie humoru. nachylił sie i szepnął jej do ucha. przy okazji poczuł jej perfumy, takie kobiece. uśmiechnął się pod nosem i odsunął, ze by natalie nie pomyślała sobie że ją chce zgwałcić czy coś.

już przywykła do tego, że tłumy mężczyzn chciały ją zgwałcić, a jakoś nikomu do tej pory się nie udało,ho ho ho. oblizała usta. perfumy to była lady vengance, juliette has a gun, bo są piękne.
-okej, pewnie.
taa, zero wspomnień!

- no to rozumiem. uśmiechnął się do niej szeroko. - masz może ochotę na spacer, ze mną i z maxem ? pogłaskał psa, bo chciał go uspokoić, gdy ten się niecieprliwił.

-hm-zerknęła na zegarek-niedługo będę musiała się zbierać, ale może wieczorem? muszę opanować pierdzielnik który stworzyłam w mieszkaniu przy opróżnianiu walizek, wiesz.
wiedział?

nie wiedział. - oczywiście. chętnie. to musisz chyba dać mi swój numer, taak ? powiedział to szeroko się uśmiechając.

-jesteś sprytnym chłopcem-roześmiała się, wyciągając z torebki fioletowy notatnik-tak, tylko muszę sobie przypomnieć.
no, pół roku poza paryżem dziwnie wpływa na ludzi.

- ahh, schlebiasz mi natalie. i ty chyba też musisz mieć mój numer prawda ? wyjął swojego sidekicka i od razu chciał zapisać jej numer.

wyrecytowała mu w końcu numer, całkiem płynnie, gdyby spojrzeć na to, że nie podawała go nikomu od dawna. i podała mu długopis&notatnik, żeby napisał jej swój! ole.

wziął ten długopis i ten notatnik i ładnie wpisał swój numer. i podpisał się jakże pięknie i przykładnie, bo demonek. tak żeby go zapamiętała. - no. rzeczywiście zrobiło się późno. musze już lecieć, wiesz, mam jeszcze drugiego psa. uśmiechnął się słodko i pocałował ją w kącik ust, bo w policzek nie trafił. tak jakoś. wziął psa, pożegnał się z nią i poszedł.

uśmiechnęła się do siebie, dopiła kawę i zwiała, amen.

Siedział w kawiarni biedząc się nad papierami z badaniami rynkowymi. Miał podkrążone oczy, na stoliku leżała filiżanka bardzo mocnej kawy. Nic dziwnego, nie przespał nocy a musiał pracować

siedziała nad filiżanką herbaty i starała się nie kichać, chociaż chyba przeziębiła się od tego leżenia na ziemii w lasku bulońskim, albo udzieliło jej się uczulenie roberto.

okej, chodził od herbaciarni do herbaciarni, tak to jakoś wyszło! miał przy sobie aparat i cyknął fotkę rołsi, żeby było fajniej.

a ona obudziła się ze snu zimowego, bo coś pstryknęło i teraz rozglądąla się po kawiarni z miną zdenerwowanej gwiazdy holiłudu, której nie dają spokoju paparazzi. chociaż właściwie nie miała powodu, żeby obawiać się paparazzi,raczej psycholi w stylu sketch ze skinsów.

daniel miał nadzieję, że nie ustawił flesza, a jednak ustawił, jak się okazało, bo teraz cyknął jej fotę z całkiem bliskiego bliska i zaklął pod nosem, speniany. a mama mówiła, danielku, upewnij się, zanim zrobisz zdjęcie po kryjomu! okej, wcale nie mówiła, tylko ja tak mówię.
- huh, miałaś tego nie zauważyć - powiedział. obawiał się, że znowu będzie musiał postawić kawę w zamian za te zdjęcia, tak jak ostatnio.

- nie, nie jestem britney spears, więc pudelek.fr nie zapłaci ci za te zdjęcia ani grosza. - powiedziała, dość poirytowana, bo nie należała do tych osób, które lubią jak robi im się zdjęcia. szczególnie jeżeli zdjęcia robili jej obcy ludzie w kawiarniach, co nie zdarzało jej się zbyt często. to znaczy wcale jej się nie zdarzało i nie wiedziała, że powinna teraz wymagać od daniela kawy.

- hej, jak coś, to nikt mi za zdjęcia nie płaci! - powiedział, nieco oburzony tym, że mogła uznać, że jemu płacą za zdjęcia. - cały czas robię je do portfolio - dodał, na wszelki wypadek, żeby nie pomyślała, że jak mu nikt nie płacił za zdjęcia, to że oddaje je za darmo!

-dobrze, że nie do kronik policyjnych... - przewróciła oczami () , bo i tak już się zagmatwała w tych wyjaśnieniach daniela i nie wiedziała czy to zdjęcia do bravo i potem dokleją je do jakiegoś listu 'mam siniak na kolanie, czy to poronienie', czy to jak w tym filmie 'zakochani' (ja nie wiem czy ty oglądałaś czy tak czy nie ale to fajny film), czy ameryka mu za nie płaci, czy to na world press photo...

- a co, jesteś ścigana? - zapytał generalnie wesoło, pozwalając odsunąć sobie krzesło, ale, że był dobrze wychowany, rzucił coś o tym, czy może się przysiąść, bo może rosi nie chciała jego towarzystwa albo była umówiona na randkę z kimś zupełnie przystojnym, kto miał się jej oświadczyć lada moment.

skinęła głową, co miało oznaczać, że tak, może się przysiąść. bo nie spodziewała się dziś żadnych oświadczyn, wyjątkowo. roberto chyba poczuł się winny, bo nie udzielił jej pierwszej pomocy w parku i uciekł z kraju, więc na nieog też nie czekała. -nie, nie jestem. - ostatecznie była grzecznym dzieckiem i nie robiła niczego co byłoby karalne!

