Zerwał sie na nogi, widząc katastrofę przy sąsiednim stoliku - Aelż proszę siadać - pozdejmował papiery i wyjął z teczki chusteczki, podał jej, żeby mogła wytrzeć, co tam było mokre - Tak, mam długopis, nawet kilka - i wyciągnął jeden z nich z owej teczki

- Dziękuje - nie spodziewała się tak nagłej reakcji, wzięła chusteczki, a jej zimne smukłe dłonie musnęły rękę mężczyzny.
- Właściwie długopis nie jest mi już tak koniecznie potrzebny.- spojrzała na przemokniętą kartkę, która nabrała jasnobrązowej barwy.
Przetarła płaszcz serwetką po czym zgniotła ją i gdy tylko ujrzała kelnera, jej ręka zadrżała by rzucić nią w niego. Posłała mu piekielne spojrzenie po czym jej twarzy nabrała znowu subtelnego wyrazu.
- Zooey -wyszeptała podając rękę nieznajomemu, ach te kanadyjskie zwyczaje.- a jak mam się do ciebie zwracać per wybawco.- skierowała w niego swój wzrok.

- Charlie, po prostu Charlie. Miło mi Cię poznać. Czy to ten kelner? - zmierzył wzrokiem delikwenta

- No więc Charlie, tak to niestety on - uśmiechnęła się serdecznie.

- Taak, on wygląda na chłystka. Miałem kilku takich w pracy. Do czasu, oczywiście - odpowiedział uśmiechem

- w takim razie czym się właściwie zajmujesz, skoro twoja praca odtrąca 'takich 'pracowników - właściwie pośród wielu określeń nie znalazła nazwy dla kelnera, który obdarował ją nie jedno znacznym spojrzeniem i jeszcze jedną rzeczą potrzebującą natychmiastowej wizyty w pralni.

- No cóż, jestem szefem i włascicielem firmy "Winter's Wine". Niektórych już okiełznałem, albo wyrzuciłem. Mam swoje ulubione kary

- Brzmi tajemniczo - uniosła prawą brew, po czym oparła się o siedzenie krzesła. W jej głowie narodziło się pytanie, czy poeci to kompetentni pracownicy.
- Mam nadzieje, że nie trzymasz się średniowiecznych metod karania chłostom.-stwierdziła z niemałym rozbawienie spoglądając na Charlie'go, chociaż trudno ukryć, że z przyjemnością dodałaby szczyptę arszeniku do herbaty kelnera.

- He, he, raczej nie. Bez kar cielesnych. Ale kary finansowe, takie jak obniżanie pensji na np. miesiąc, owszem. Mam mnóstwo pracowników na całym świecie, więc jest trochę roboty - dopił swoją kawę

- Ja jedynie mam pod swoją kontrolą długopis, który i tak mi się sprzeciwia - stwierdziła z towarzyszącym temu nostalgicznym przejęciem - żeby było bardziej dramatycznie.
- W każdym razie mam nadzieje, że nie przeszkodziłam Ci w jakiś ważnych sprawach papierkowych - stwierdziła spoglądając na wrzucone do torby teczki i stosy kartek - może nie stosy, ale sterty.

- Nie, nie. Jestem szefem, więc moge sobie pozwolić na nierobienie czegoś. Ale muszę już lecieć. Tu jest moja wizytówka a tu numer prywatny. Ten na dole - podał jej karteluszek, wziął płaszcz, zapłacił i wyszedł

Wsadziła kartkę do kieszeni nieszczęsnego płaszcza po czym podała mu swój numer, na jednej z białych nienagannie prostych kartek, pożegnała się po czym po dłuższej chwili także opuściła kawiarnię.

