uśmiechnął się. - mhm, no tak. właściwie, to jesteś stąd ? zapytał z ciekawości. aha i przy okazji też zamówił sobie ciemna dużą kawę.

- Tak, od urodzenia mieszkam w Paryżu - zamówiła latte - A Ty?

- ja jestem z nowego jorku. powiedział i zaczął bawić się chyba wykałaczką. odruchowo spojrzał na zegarek. pozostała mu tylko już godzina. a szkoda. - paryżanka, powiadasz. wiesz, uwielbiam paryż. stwierdził szczerze.

- To tak samo jak ja. Nie chciałabym mieszkać gdzieś indziej - spojrzała na niego - Może mamy jeszcze jakies wspólne cechy, kto wie? - zaśmiała się cicho

- mhm, być może. uśmiechnął się i puścił jej oczko. hm, teraz czuł się jakoś swobodniej. - wiesz, może mieszkamy w tej samej dzielnicy, kto wie. uniósł delikatnie kącik ust.

- Le Marais, mieszkam tam z rodziną - kiedy kelnerka przyniosła kawy wypiła trochę

upił kawy też trochę, dawała niezłego energetycznego kopa. - hm, a jednak nie. ja mieszkam w rue di rivoli. i mieszkam sam. właściwie nie sam. z psami. zaśmiał się.

- Ja ze zwierząt mam tylko kota - uśmiechnęła się i popatrzyła na zegarek - Przepraszam, muszę już iść - zapisała mu swój numer, dokończyła kawę i zaczęła zbierać się do wyjścia

/ I ja też idę

wziął jej numer i od razu wpisał sobie do telefonu, no do iphona. mhm, no tak. - ok, cóż. od razu do Ciebie napiszę, żebyś miała mój numer. umówimy się jeszcze. powiedział z uśmiechem. wypił kawę, zapłacił za obie. i chyba też wyszedł.

/ ok.

Przyszła trochę wcześniej z tegoż także względu, iż w tym przyjemnym pomieszczeniu można było bez przeszkód czytać książkę do jakiej się akurat dorwała. No, więc - pochłaniała treść, czekając, oczywiście.

Weszła, rozejrzała się, dojrzała Sarę i natychmiast przedostała sie do jej stolika - Cześć, już jestem! - zdjęła płaszcz i powiesiła go na oparciu krzesła

- O, hej! - Odparła, dopiero po krótkiej chwili, bowiem kończyła właśnie hm, powiedzmy, iż trzydziesty drugi rozdział, ale zaraz jej twarz rozjaśnił pogodny uśmiech. - Dawno Cię nie widziałam, ech!

- Wzajemnie, koleżanko! No to mów, co tam u Ciebie: pisałas w SMSie, że duzo się zmieniło - patrzyła na nią z ogromem ciekawości w oczach

Przechyliła zaintrygowana głowę, zaraz poprawiając denerwujący kosmyk, który niepostrzeżenie wyłonił się wprost na czoło. Schowała książkę, i westchnęła nieco komicznie. - Od czego by tu zacząć? Równie dobrze mogłabym poprosić Ciebie o to samo, ale pierw... - Machnęła ręką na kelnera, zamawiając sobie dużą kawę z mlekiem. - Zacznijmy od faktu, iż jestem sierotą... to znaczy byłam, przez kilka dni. Ojciec zmarł, wiesz? Na... coś tam, nie chcieli mi powiedzieć w szpitalu, chamy.

Zszokowana aż upuściła z brzękiem łyżeczkę do kawy/herbaty, którą obracała w placach i spojrzała na nią ze współczuciem - Ojej, bardzo Ci współczuję. To... to musiało być straszne - bo ona nigdy nie zetknęła się ze śmiercią face to face - Czekaj, mówiłas, że byłaś sierotą? Ktoś zdążył już Cię adoptować?

Roześmiała się krzepko, bynajmniej nie dostrzegało się w tym dźwięku jakiejkolwiek wibracji kpiny. - Wiesz, ja i on nigdy nie byliśmy zbyt psychicznie, związani ze sobą. Odszedł, cóż, nie powiem, by było mi z tym dobrze, jednak co się stało to się nie odstanie. - Wzruszyła ramionami, maczając usta w swoim, świeżym, i pachnącym zamówieniu. - Tak czy inaczej mój przyjaciel wpadł na pomysł, by mnie zaadaptować. Pomyśl tylko, sama jeszcze nie wierzę w to wszystko. - Rzekła z cichym westchnięciem.

Wypiła łyk swojej kawy - Przyjaciel? A co to za wspaniałomyślny osobnik? - bądź co bądź, swoboda Sary w temacie śmierci ojca dosyć ją szokowała

Wybacz, byłam na chwilę w sklepie^^. - Taki jeden. Wysoki, i ładny. - Upiła kolejny, tym razem dłuższy łyk. - Damon ma na imię, może go znasz? - Zauważyła, mimo wszystko delikatną niepewność w jej ruchach. - Ojej, tylko nie uważaj mnie teraz za nieczułą sekutnicę! Po prostu... nie uzewnętrzniam się zbytnio.

Pokiwała głową z połowicznym zrozumieniem - Damon... Damon... A, już wiem! Nie znam go osobiście, ale swojego czasu Scarlett się z nim przyjaźniła. Znam go tylko ze słyszenia - wypiła jeszcze trochę kawy, dzisiaj się nie wyspała

- Całkiem możliwe. - Uśmiechnęła się znów, wspierając podbródek na dłoniach, i zwyczajowo wpatrując w okno. Pogoda zdecydowanie się jej nie podobała. - Jako ciekawostkę dodam także to, iż właśnie zatrudniłam prywatnego nauczyciela. Ponownie. Trochę oświaty jeszcze nikomu nie zaszkodziło. - Ocknęła się zaraz z pewnego rodzaju zamyślenia. - No, ale teraz chcę słyszeć, co u Ciebie!

