- może powinnaś poszukać sensu życia w kościele, albo u jakiejś sekty, nie wiem sof, niektórym to pomaga. czy dwa dni temu stało się coś istotnego, jakaś zmiana klimatu, zatonął titanic II? - nie mogła sobie przypomnieć, może akurat była pełnia księżyca i sofi zamieniła się w wilkołaka. albo jezus zmartwychwastał. albo coś tym podobnego.

mondrala podsluchiwal sobie o czym one gadaja aha.

-runęła trzecia i czwarta wieża łord trejd senter, zaczęła się apokalipsa, wojna światów i tom kruz, śpiący w mojej wannie, rołzi-odparła. AHA, zamówiła creme brulee i kawę, co z trego, że to wieczór, najwyżej nie zaśnie i wypadnie przez okno oglądając gwiazdy.

i zw dłuższe;c

-och, myślałam, że on mieszka w bunkrze, na wypadek inwazji kosmitów. - powiedziała, bo była obeznana z pudelkiem. i sącząc swoją kawę zezowała na roberto, bo wydawało jej się, że podsłuchuje! ;o -cos jeszcze, sophie, coś jeszcze się stało?

gupji robercik.
-tak. jestem zakochana we współlokatorze, mój przyjaciel od seksu już mnie nienawidzi, ale to tak mocno mocno mnie nienawidzi, bo chyba go zraniłam, wyznając mu, że lecę na ljama, znaczy wiesz, współlokatora mego właśnie, poza tym matka nie odbiera komórki bo pewnie znowu się zalała, zwiędły mi kwiatki,mimo, że nie ma słońca, a sąsiadka z góry napluła na parapet.
teraz już naprawdę zw.

zawstydzil sie i wbil wzrok w filizanke nie wiedzial co zrobic ehem.

pogroziła robertowi palcem i wróciła do problemów sophie,których było całkiem sporo. w pewnym sensie nawet jej ulżyło, bo sama miała ich mniej. chociaż też zwiędły jej kwiatki i zginęły ulubione kolczyki.
-zacznijmy od kwiatków. albo nie, nie wiem co mogłabyś zrobić z kwiatkami. wygląda na to, że wszystkie twoje problemy zaczynają się od facetów. - powiedziała jak pani psycholog z rozmów w toku! -nie chciałaś nigdy zostać wojującą feministką?

wstal i chcial jak glupi jakos przeprosic ale po chwili znow usiadl i mieszal lycha w kawie i myslal tak duzo aha. spojrzal na nie i juz.

spojrzała złowrogo na roberto, gdyż ponieważ ją chyba wkurwiał, tak myślę.
-chyba nie, bo mam zbyt fajne staniki, żeby je palić. nie mówmy o mnie, rosie, co u ciebie?
jasne, jakby nie chciała wypłakać jej oczu w ramię. znaczy no wiesz.

- nic, o czym warto by wspominać. serio. nic. chyba sztuczka z odwracaniem jednego papierosa na szczęście nie działa. - no właśnie. poza tym pogoda wpędzała ją w głęboką depresję. i naturalnie śmierć hilci [*] - co zamierzasz z tym zrobić? ze współlokatorem, przyjacielem od seksu i kto tam jeszcze był? kwiatkami? och, chrzanić kwiatki. oczywiście zawsze można czekać na szczęśliwe rozwiązanie. to znaczy sytuacji.
bo nie miała na myśli ciąży......

-mam nadzieję, że nie masz na myśli ciąży!-jęknęła-bo jeśli jest coś, o czym ja nie wiem, a ty wiesz z jakichś tajemniczych powodów, że na przykład, no wiesz, jestem w ciąży, to byłoby mi miło gdybyś jednak powiedziała. wiesz, na wszelki wypadek. najgorsze jest to, że naprawdę lubię martina! znaczy się tego od seksu. i jest dobry w łóżku, oh rosie, świetny. ale rozumiesz.
wicie rozumicie, jak mówi moja babcia.<3.

wimy rozumimy.
-nie sądzę, żebym potrafiła przepowiadać ciążę, albo chociaż pogodę. - i cuiekła bo mam poważna rozmowę i nie mogę się skupić!

lowe!

ze smutna mina poszedl w strone domu po tym co uslyszal pewnie gdzies sie szwedal no. i zalacil jak wyszedl ...

schowała się przed lekkim, ale wcale nie takim przyjemnym, deszczykiem w kawiarni, zamówiła kawę i usiadła przy stoliku przy oknie, by móc naśmiewać się w duchu z ludzi, moknących na dworze.

poszła!

noaś czekał tutaj na capri, cholernie się denerwując. nie pociły mu się ręce, ale no cóż, obserwował wszystkich wchodzących, pragnąc ją znów zobaczyć. :c

mówiłam, że mnie przerażasz?
capri weszła do środka, chowając parasol i rozglądając się dookoła, w poszukiwaniu noasznego. znowu miała rumieńce na policzkach, ale nie dlatego, że biegła, ale było chłodno i wiał wiatr.

on ją oczywiście dostrzegł, powiem ci nawet, że serce mu szybciej zabiło z dwóch powodów; bo tutaj była to raz, a dwa, że było mu głupio. mimo wszystko, nie chciał machać jak jakiś głupi małolat :3 toteż wstał i podszedł w jej stronę, siląc się na uśmiech.
- cześć - i nachylił się, by pocałować ją w czółko :c.