Weszła i od razu poprosiła o ciastko z kremem i kawę. Usiadła przy stoliku i zaczęła przeglądać sieć, bo tu darmowy hotspot był

dobra, przyleźli tutaj. bo podobała jej się nazwa ;x oczywiście trochę zmokła bo nie miała kaptura, ale cicho. nie aż tak bardzo. usiadła grzecznie poprawiając krótką spódniczkęę.

martin oczywiście zwrócił uwagę, na to, że ma krótką spódniczkę, ale jeszcze bardziej na to, że ma długie nogi. potem na to, że ma mokre włosy, które jej się trochę rozwaliły, ha, dobrze jej tak xd.
- co zamawiasz? - zapytał, uznając, że to trochę dziwne, że w ogóle się nie znają, a już siedzą sobie w kawiarni.

ej, trochę współczucia xd z drugiej strony nie przykładała się dziś do fryzury bo wstała lewą noga na dodatek o piątej rano. tragedia, prawdziwa. zazdrościła mu, że ma kaptur!
- hęę, szarlotka z bitą śmietaną niech będzie. - jezus, bomba kaloryczna, która potem zatrzyma jej się na nogach, brzuchu i innych takich, ale trudno. raz na rok nic się nie stanie. pewnie wolał żeby siedzieli w łózku, nie?

pewnie tak, martin nie takie rzeczy wyprawiał z ledwo poznanymi dziewczętami, pozdro lusi. tak więc ten, zamówili, martin białą kawę z syropem kokosowym, bo ostatnio piłam i mi smakowała, a ona tę czy też tą szarlotkę.
- tak więc, carmen - mruknął, kiedy to kelnerka uśmiechająca się zupełnie przemiło do carmen, co jest zastanawiające, oddaliła się od ich stolika. - jesteś stąd? - zapytał, bo to takie standardowe pytanie, które się zadaje, jak nie ma się o czym rozmawiać.

a uśmiechnęła się przemiło bo może kogoś jej przypominała. babcię, ciocię, mamę? xd podobno karmę wyglądała staro jak na swój wiek. tak przynajmniej mówili jej niektórzy których spotykała jeszcze w londynie.
- hmm, nie. przyjechałam tu wczoraj i nic nie wiem. - powiedziała prawdę, bo nic prawie nie zwiedziła, zobaczyła i takie inne co robi dopiero przybyły do miasta. - z londynu. znasz tu jakieś ciekawe miejsca, hum? - no tak, od razu wyejchała czy zna jakieś ciekawe miejsca a sama się nie spytała ile tu jest. ale pewnie długo. widać było!

ledwo dwa miechy był!!
- paryż ogólnie jest ciekawy - powiedział, bo co on tu będzie opowiadać, nie za dobrze znał to miasto i potrafił się zgubić w najbardziej banalnych miejscach, kiedy to otaczał go tłum roześmianych chinek z aparatami, robiących jemu zdjęcia. - jednak bardziej podobało mi się w cannes.

cicho, to dużo!
ona też się czuła trochę jak turystka, bo jeszcze się tutaj nie rozkręciła. i znała tylko drogę do swojego domu i hotelu. nie ciekawie. no i jeszcze do jednego klubu. a jak na turystkę na pełen etat mieszkającą w paryżu położyła trochę nogę na nogę martina.
-to będę musiała się tam wybrać. - uśmiechnęła się trochę tajemniczo. i chyba nie było jeszcze, że ta sama kelnera przyniosła już zamówienie.

sory, że długo, ale tata mnie zgoniłłłłłł.

okej, poczuł tą jej nogę na jego nodzę, w związku z czym rzucił jej krótkie spojrzenie, na pewno nie oniesmielone, już prędzej ją onieśmielające, po czym oblizał górną wargę, bo wydawała mu się dziwnie sucha.
- naprawdę warto! - przytaknął z ożywieniem. - cannes to super miejscówa, plaża, kluby, wszystko, co do życia potrzebne. trącił ją kolankiem!

no nic, poczuła, że to czas poprawienia po raz kolejny spódnicy. więc zrobiła to xd nie, nie wywaliła stolika ani nic takiego! położyła nogę tam gdzie była i zabrała się za szarlotke. szybko zjadła bitą śmietanę która ją zapchała chyba na cały dzień.
- hmm, plaża! - ucieszyła się. - to mi jest chyba najbardziej potrzebne! - uśmiechnęła się tajemniczo po raz kolejny, siur.