Zrobiła męczęńską minę - U mnie kompletnie nic! Nic nowego, nie wiem czy kiedykolwiek bedę żyła choć odrobinę inaczej. A chciałabym żeby działo się coś ciekawego, bo mogłabym Ci o tym opowiedzieć, oczywiście nie tylko dlatego, ale zawsze mnie o to pytasz - zachcichotała

- Hmm. - Wydęła troszkę usta, i zaraz przyłożyła doń palec w geście zastanowienia. - Wszystkie zmiany są zależne od Twoich łapek, i nie przyjdą ot, tak, prawda? Może powinnaś odezwać się do jakichś osób, tych, co poznałaś, bo na pewno takie istnieją, odnowić znajomość, no wiesz.

Potrząsnęła głową - Nie, nie kojarzę nikogo takiego. Rzadko kogoś poznaję. - skończyła pić kawę

- Rzadko? Och, nie mów mi, że nie poznałaś nikogo! - Parsknęła przyjaznym chichotem. - Przypomnij sobie jakiś epizod, albo... o, albo niech siostra Ci kogoś załatwi!

Rozesmiała sie na taką mysl - Ona mogłaby, ale jakoś nie widuje się ostatnio ze swoimi znajomymi. Oni trochę o niej zapomnieli a ona jest zbyt delikatna żeby im o sobie przypominać - zmarszczyła czoło - To znaczy, czasem im się kulturalnie przypomni, ale jakosś to się nie klei. I to chyba nasza wspólna bliźniacza cecha: zwykle kiedy wychodzimy do świata nie spotykamy kogoś kto zwróci na nas uwagę - posmutniała

- Heej, niech walczy dziewczyna! - Zamachnęła energicznie ręką. - Jakby o mnie ktoś zapomniał to wydałabym ostatnie grosze na telefonie, by zadzwonić do niego, i w ciągu kilku sekund rzec: 'Jesteś chujem', serio! I Ty powinnaś zrobić tak samo, świat to paskudne, i brutalne miejsce, a Paryż już w ogóle przypomina, cieknącą seksem dżunglę. - Chciała ją jakoś pocieszyć, no cóż.

Uśmiechnęła się gorzko - Ja nie mam komu tak powiedzieć, chociaz chciałabym. Przekażę to Scarlett, ale to raczej wersja dla mnie, ona nie umie być niemiła

- Szczęście musi się do Ciebie uśmiechnąć, wyjdź mu naprzeciw, słońce. Przyznam, ja też nie utrzymuję kontaktu z niektórymi osobami, ale przejmuję się tym? Nie bardzo, ich strata. - Wychyliła się, by poklepać dziewczynę pokrzepiająco po ramieniu. - Naucz ją tego, tylko wredne zdziry zawsze dostają, czego chcą!

- Łatwo Ci mówić, masz adoratorów na wyciągnięcie ręki. Wszystkie dziewczyny, które nie są samotne próbują wyswatać innych

- Ojej, kiedy to było? Wierz mi, nawet adoratorzy w końcu znikają. - Pokiwała głową, może trochę smętnie. - Myślisz, iż nie mogę wytchnąć od spotkań? A gdzie tam, trzymam się kilku osób, to wszystko. - Oparła się na krześle wygodniej. - To nieprawda. A Ty w każdej chwili możesz zdobyć przyjaciół, trochę cierpliwości, i braku desperacji.

- No dobrze, sprawdzimy za jakiś czas czy Twoja teoria jest słuszna. A teraz pa, musze już się zmywać - i poszła

- Zobaczymy! - Rzekła tonem, nasuwającym pewien zakład, i zasunęła swoje krzesło, wstając. - Do widzenia, słoneczko! - I również poszła, uhum.

przyszedł tutaj, i od razu znalazł jakiś nawet całkiem przytulny stolik. i zamówił sobie od razu dużą ciemną kawę i czekał na Graciellę, bo się tutaj umówili.

Weszła, zobaczyła Damona i doszła do jego stolika - Cześć, no to jestem

- czeeeść. uśmiechnął się do niej, przeciągając literki w wyrazie. - czekaj, pomogę Ci zdjąć płaszcz. i wstał, żeby jej pomóc.

- Nie trzeba było - powiedziała i uśmiechnęła sie trochę jak słodka kokietka. Potem usiadła przy stoliku

oczywiście jej pomógł, ha. bo był głupim podrywaczem i oczywiście uwielbiał bajerować dziewczyny. usiadł więc na miejscu. - chcesz coś do picia ? zapytał z uśmiechem.

- Hm, może herbata. A tak wogóle to co u Ciebie?

zamówił więc jej herbatę. - hm, u mnie ? a nic. życie się jakoś toczy. powiedział spokojnym głosem oczywiście posyłając jej uśmiech. - a co u Ciebie ? zapytał.

- Jeśli się dobrze zastanowić to ostatnio u mnie nic się nie zmieniło... - powiedziała z uśmiechem

- oprócz tego, że śniłem Ci się. zaśmiał się. i spojrzał na nią.

-------
Suite ŕ un grand nombre de réponses, ce sujet a été automatiquement divisé. Vous pouvez retrouver la suite de ce sujet ici :
http://cthulhu.kitesboard.com/viewtopic.forum?t=3018