- cześć. - odpowiedziała, przytulając się do n. widać cała złość z niej uszła na widok noasznego. przytrzymała ostrożnie parasol. powiedziała, że pogoda jest okropna, ale to chyba jedynie aby potrzymać rozmowę. tudzież dopiero ją nawiązać. dodała, że ma miękki sweter.

to dobrze, że podtrzymywała, noaś nie miał okazji palnąć czegoś w stylu, czy spała z majlsem. no cóż, to dobrze! chciał ją poklepać po plecach, sierota!, ale zaraz zdał sobie sprawę, że to capri nie jego kumpel, ojciec, kuzyn, ktokolwiek, więc podrapał ją swoim policzkiem z jednodniowym zarostem, po jej policzku.
- no tak, jesteś przemarznięta. chodź - objął ją ramieniem, by poprowadzić do stolika, gdzie odsunął krzesło. sam usiadł naprzeciwko, uśmiechając się do niej, może trochę z wdzięcznością, pewnie za to, że się do niego odzywa, oh, co za ulga - co byś chciała? ja chyba napiję się czekolady, ponoć najlepsza w całym mieście.
kurwa, jak kris się wyjebie na rowerze w kałużę to szlag mnie trafi -,-

- zieloną herbatę. - odparła, skubiąc skórki wokół paznokcia. przez chwilę trzymała spuszczony wzrok, to już zwykle skrępowanie, a potem uniosła głowę i uśmiechając się do noasznego zapytała, jak mu minął dzień.

zamówił więc zieloną herbatę dla capri i dla siebie gorącą czekoladę, na co oczekiwali teraz. na szczęście nie w milczeniu.
- zaliczyłem kolokwium, nie wyspałem się, bo pies sąsiadki szczekał przez całą noc, a teraz z najwspanialszą dziewczyną czekam na czkoladę. nie może być lepiej - obdarzył ją uśmiechem, z serii przeprosinowych.

wypili i poszli, ole!

Ohoho, przyszła, i chyba na swą towarzyszkę czekała. Ale nic nie zmawiała na razie, bo nie miała póki co smaku na coś konkretnego, i w ogóle nie była głodna, więc przypatrywała się bacznie swoim butom, wybitne.

No nic, poczekała trochę, i się nie doczekała, a, że nadal apetytu nie miała, i tyłek już ją bolał od tego siedzenia to czym prędzej się udała do swojego domu.

O, rany, wróciła, bo się jej zguba znalazła, z tymże teraz była - znaczy, że ona, nie zguba xD - już nieźle skołowana, i zdyszana. Ale co tam, usiadła, gdzie wcześniej, i chichrając się do siebie, czekała.

wpadła wrzucając wszystkie kosmetyki do troby, trzeba sie jakoś poprawić jak było się bladym jak trup. uściskała sarę na przywitanie i zamówiła do razy czekoladę i jakieś ciastko, bo nic nie jadła od rana, huh.
- matko, sory - uśmiechnęła się rzucając gdzieś pod stół torbę - co u ciebiee? dawno się nie widziałyśmy, hmm!

- Ja pierdolę! - Odrzekła rozochocona, potrząsając czupryną. - Ty to masz łeb, przez to bieganie z domu tutaj schudłam z dwa kilo! - Zaśmiała się, również ją ściskając, i w ogóle, w ogóle. Zamówiła coś do picia na razie tylko. - Ty pierwsza mów. - Dodała jeszcze. - Jasne, żeśmy się nie widziały! Całe tysiąclecie minęło, i to tylko moja wina!

- mały maraton od domu do kawiarni i odwrotnie? - uśmiechnęła się i upiła trochę czekolady którą przyniesli i bla bla bla - hmm, ale w ostatnich dniach czy ogólnie? w ostatnich dniach to, znaczy dziś w nocy, jakiś facet szarpał się z jakąś dziewczyną pod moimi drzwiami, potem się do mnie dobijał, ale nie otworzyłam, głupia nie jestem - zmarszczyła brwi bo wolałaby nie wiedzieć co i jak - a jak tam na wyjeździe? - spytała.