- słyszałem, że w paryżu też jest plaża - postanowił podzielić się z nią tą informacją, bo może jeszcze w zimie zdąży zrobić się na tyle ciepło, że będzie trzydzieści stopni, a wtedy przyjdą na plażę i martin poogląda sobie carmen w bikini, lecz niestety to tylko marzenia, bo jak już, to w zimie będzie pewnie minus trzydzieści stopni prędzej.

zimowe słońce podobno najlepiej opala, a carmen nie było zwolenniczką solarium, więc wszystko możliwe! mróz nie straszny. przyzwyczajona była trochę.
- trzeba będzie też odwiedzić. czym się zajmujesz? - a teraz przesłuchanie! takie bez latarki w oczy naszczęście. z drugiej strony czym on się może zajmować w wieku 17 lat (z tego co widzę)?

- jestem w drugiej liceum - powiedział, bo raczej nie chciało mu się wymyślać historyjki o tym, że ma dwadzieścia jeden lat, studiuje prawo itp. itd. zastanawiał się, co carmen na to powie, wyglądała mu na trochę starszą, a wiedział z doświadczenia, że dziewczyny mają upośledzenie na punkcie młodszych od nich.

- ou, no to ja jestem trochę starsza jak pewnie zauważyłeś. - hę, ślepy nie był. z drugiej strony nie była aż tak starą babą, że widać jej było zmarszczki (nie miała!!) na kilomentr i pracę najlepszego chirurga plastycznego na świecie. jak mu nie przeszkadza, że jest starsza to jej nie przeszkadza to, ze jest młodszy, o.

- ale nie wyglądasz na trzydzieści lat - stwierdził, przyglądając się jej uważnie, ta, nie miała zmarszczek raczej, więc nie mogła być aż tak stara. - na pięćdziesiąt też nie - roześmiał się, ale zaraz sobie przypomniał, że madonna ma prawie pięćdziesiąt a wygląda na trzydzieści. - raczej tak pod dwadzieścia? - kobiet się nie pyta o wiek, bat hi dazynt ker.

madonna jest fee! albo cher! czy jak jej tam. ma sześćdziesiąt, a wygląda na czterdzieści góra! ale je pomagał skalpel i karta kredytowa.
- w marcu stuknie mi dwudziestka. - powiedziała trochę niewesoło bo poczuła się staro, łatełer. - stara jestem, co? - roześmiała się trochęę.

- e tam - machnął ręką, dla niego nie było istotne, ile miała lat. ważne, żeby miała jędrne pośladki, po których mógłby ją macać. - młoda ciałem i duchem - puścił jej oczko, żeby było fajniej! chyba nadużywam tego zwrotu. - jak dla mnie to jesteś w porządku - a nawet więcej niż w porządku, ale aż tak napalony, żeby jej to mówić, raczej nie był.

Usiadła sobie wygodnie, oczekując. Narazie nic nie zamawiała.

weszła i usiadłą przy stoliku z yuki i reszta parasol zostawiął gdzieś w kącie zeby odkapał ^^- zaczeła sie zasaanawiać co zamawia xD

Weszła następna, i z miejsca zamówiła kubek parującego, słodkiego kakao. Zwaliła się na miejsce obok Yuki, wzdychając, i ściągając kaptur. - Jak tu przyjemnie!

-taak- rozgościła sie na fotelu- strasznie wymarzłam w tej wodzie- w końcu zdecydowała sie na latte karmelowe a kiedy przyszło wsypała jedną torebeczkę cukru

a jędrne pośladki miała. a na 'młoda ciałem i duchem' się ucieszyła, ale zobaczyła w myślach swoją babcie która ma około 67 lat biegającą w dresie po ogordzie.
- dzięęki w takim razie. - usmiechnęła się. wyjęła z torby komórkę bo właśnie zadzwoniła o jakimś przypomnieniu. - kurde, musze iść... - powiedziała dość niechętnie. podsunęła martinowi kartkę z numerem telefonu i wstała. - to do następnego? - dobra, cały czas była uśmiechnęta.

/ lece do ciotki na imieniny, ciaaało! może nie umrę.

Rozsiadła się na wygodnym krześle po czym starannie złożyła parasola i zamówiła latte z dodatkiem malinowego syropu i podwójną pianką, a raczej jej podwójną ilością.

- do następnego! - przytaknął, schował kartkę do kieszeni i również poszedł.