- to dobrze, bo nie chciałbym się znaleść w kronice policyjnej jako współwinny czy coś - powiedział, siadając i przysuwając krzesło do stolika. miał ochotę na herbatę, toteż sobie zamówił, bo narobiła mu smaka, już setna jego herbata dzisiaj, ale cicho, daniel uzależniał się od herbaty tak jak od papierosów.

mocna herbata jest podobno bardziej szkodliwa od kawy, więc daniel umrze i nawet lekarz karlos mu nie pomoże. rołzi za to wolała kawę, nie wiem czy ze względu na tą mniejszą szkodliwość, ale po incydencie z roberto była tak zdenerwowana, że wolała nie ryzykować zawału. a jak wiadomo herbatki działają uspokajająco. i tak dalej!!!
- w końcu się znajdziesz, jeżeli nadal będziesz robił obcym ludziom zdjęcia z zaskoczenia. - poinformowała go, bo ktoś w końcu mógł się zdenerwować i zadzwonić po policję.

- ale to nie miało być z zaskoczenia, no wiesz, zapomniałem wyłączyć flesza, ale w sumie nie szkodzi, bo nie wezwałaś policji. chcesz zobaczyć? - zapytał, bo może chciała. według niego na zdjęciu wszyła koszmarnie i okropnie, jej uroda nie odzwierciedliła się ani nic, więc tego zdjęcia na pewno w portfolio nie będzie. gotów je był nawet skasować, na życzenie.

-nie, chyba nie chcę... - dostała sygnał z satelity, że wyszła koszmarnie, więc mogłaby wpaść w głęboką depresję i potrzebować wieloletniej terapii. albo z rozpaczy skoczyć do sekwany. w głębi serca miała nadzieję, że daniel je skasuje i telepatycznie wysyłała mu sygnały, że powinien to zrobić.

ale on ich nie otrzymał, jakieś zakłócenia na linii! za to przypomniał sobie nagle, że się spieszy i sobie poszedł, zostawiając aparat na stoliku, takiż to pretekst, by się spotkać kiedyś.

jako że miał ochotę na kawę postanowił wbić do cafe de flore, gdyż rzeczywiście podają tu pyszne cappucino! no i okej, zajął miejsce przy stoliku, zamówił kawę i wyjął z plecaka jakiś dziennik, trzeba być na bieżąco przecież co nie.

Weszła na kawę, no cóż próbowała poukładać w głowie kilkanaście tysięcy myśli, które w jednej sekundzie wezbrały w jej ustach potok słów. Usiadła przy jakimś okrągłym stoliku po czym z otchłani wielkiej żółtej torby wydostała długopis wraz z zgniecioną kartą. Zamówiła kawę z pianką i opierając się niechlujnie o oparcie krzesła zaczęła pisać kolejny wiersz. Jedynie mocna kawa pozwalała jej przelać zagmatwane myśli na papier.

Wszedł do kawiarni, zamówił espresso, po czym zajął stolik przy oknie i jak zwykle wyjął z teczki jakieś papiery

Była właśnie w przełomowym momencie pisania sylabicznego wiersza, kiedy długopis samoistnie odmówił współpracy.
- Cholera - zaklęła, rozejrzała się przelotnie po kawiarni w poszukiwaniu długopisu - nie był on jej co prawda potrzebny do pomieszania kawy, ale pragnęła go bardziej niżeli czegokolwiek, a na pewno bardziej niż mogłoby się wydawać.

Podniósł wzrok i natychmiast trafił spojrzeniem w zooey (stolik naprzeciwko). Pomyślał, że ona wygląda na osobę, która czegoś szuka, ale nie zgdł czego można szukać w kawiarni poza rachunkiem, kelnerem, menu, albo zamawianym przysmakiem

Spojrzała na niego, na jej twarzy pojawił się nikły uśmiech. Stoliki poukładane były blisko, a przynajmniej tak ciasno, że nawiązanie rozmowy z stolikiem znad przeciwka nie wymagało jakiegokolwiek trudu. Zastanawiała się czy pytanie z sortu- Przepraszam, czy masz może pożyczyć długopis?- byłoby w istocie niepoważne i nie co durnowate, ale cóż i tak straciła całkowicie sens wiersza. Kelner o błazeńskim wyrazie twarzy i błyszczących oczach podszedł i z gracją słonia położył, a raczej upuścił porcelanową filiżankę z kawą, która spłynęła po całym stoliku. Z. w głowie miała kilkanaście kanadyjskich i francuskich przekleństw, które chciała posłać w jego stronę. Speszony kelner odsunął się i zniknął gdzieś za ladą, a dookoła nie było żywego ducha w formie pracownika kawiarni. Oprócz tego zalał jej rękopis niedokończonego wierszu i pozostawił ją bez jakichkolwiek chusteczek, dzięki, którym mogłaby się pozbyć kawowej esencji ze stolika i płaszcza. Jedyne wolne miejsce było przy mężczyźnie z stoliku obok, który prawdopodobnie ujrzał całą komiczną sytuację.
- Czy mogłabym się przysiąść, mój stolik właśnie przedawkował ilość kawy-stanęła przed mężczyzną.