- Widzisz, wymyśliłaś nowy patent na dietę! - Rozsiadła się wygodniej, jak to miała w zwyczaju już, lecz swego napoju na razie nie tykała, choć i tak jej tętno było przyspieszone. - Mogłaś zadzwonić po policję, i urządziliby zbiorową bijatykę, i... - Popuściła wodze fantazji. - Było dobrze, mogę rzec. Chociaż teraz to bardziej chcę przebywać w moim kochanym Paryżu, prawda?

- ... i by mnie ciągali jako świadka - przewróciła oczami bo tego nie chciała, rola świadka jest okropna z tego co wiem i bla bla bla - aa ja bym gdzieś wyjechała - również usiadła wygodniej i wzięła z zimne ręce gorący napój obracając kubek w dłoniach - i tak będę musiała jechać, do rodziny, ale to zadna frajda - bo to prawda, frajdą to nie jest, ja muszę się z nimi męczyć na codzień to co dopiero raz na jakiś czas. nie ważne - a gdzie uciekłaś ostatnio? - lubiła wszystko wiedzieć, jedyna jej wada!

nadeszła, a właściwie była trochę zasapana, ale nie wyolbrzymiajmy, w dłoni trzymała tabletki od bólu głowy, które miała ochotę jak najszybciej spożyć, usiadła na krześle obok dziewczyn.
- cześć, nie pytajcie dlaczego tak późno westchnęła ściskając każdą pojedyńczo, jednorazowo.

- Do rodziny? Mam nadzieję, że nie na długo! - Jęknęła do Carmen, dobrze znając smak obecności własnych pobratymców, jeśli można by i tak nazwać. - Wszędzie, to tu, to tam. - Odparła ogólnikowo, machając ręką, i zaraz ściskając Zołi. I nie pytała, cóż.

rozsiadła się na krześle zamawiając kawę, dobra kofeinowy kubek plus dwie tabletki przeciwbólowe, to naprawdę heroiczne działanie, ale pomniejsza, więc uśmiechnęła się, trochę gubiąc się w rozmowie, ponownie na jej twarzy zagościł uśmiech kiedy spostrzegła kelnerkę.
- w skrócie o czym rozmawiałyście - przewróciła oczami, podpierając się gdzieś na stoliku.

- o tym jak było na wyjezdzie sary, o tym że się bili pod moimi drzwiami i takie różne... - uśmiechnęła się i tym razem zjadła trochę ciastka, trzeba się posilić pierwszym posiłkiem w całym dniu - a wyjezdzam na pięć czy sześć dni, nie tak dużoo - wzruszyła ramionami bo stwierdziła, że wytrzyma.

Wreszcie zafrapowała się własną kawą, herbatą, czy co to tam było, i przez chwilę milczała. Cóż, głowa ją bolała troszkę, to pewnie od tego biegania w te, i we wte. - Nie tak dużo, prawda. - Pokiwała ochoczo, a zaraz zwróciła do Zo: - A u Ciebie co, hm? Miałaś opowiedzieć!

podrapała się po głowie, prawdopodobnie codzienna dawka świeżej książkowej wiedzy wypościła jej mózg z resztek trzeźwości.
- yyy. dobra, ale o czym - zatrzepotała rzęsami, poprawiając koszulkę na ramieniu, wsunęła dłonie w kieszenie w porzukiwaniu klucza, gdzieś pomiędzy biletem autobusowym, a kuponem z jakiegoś sklepu udało jej się znależć klucz, trumfalnie wepchnęła go do toby wypijając łyk kawy.
- znowu wyjeżdżasz? - wydęła dolną wargę, odgarniając kosmyk włosów za ucho, dodam, że ten niesforny.

- hmm, ja, no tak, muszę - skrzywiła się i kichnęła tak, że ją ciarki przeszły, a nikt tego nie lubi. oczywiście zakryła dłonia usta (chciałam napisał ustami dłoń, nieważne) żeby nie zarazić nikogo w pobliżu. jesień złaaa. odstawiła kubek z czekoladą na stół owijając się w sweter, bo zimno dla niej zawsze.

- O wszystkim. - Odrzekła równie krótko, bębniąc palcami w stół, bo za niedługi czas musiała się zmywać, tak czy tak, więc chciała usłyszeć, choć kawalątek, co nie? Niestety, nie miała czego szukać po kieszeniach, bo w tych spodniach były zaszyte specjalnie, czy jakoś. - O, albo o tym, co uznasz za stosowne. - Wpadła nagle, i popatrzała na Carmen z troską. Nie tylko o ten wyjazd, ale i przejmujące zimno, ma się rozumieć.

