- czyli rozumiem, że szykujesz już jakiś ołtarzyk rytualny, mam nadzieje, że nie będziesz poświęcać jakiś żywych zwierząt? - zamrugała kilkakrotnie, bo przypomniały jej się te całe krwawe obrzędy wikingów, fuj, a wikingów chyba dlatego, że ostatnio czytałam książkę, czytam czasami, ona też xd. - idziemy już, czy coś zamawiamy, bo ten kelner zaraz wciśnie nam jakąś pseudo darmową norweską wodę mineralną, czy inną tam.

- możemy iśc, chyba że bardzo chcesz jeszcze coś zjeść.. - bo może zo potrzebowała dużo jeść przez te tabletki, takie skutki uboczne są częste przy tabletkach antydepresyjnych albo na kaszel (acodin pozdro xd), więc może w tych na serce również... - to znaczy ja już nie jestem głodny, ale w domu chyba mam jakieś ciastka, to możemy je wziąć.

- mój żołądek informuje mnie, że nie potrzebuje żadnej dodatkowej ilość pokarmu - zebrała się wkładając swój czarny płaszczyk na swoje chudziutkie ramiona odgarniając włosy z ramion, już miałam napisać głowy ;/.
- w takim razie weźmiemy - pocałowała środek jego czoła.

- ach, więc chodźmy! - zarządził i poszli, możesz zacząć ;d

dirk miał zupełnie daleko do tej restauracji ze swojego domu, bo mieszkał na jakimś zadupiu. okej, może nie do końca, no ale.. w każdym razie chwilę mu dojście zajęło. gdy się rozebrał z kurtki i szaliczka, zajął stolik w dogodnym miejscu widokowym, mając nadzieję, że july trafi, że nie zostanie napadnięta przez jakiegoś kradzieja, czy cokolwiek. czekał, nie?

a july przyszła, w swoim płaszczyku, owinięta szaliczkiem dirka, który nieustannie wąchała. nawet w pracy miała go na szyi, tłumacząc się jakimś zapaleniem gardła. rozejrzała się trochę za samym w sobie dirkiem, rozkoszując ciepłem, jakie panowało w pomieszczeniu. zapewne miała czerwone policzki od mrozu i płatki śnegu we włosach :c.odnalazła dirka, by teraz się nachylić i musnąć jego powiedzmy górną wargę zizizizimnymi ustami.

uśmiechnął się na jej widok zupełnie szeroko; poznał swój szalik, najwidoczniej naprawdę go lubiła, co mu zupełnie odpowiadało, nawet jeśli ów szalik był pamiątką rodzinną, która przeżyła trzy plagi moli i tych innych od ubrań!
- july, jesteś - stwierdził, gladząc ją jeszcze po policzku, zimnym jak zauważył. chętnie by pogonił osługę procope, by podkręcili ogrzewanie, ale nie chciało mu się odchodzić od stołu, kiedy ona już tu była.

odsunęła sobie krzesełko, uprzednio zdejmując płaszczyk. szaliczek zostawiła na szyi, by teraz usiaść i założyć nogę na nogę. uśmiechnęła się szeroko, opierając łokieć na stole, a brodę na dłoni. przez chwilę obserwowała swoje paznkokcie, by zaraz sobie przypomnieć o dirku, a to chyba w zasadzie przez szaliczek.
- co słychać? - zapytała, przeglądając kartę menu, bo właśnie kelner przyniósł dla nich oboje.

kartkował menu z niewielkim zainteresowaniem, bo na chwilę obecną miał ochotę tylko i wyłącznie na july. no, może jeszcze na lampkę czerwonego wina, ale to w drugiej kolejności.
- wszystko w porządku, jutro mam szalenie mało zajęć, z czego strasznie się cieszę! - bo czemu miałby się nie cieszyć, skoro kończył przed trzynastą : d. - a jak u ciebie, july? - uśmiechnął się do niej.

przeczesała włosy, sukłymi palcami, by stwierdzić na głos, że tego jest zbyt wiele i ona nie umie się zdecydować. podrapała się nawet po płaskim brzuszku, machając stopą. chyba nawet szturchnęła z raz dirka, ale nie zrobiła mu siniaka, czy czegokolwiek w tym stylu.
- ja jutro kończę zajęcia o trzynastej, ale muszę iść do pracy i tak dalej - pewnie, wróci ze mną do domu, o szesnastej, bo idę z rudą na longera - a aaa dzisiaj, opowiedziałam tylko nejtowi o tych wszystkich wierszach i wspólnie stwierdziliśmy, że stylistycznie nie nadają się na wydanie.

