samr stała z kubkiem kawy ze starbucksa na tym zasranym ostatnim piętrze, dmuchając w ową kawę, bo była gorąca. zebrało jej się na życiowe refleksje.

doszli tu właśnie, i on, całkiem zrezygnowany, opadł na trawę.
-aurelie, to wszystko przez papierosy, umieram, umieram!-wcale nie umierał, po drodze prawie zgubił książkę i miał ochotę na sok z porzeczek, a aurelie była taka piękna w tym wszystkim.

z gracją, aha, opadła obok niego i spojrzała na williama nieco rozbawiona.
-kłamać to my, ale nie nas - zaśmiała się, łaskocząc go w brzuch, na którym zawinęła mu się koszulka - nie za ciekawie to wygląda - skomentowała sińce i inne atrakcje, zagryzając wargę i momentalnie poważniejąc. jezu, wariatka! ale i tak ją kochamy.

-no cóż, przyznaję, że masz rację, ale trudno się mówi-rozłożył się na trawie i przysłonił twarz dłonią-w szpitalu było całkiem ciekawie.

-to znaczy? - położyła się obok, opierając głowę o jego ramię. zsunęła na nos duże okulary ze szkłami w kształcie serc - szpitale nigdy nie bywają ciekawe. odrzuca mnie na samą myśl o tym okropnym zapachu i bieli - mruknęła, rozkoszując się promieniami wrześniowego słońca na policzkach.

-ale mieli dobre muffinki-rzekł, całkiem beztrosko jak na siebie, bo faktycznie smak muffinków poprawił mu humor momentalnie.-lepsze niż w starbaksie, wierz mi.
a okulary takie są lowe, sama mam ;dd!

a ja właśnie nigdzie nie mogę znaleźć! ;c
-jesteś nienormalny - aż podparła się na łokciu, patrząc na niego zza ciemnych szkieł - chociaż to chyba niegłupie szukać jakichkolwiek pozytywów - dodała po chwili zastanowienia.

w ejdź end em były.
-prawda?-przekręcił się na bok, podpierając na dłoni i mierzył aurelie bacznym wzrokiem przez dłuższą chwilę-podoba mi się twoja grzywka.

no właśnie słyszałam, ale byłam parokrotnie w różnych i nie trafiłam.
-tak? sporo osób mi to mówi - speszyła się, odruchowo owej grzywki dotykając - teraz moja kolej, żeby powiedzieć co mi się w tobie podoba? - zapytała, unosząc brew.

-nie musisz!-pokręcił głową, chociaż przecież wszyscy wiemy, że i faceci kochają komplementy, pewnie nawet bardziej niż my. uśmiechnąl się i dmuchnąl w jej grzywkę-czoło też masz fajne.

-a ty oczy - powiedziała, kontemplując je dłuższą chwilę - i usta. pomijając to rozcięcie u góry - przyciągnęła go do siebie za kołnierzyk koszuli/koszulki i przejechała językiem po zadrapaniu właśnie.

-podoba mi się. wyglądam jak billy kid, albo humphrey bogart, a najlepiej by było, gdybyś powiedziała, że jak ich połączenie.
tak, właśnie tego mu brakowało. rozmów z maxime. miał je teraz z aurelie. i w ogóle, było cudnie. aż dziw, że poznał ją przez omyłkowego smsa.

na czym opierała się znajomość will et maxi?
-do połączenia brakuje ci papierosa w ustach, ale odpuśćmy to sobie. nie chcę potem mieć cię na sumieniu kiedy dorobisz się raka płuc i będę zmuszona do nawiedzania szpitala - powiedziała rezolutnie, siadając i zsuwając z nosa okulary, gdyż ponieważ słońce zaszło za chmury. podrapała się po brzuchu, przez koszulkę i wzięła do ręki kubek swojej latte, którą załatwili jej po drodze, a na śmierć o niej zapomniała. mrożona, niech będzie.

-to prawie jak planowanie przyszłości!-ucieszył się całkiem-aurelie, wybacz mi, ale ucieknę teraz. odezwę się wieczorem, czy coś. mój numer masz-ucałował ją w kącik ust i zwiał.
i lecę, paa!

ja też, dobrze się składa.
uciekła i ona, si.

przyszła tutaj, bo uważała że tutaj jest fajnie. wzięła ze sobą parasolkę, tak na wszelki wypadek. chodziła sobie bez zupełnego celu, omal nie potykając się o jakąś rzecz. przypatrywała się ludziom.

przyszedł tutaj razem z sarą, bo przecież obiecał pokazać jej fajne miejsca, a wieża eiffla, to było jedno z najfajniejszych według niego miejsc w paryżu. dobra, w końcu może i damon był staroświeckim romantykiem, ale wybaczymy mu to.

Dziewczyna tymczasem rozmyślała nad tym, jakie szczęście ją spotkało. I to dosłownie! Rzadko, kiedy w końcu trafia się na mężczyznę z wrodzoną wrażliwością na piękno, choćby Paryża. Starała się przekazać mu swe ciepłe uczucia w postaci uśmiechu. - Dawno tu mieszkasz? I gdzie? - Zagaiła rozmowę.