- chcesz mój sweter? - zaproponowała unosząc brwi, jej było totalnie gorąco, mimo, że była równie totalnym zmarzluchem, ale zdarza się. Podrapała się po prawej łopatce, tudzież lewej, spoglądając na Sarę.
- matka zabiła mi psa, po mojej okolicy grasuje gwałciciel, wkuwam nocami bo mam 1390437489 testów - uniosła lewy kącik ust, wypijając kolejny już łyk gorącej kawy,
- w skrócie całkiem przyjemnie!

- Zabiła Ci psa? - Uchyliła lekko usta. - Ale... naumyślnie, czy jakoś tak...? - Umilkła, próbując sobie przetworzyć tą informację. I w ogóle wszystkie. - To widzę, że na brak wrażeń nie narzekasz, co? - Choć współczuła jej tego całego kucia z całego serca. Założyła nogę na nogę, taki tik, i zamieszała w swoim napoju. - Zaraz będę lecieć. - Jęknęła.

- dziękuję, mój mi chyba wystarczy - wyszczerzyła się, zresztą dziwnie by wyglądała w dwóch swetrach na sobie i na dodatek z gorącym kubkiem z czekoladą wbrew nazwie.
poklepała zooey po ramieniu, co do tego psa mówiąc coś o matce, że sama bym jej kazała się zabić czy coś w tym stylu.
- mi dziś sąsiad opowiadał, że podobno u mnie, na górze mieszka gwałciciel - zmarszczyła brwi w lekkim przerażeniu, i tak już się bała wychodzić, nie ma się co oszukiwać.

- mój sąsiad stwierdził, że grasuje, chociaż mam podejrzenia, że miał na myśli siebie - wypiła łyk kawy przyglądając się świeczce, ej była całkiem wciągająco, po czym brutalnie wróciła do rzeczywistość - nie nienaumyślnie, mam taką nadzieje - wzruszyła ramionami, koncentrując się na wnętrzu kubka. - a co u was w skrócie, rzecz jasna, nie musicie zdradzać mi szczegółowego składu waszego śniadania.

- Uważaj lepiej, jak on się zacznie do Ciebie dziwnie przymilać! Chociaż może tylko jest towarzyski, albo co? - Wydęła lekko usta. - Ja nie mam takich sąsiadów! - Zrobiła komiczną, niby strwożoną minę. - Chociaż... czasami kręcą się pod oknami tacy o identycznych parasolach, i to kilka razy dziennie. - Westchnęła głęboko, żałując, że nie ma więcej czasu, i wypijając haustem ciepły płyn. Niemalże zapłonęły jej policzki! - Chyba nie wydarzyło się zbyt wiele. Dni mijają, jestem coraz bardziej zepsuta.

- ja bym uciekała od takiego sąsiada, ja z moim gadam tylko dlatego, że się spotyka z moją babcią - przewróciła oczami i dokończyła ciastko - zepsuta? pod jakim zględem? - uśmiechnęła się - bierzesz narkotyki, wyrzucasz przez okno meble czy coś w tym rodzaju? - roześmiała się i wygrzebała z troby żelki bo zawsze ma je przy sobie, hę, i poczęstowała je.

wzięła pewnie tą białą, albo może nie zieloną, chociaż zgarnęła obie, wkładając je po kolei to ust, wzruszyła ramionami.
- spokojnie, czuwa nad nim oko FBI w postaci moich sąsiadek, które tylko czekają by wpakować go do więzienia, za kradzież ich konfitur - przewróciłą oczami, zamawiając sobie lukrowe ciasto, bo fajne jest.
- zepsuta, też mnie to ciekawi - spojrzała na karmen, a potem na sarę, a na końcu na ciastko, któe było duże i nie wpakowała go całego do buzi.

- Twoja babcia jest już sławna. - Parsknęła, przypominając sobie nagle kilka anegdot o niej, które usłyszała. - Kradzież konfitur?! - No, teraz to wybuchnęła śmiechem. - Hmm. - Przyłożyła palec wskazujący do ust w geście, że niby głęboko się zastanawia, ale za moment powiedziała: - Może raz, czy dwa, paliłam jointy, ot. Mebli nie wyrzucam, bo drogie. - Sięgnęła z ochotą po żelki, ale tylko dwie też, bo jest kulturalna, chociaż bardzo lubiła ten rodzaj słodyczy, i gdyby mogła wzięłaby całą garść. - A teraz... - Podniosła się. - Wybaczcie, moje dziewczęta, lecz muszę iść. Mam tak, jakby karę.

- nie jesteś taka zepsuta jak myślisz- powiedziała rozbawiona, spoglądając na swoje paznokcie, które pomalowała dzisiaj rano, była z nich dumna, a jak.
- nie śmiej się z tych starszych ludzi - pogroziła jej palcem tłumiąc śmiech, po czym odgarnęła włosy. - więc uważaj na siebie - wystawiła jej język.