Kiedy przyniesiono jej zamówienie, z rozkoszą zamoczyła usta w ciepłej cieczy, czując, jak przyjemny żar rozchodzi się po jej, nieco zmarzniętym ciele. - Cieszę się, że Was poznałam. - Rzekła ni stąd, ni zowąd. - Będziemy się jeszcze tak spotykać, nie?

-ja też sie abrdzo cieszę, no pewnie ze będziemy!-napiła się i tuliła do ciepłej szklanki ^^- więc zooey ty piszesz wiersze, tak? a reszta co lubi?- spojrzała na yukę i sare ^^

- Ja? Mam tylko piętnaście lat, więc, co tu dużo mówić - uczę się, jak na razie. Oprócz tego skłaniam się ku twórczości muzycznej, no i piszę. Prozę, czasem wiersze. - Wzruszyła ramionami.

Yuki skosztowała Latte, które uprzednio elegancko zamówiła.
- Ja ogólnie interesuję się muzyką, modą, sztuką i japońskimi tradycjami. trochę też historię. a teraz pracuję jako modelka. - ostatnie zdanie powiedziała z nieszczęśliwą miną.

- Oczywiście, że będziemy! - mówiąc to klepnęła LN lekko w czoło.

- mam nadzieje, że tak - odpowiedziała ze znaną sobie spontanicznością i z podwójną dawką optymizmu, po czym wypiła łyk kawy i rozkoszowała się jej smakiem dodam, że malinowym smakiem.

-nie cieszysz się z tego?- zapytała zdumiona Y (w sensie tego modelingu x)

- Z czego? Z tego, że jestem modelką? Póki to zostawało w strefie Japonii, o było fajne. Ale kiedy zaczęłam pracę na większą skalę, to... ehh... szkoda gadac. - odpowiedziała, a potem nachyliła się w kierunku kubka Zooey, zaglądając do niego ciekawie.
- Malinowe? - zapytała, pociągając lekko nosem. Rozkoszny zapach.

- Czytałam w gazetach, że praca modelki jest nieco niewdzięczna. - Zamieszała w swoim kubku. - Ale mam nadzieję, że Ciebie, Yuki, ominą najgorsze aspekty tego zawodu!

- Malinowe w całej swej kawowej konsystencji. - nawet w nie wielkiej odległości dało się wyczuć zapach owocowej esencji syropu - może się skusisz, aby spróbować - podała jej czystą łyżeczkę [to zabrzmiało jak podawanie trucizny x_X]

-rozumiem o co chodzi, tzn właściwie nie do końca bo nigdy nie byłam prawdziwą modelką ale to musi się robić meczące po jakimś czasie- uśmiechneła się współczująco

Yuki uśmiechnęła się i, nadal się uśmiechając, spojrzała na swoją wysoką szklanką i również zamieszała białą słomką w smakowitym Latte. Brakowało już tylko kilku łyków, aby napój się skończył.
- Wiesz, jak narazie mam szczęście. Czasami to nie jest przyjemne, owszem, ale przynajmniej nie słyszę ciągłych komentarzy na temat mojej figury, jak inne dziewczyny. O tyle dobrze, że mnie w anoreksję nie wpędzają... I dzięki. - powiedziała swobodnie.
Wyjęła słomkę, aby nie siorbac ^^, i wychyliła cała zawartosc szklanki z nieodmienną gracją. XD

-dobrze że nie masz zapędów anorektyczki jak niektóre modelki, on emyślą tylko o tym jak sie najeść niejedząc, masarka-napiła się latte i dziękowała bogu za jej wynalezienie- a ty sara mówiłaś coś o muzyce, śpiewasz, piszesz teksty grasz na jakimś instrumencie czy co?

Spojrzała rozkojarzonym wzrokiem w stronę Y.
- dlaczego dostałaś taką wysoką szklankę, a ja znowu porcelanową filiżankę? - powiedziała z naturalnym dramatyzmem po czym dodała również do Y.
- Wyglądasz całkiem, całkiem, a raczej mam na myśli dobrze - stwierdziła z opóźnionym rozbawieniem jak trywialne były jej słowa.
- jakim konkretnym typem muzyki się interesujesz? - zapytała pijąc ekhm. nie siorbiąc kawę :>.