- mieszkam tu od 3 lat, w dzielnicy Rue de Rivoli. a ty, kiedy tutaj przybyłaś ? zapytał się uśmiechając się do jej nosa, bo akurat go podziwiał.

- O, to całkiem sporo. - Przechyliła głowę, zagryzając wargi. - Rue de Rivioli? Zapamiętam. Może kiedyś złożę Ci wizytę, kto wie. - Nachyliła się lekko ku niemu. Do diaska, strasznie się jej podobał! - Przeprowadziłam się przed niecałym tygodniem, Le Marais.

a on się wcale od niej nie odchylił, wręcz przeciwnie, podziwiał teraz jej piękne oczy. - zapraszam, mieszkam pod numerem 15. i ja też zapamiętam, może też ci złożę kiedyś wizytę, kto wie. uśmiechnął się seksownie.

W powietrzu unosił się nie tylko zapach, pozostały po pobycie w perfumerii, a i najwyraźniejsza chemia. Przyjrzała się mu jeszcze raz z tak bliskiej odległości. - Na pewno do Ciebie zawitam, a jakże! W końcu takiego towarzysza niejedna może mi pozazdrościć! - Sapnęła. - Wiesz, nawet mógłbyś wpaść dzisiaj. Oczywiście, jeśli chcesz. - Ugryzła się w język.

pocałował ją delikatnie w nos i się uśmiechnął. - oczywiście, że chce. to znaczy, eee... chętnie zobaczę jak mieszkasz. poprawił się, bo może dziewczyna uzna że jest nachalny, czy coś.

Odskoczyła na milimetr, ogarnięta zaskoczeniem, w następstwie - rozmarzoną, zamgloną miną. Poczuła, jak rumieniec wpełza na jej policzki. - Możemy iść od razu! Tylko wiesz, mieszkam z ojcem, no i gdzieniegdzie stoją jeszcze kartony, wiesz, jak to jest. - Tym razem, biorąc go za rękę, ścisnęła ją mocno, i ruszyła żwawo w kierunku swojej dzielnicy.

- nie szkodzi. uśmiechnął się i dał się pociągnąć w stronę jej dzielnicy, to znaczy mieszkania. i zacznieesz.

sebastję, zapewne jutro będzie w ogóle żałował, że cokolwiek wypił, stanął pod wieżą, całkiem opustoszałą ze względu na tę, a nie inną porę i spojrzał w niebo, wyobrażając sobie, że to hilary patrzy na nich tam z góry i obserwuje! chciał się dobrze spisać, jako jej wierny fan, bez plakatów na ścianie i skoro to dzień tańca na cześć hilary, zatańczył dla niej macarenę! potem uciek :c

przyszedł tutaj, jak zwykle tylko po to zeby uciec od pracy. i jak zwykle podziwiać paryż i piękne kobiety w paryżu. wziął ze sobą bagietkę, bo był już trochę nawet głodny i ją sobie jadł, patrząc na przechodzące panie.

Biegła kilkadziesiąt metrów, więc zatrzymała się, opierając dłonie na kolanach, i oddychając szybko. Wtem zauważyła Damona. - Ej, cześć! - Krzyknęła, powoli się doń zbliżając.

próbował poderwać jakąś miłą panią, która stała gdzieś samotnie, więc tak jakby nie zauważył sary. rozmawiał z nią przez chwilę. akurat był w trakcie tłumaczenia czegoś tej pani. no coż, to tylko kolejny paryski podrywacz.

Przechyliła głowę, popatrując na nich nieco krótkowzrocznie. Zaklęła głośno, po czym zawróciła, by kupić sobie coś do jedzenia. Może, jak przyjdzie znowu, będzie sam.

niestety ta miła pani musiała juz iść, więc się z nią pożegnał, dając jej trochę bagietki. kątem oka zauwazył dopiero teraz sarę i zaczął za nią biec. złapał ją delikatnie za nadgarstek. - hej, nie zauważyłem cię. przeprosił zdyszany.

- O, hej. - Zamrugała sztucznie rzęsami. - Dopiero przyszłam, i właściwie miałam zamiar kupić sobie coś do zjedzenia. - Rzekła ciut chłodno, i prawie nie powstrzymała się od zapytania go, kim była ta nieznajoma. Spojrzała mu głęboko w oczy.

odwrócił wzrok, bo przecież nic ich nie wiązało. powiedzmy wprost, to była bardziej jego przelotna znajomość, przyjaciółka, czy coś. wziął rękę z jej nadgarstka, bo było mu trochę niezręcznie. - mam bagietkę. chcesz trochę ? podsunął jej trochę pod nos.

Udało jej się powstrzymać zazdrość. "Kobieto, nie wariuj!", powiedziała twardo do siebie. Bez słowa ułamała kawałek bagietki. - Dziękuję. I co, masz zamiar robić? - Rzuciła byle jaki temat.

spojrzał się właśnie na przechodzącą obok kobietę, którą przed chwilą poznał i posłał jej uśmiech, dyskretny, tak żeby sara nie widziała. ułamał trochę bagietki i zjadł. - no, teraz ? teraz mam zamiar zjeść bagietkę, pójść później na jakiś konkretny obiad i pójść do domu, zamówić masaż i się odprężyć. a ty, co będziesz robiła po południu ? zapytał patrząc na nią, ale kompletnie bez pożądania czy czegoś takiego.