- teraz cała masa ludzi sądzi, że umie pisać wiersze i całą resztę, kiedy wcale tak nie jest - zaśmiał się; on całe szczęście doskonale wiedział, że pisanie szło mu raczej opornie, pewnie dlatego zabrał się za malowanie, bo chyba tylko w tym był naprawdę dobry. pewnie on to taka claudia i do niczego innego się nie nadawał, bo przecież i na budowę by się nie nadawał!

pokiwała głową, bez jakiejś inteligentnej miny, bo ona to nie delano, wcale nie była inteligentna......przysunęła się za to z krzesełkiem, wcale nie szurając jak chłopcy z mojej klasy, bo była bardziej kulturalna niż oni.
- właśnie. a większość robi podstawowe błędy w pisowni, no wiesz, zapomina o znakach interpunkcyjnych, stawia ich za wiele. a jeśli już ktoś robi błędy ortograficzne, to całkiem mnie to odstrasza - pokręciła głową, bo i mnie odstraszając orto.

wiesz, najlepiej jest, jak ktoś ci napisze 'narpierw' zamiast 'najpierw'......xd pozdro tomek.
pokiwał głową, nawet on nie robił błędów ortograficznych, a ze stawianiem znaków interpunkcyjnych miewał czasami problemy, ale kto z nas ich nie miewa? zawołał kelnerkę, a może to ona sama przyszła, zamówili jakieś sratatatacośtam i piciu.
- teraz strasznie dużo ludzi to dysortografii, dyslektycy i inni dys, czasami nawet nie zdając sobie z tego sprawy.. - no, a mogą mieć przecież korzyści z serii dłuższy czas przy teście gim...xd

- w większości, moim zdaniem, jest to czyste lenistwo, trudno im zajrzeć do słownika, bądź poczytać jakieś książki. w zasadzie większość wcale nie czyta, szczególnie nastolatkowie w wieku jedenaście-siedemnaście lat, kiedy wydaje im się, że czytanie jest wcale niepotrzebne - pokręciła głową, bo jej się to w głowie nie mieściło, lubiła czytać, szczególnie danielle steel. harlekiny jej nie satysfakcjonowały. przyglądała się uważnie dirkow, chcąc zapamiętać każdy szczegół jego twarzy.

- ja lubiłem czytać, jak byłem w takim wieku.. - stwierdził. przepadał za ksiązkami historycznymi i wojennymi, albo takimi z serii książka o hitlerze mojego taty. poprawił się na krześle, bawiąc się brzegiem obrusa na stole,starając się go nie ściągnąć, bo by była skifa, zwłaszcza że na tym właśnie stole stały ze dwie świeczki.. .

- ja też. a już szczególnie, jak byłam młodsza, chodziłyśmy z mamą do biblioteki i wypożyczałyśmy. zresztą mój tata wykładał filologię angielską na sorbonie, więc też uwielbiał czytać, ale raczej te wszystkie 'mądre książki', o których ja wtedy nawet nie miałam pojęcia - uśmiechnęła się, dosyć blado, bo lubiła wspominać miło rodziców, a na tę chwilę, starała się tylko wyławiać te miłe czasy, a nie te, kiedy na przykład oni się kłócili......albo nie pozwolili iść na imprezę, bo lecieli.....właśnie, lecieli do berlina i chcieli się z nią pożegnać, a ona nie przyszła. szkoda tylko, że już nie wrócili.

dirk widział, że july niemiłosiernie tęskni za swoimi rodzicami, nawet jeśli nie okazywała tego płacząc i zawodząc, dostrzegał rzeczy z serii uśmiech nie taki wesoły, jak zawsze, albo mętne spojrzenie kierowane gdzieś za jego plecy.
- musisz za nimi bardzo tęsknić, july - rzekł do niej raczej ciepło, siląc się na krzepiący uśmiech. cholera, nie chciał, by się smuciła :<

july pokiwała głową. jasne, że tęskniła, nawet na codzień nie zdawała sobie sprawy jak bardzo, ale przestała płakać już jakieś trzy lata po ich śmierci. oczywiście zdarzały się dni, z serii gorsze, kiedy było jej cholernie smutno i może czasem, zdarzało jej się uronić łez, ale z czasem było ich coraz mniej.
- mhm, tęsknię - westchnęła ciężko, ale wysiliła się na weselszy uśmiech, bo przecież tak dużo czasu minęło. kelner przyniósł jakieś tam danie, więc teraz zabrała się za jedzenie.

- ja też tęsknię czasami za moim tatą. - ale nie jakoś specjalnie, bo przecież jego ojciec umarł sto lat temu, więc dirk niespecjalnie miał okazję go poznać, tata nie czytał mu ksiązek, ewentualnie raz czy dwa jakieś gazety (gazetę wyborczą...) a to nie to samo, bla, bla, bla. zabrał się za jedzenie i zjadł xd. yo.

ona również skończyła, to znaczy pewnie wszystkiego nie zjadła, bo ja zawsze na randkach też nie jem do konca, żeby nie wyjść na jakąś nietego, nie xd. okej, więc wytarła usta serwetką, by teraz popić, może sokiem pomarańczowym nawet i podrapać się po skroni.
- to chyba całkiem normalne. niby pogodziłam się już z myślą, że......ich nie ma - zaczęła rzeczowo, prostując się, bo chyba rozbolały ją plecy - ale podświadomie ciąge za nimi tęsknię, no wiesz.