Powoli rozumiała jego poczynania, a przypadkowo łapiąc wzrok, jaki posłał tamtej kobiecie, tylko się upewniła. Wzruszyła ramionami. "Przejmę Twoją taktykę". - Cóż, pewnie pójdę się gdzieś rozerwać, i poznać bardziej Paryż. - Zakończyła, ale jakby wcale nie mając zamiaru poznawania Paryża, jako miasta. Raczej czego innego.

popatrzył na sarę i zmrużył lekko oczy. - sara, przecież wiesz, że nie jestem idealnym materiałem na chłopaka. ja wiem, że ty o tym pewnie marzysz, czy coś. ale, cholera. saraaaa. pomóż mi. noo. juz nie wiedział co ma jej powiedzieć. do cholery, w końcu nie zamierzał się z nią wiązać.

- Dobra, przecież wiem o tym! - Nieco się żachnęła, może nawet zbyt raptownie. - Nie oczekuję od Ciebie czegokolwiek. - Mruknęła uspokajająco. - I niczego nie żałuję. Miałam czas na rozmyślania w nocy. Taki jest Paryż. - Westchnęła, robiąc piruet. - Którą panną już jestem? - Zapytała, unosząc kąciki warg. Bynajmniej nie jakoś obelżywie.

zjdał trochę tej bagietki. policzył ile ich juz bylo. no trochę ich było. - ja też niczego nie żałuję. i tego że ciebie spotkałem, tez nie żaluję. nie żałuję tego, że się przespaliśmy. paryż to miasto zakochanych ludzi. i romansów. na prawdę chcesz wiedzieć ? zapytał, jakby upewniając się że tego na pewno chce.

- No, i takie mamy podejście. Nic zobowiązującego. Jestem młoda, na poważne związki jeszcze znajdę czas. Dużo czasu. - Uśmiechnęła się do niego pokrzepiająco. - Romansów! No, chcę wiedzieć, muszę znać tą informację, by uczeń mógł przerosnąć mistrza. - Zaśmiała się.

uśmiechnąl się też do niej. trochę jakby stopniał, bo ostatnio był trochę oschły. - tak, właśnie. ucz się ucz, nauka to potęgi klucz. roześmiał się. - najlepiej zostańmy po prostu przyjaciółmi. powiedział podtykając jej bagietki pod nos.

oddał jej ta bagietkę całą, bo już nie był głodny. pożegnał się ładnie i powiedział że musi już iść. i poszedł sobie. bo ja idę, paaa.

Zacmokała do niego cicho, gdy się odwrócił, i sama poszła. Bo i ja idę.

Sebastien, z kacem większym niż cały Paryż, siedział pod wieżą ajfla i medytował nad tym, co działo się poprzedniego dnia. Nic nie wymedytował, więc po prostu oglądał nogi turystek.

delilah spacerowała po paryżu z dłońmi w tylnych kieszeniach rurek i nawet uściślę pojęcie paryż pisząc że przed wieżą ajfla jak możemy się domyślec i nie wiem czy możemy się domyśleć że usiadła obok sebastiena, ale tak właśnie było. i nic nie jadła, ale miała w dłoni paczkę dropsów cytrynowych.

Spojrzał na nią badawczo, musiał się przecież upewnić, że nie jest żadną grubą i pryszczatą Amerykanką. Bynajmniej nie była, skoro uśmiechnął się do niej, jednokącikowo odstawiając na bok kawę. Zamyslił się jeszcze na chwilę, wyciągając nogi przed siebie i powiedział 'cześć', bo chyba tak mu najbardziej odpowiadało.

przyjrzała mu się i rzuciła 'cześć' też, zwróciła nawet uwagę na jego że tak powiem skapcanienie związane z kacem, o czym oczywiście nie wiedziała i z racji że ona generalnie nie miewała kaca, to nie wiedziała, czy to jakaś choroba, czy coś, wiec nieco się zmartwiła, bo było ciepło i słonecznie [tak, napisałam pogodę] i del nie chciała, żeby jej tu padł.
-źle się czujesz?

Miała ładny głos, jak zdążył stwierdzić, nie tylko głos, bo nogi też, długie, ale nie przesadnie. I przyjemną twarz, więc uśmiechnął się właśnie do owej twarzy.
- Mhm, tak jakby - odpowiedział sennie, drapiąc się po przedramieniu. Upił łyk kawy, wzdychając bardzo ciężko, bo to słońce wcale nie pomagało jego głowie.

pokiwała głową, że do niej dotarło i pomyślała, że chyba jednak przeżyje, w sensie, że on i podrapała się po szyi prawą ręką i po stronie również prawej, nadal przyglądając mu się bez skrępowania.
-to znaczy? masz zamiar umrzeć, czy coś takiego? - uniosła brew, gotowa się roześmiać. chyba ze naprawdę jej umrze. może trochę przeżywała.