On też przeżywał, ale tylko bół głowy, suszenie i zawroty w głowie. Okej, może też taki fajny pieprzyk, nieduży, który zdążył zaobserwować na twarzy Del. Nie wiedział, że to jest Del.
- Nie, chyba jakoś przeżyję, to znaczy, że mam zajebistego kaca - powiedział w końcu, głośno, może nawet zbyt głośno, zamykając oczy. Otworzył, bo uznał, że woli patrzeć na Dilajlę - Sebastien.
Odstawił kubek i wystawił w jej stronę prawą dłoń, raczej zadbaną, choć Seb nie chodzi do kosmetyczki.

-delilah - wzięła więc jego dłoń, znaczy uścisnęła, niezbyt mocno i uśmiechnęła się, za niego i za siebie. - nigdy nie miałam kaca, ale uwierz, że ci współczuję.

Skończyła mu się kawa, o czym zaraz właśnie i ją poinformował D, wstając. Podciągnął spodnie na tyłek, spoglądając teraz na nią z góry. Nawet trochę się zachwiał.
- Ładne imię - powiedział na głos, drapiąc się po torsie, miał swędziawki od picia - Idziemy na kawę.

-okeeej - przeciągnęła, również wstając i nawet wyciągnęła dłonie w kieszeni, bo wcześniej właśnie je tam miała jak się domyślamy i zacznij

stała koło wieży, jedynie w zwiewnej sukience valentino. z jej ajpoda brzmiały jakieś hiszpańskie rytmy, w których rytm tańczyła, nie zważając na zdziwione spojrzenia przechodniów pod parasolami. ona nie miała parasola, była w chuj mokra. ale też najarana, więc wcale jej to nie przeszkadzało.

onie xd
okej, przyszli, noah i brooklyn. obejmował ją nawet ładnie w talii, napajając się samym jej zapachem.
- okej, robi wrażenie - stwierdził, kiedy już byli całkiem blisko. zawsze marzył o takim spacerze, właśnie z nią :c. to znaczy wcześniej z jakąś inną, której nie pamiętał, ale paryż to przeciez miasto miłości.

-taa - powiedziała i na nic mądrzejszego nie była w stanie się zdobyć, bo zbytnio była zaabsorbowana jego zapachem i dotykiem i całą resztą, nawet przestała śledzić godzinę, zegar, czas, czy co tam chcesz. - gwiazdy - stwierdziła krótko, zadzierając głowę do góry.

o tak, były gwiazdy, noah zadarł podbródek do góry, by spojrzeć w niebo. przez chwilę szukał wielkiego wozu i małego, ale zaraz stwierdził, że to z jego strony totalnie popierdolone i palcem wskazującym przechylił jej głowę w swoją stronę by zaraz pocałować. nie płytko, ale delikatnie, bez języka.

ale brooklyn to brooklyn, dzika dzielnica nowego jorku, chciałam napisać, że paryża. odwzajemniła pocałunek, nieco bardziej żarliwie itp itd, by zaraz jednak się od niego odsunąć, by pomachać rzęsami. - zbliża się jedenasta.- to prawie kopciuszek albo piosenka the dresden dolls.

- hm, tak to chyba czas, żebyś wróciła do domu - rzekł, oblizując wargi, smakujące bruklin :c teraz pewnie nie będzie mył zębów przez tydzień, żeby jeszcze ją czuć w buzi - odprowadzę cię - powiedział, wzdychając dosyć cięzko. trzymał ją za prawą dłoń.

- świetnie - stwierdziła, zupełnie szczerze, uśmiechając się, zacznę :d.

Przyszła popatrzeć, bo dawno sławetnej Wieży nie widziała, popijając przy tym sok z kartonika.

Knock wracał z wykładów, na których notabene spał, dzierżąc w dłoni dzielnie kubek gorącej i gorzkiej kawy ze Starbucksa, która mu wcale nie smakowała, ale nie jest tu od narzekania, nie? Więc stanął zaraz obok Sary, oczywiśćie wcale nie wiedząc, że tak właśnie ma na imię i również spojrzał w górę, popijając kawę. W zasadzie możnaby pomyśleć, że przyszli razem jako chińscy turyści, nie?

Przez chwilę podziwiała kształty budowli, która w gruncie rzeczy się jej nie podobała, ale wypadało patrzeć w ten sposób, więc... O, i nagle go spostrzegła. Przechyliła głowę, zastanawiając, co właściwie ma powiedzieć, i czy powinna w ogóle to robić. - Cześć.

Patrzył nadal, robiąc łyka kawy, mało się przy tym nie krztusząc, wrócił więc do normalnego poziomu głowy, no, może trochę niżej, bo niższa była Sara, do której się uśmiechnął. - Właśnie, cześć, mam nadzieję tylko, że nie jesteś jedną z tych indyjskich psychopatek, które zawsze pieprzą... ugh, to znaczy mówią o zaburzaniu aury własnej i tak dalej. Ale jeżeli ci przeszkadzam to mogę iść. - Tak właśnie.

Z każdym jego słowem jej brwi unosiły się coraz to wyżej, ustępując miejsca szerokiemu, przyjaznemu uśmiechowi, bynajmniej nie był sztuczny. - Indyjskie psychopatki? Zaburzenia? Co prawda wiem, czym jest aura, ale, żebym zaraz ją objaśniała... - Zaśmiała się, biorąc spory łyk soku. - Nie przeszkadzasz! Właśnie podziwiam to cacko. Przyda mi się asysta.

-Asysta! Chętnie, chociaż nie jestem zbyt dobry w podziwianiu, hm... architektonicznych cacek. Chociaż nie powiem, podobno studiuję właśnie architekturę, nie pytaj, kiedy ostatni raz tam byłem, pewnie mnie niedługo wywalą, kto by tym się przejmował, hej, to zupelnie dobrze, że nie będziesz mnie pouczać, bo słyszałem już ze trzy razy hej, knock, wlazłeś w moją aurę, od jakichś dziwnych feministek. Własnie, jestem Harold, ale mówią mi Knock, wybacz, chyba za dużo mówię, powiedzmy, że to z nieśmiałości-wyszczerzył się do niej miło i wesoło i podał jej dłon, najwyższa pora.

- Architektura? Całkiem interesujące, choć podobno dużo matematyki. Tak czy tak jestem nieco mniej wrażliwa na piękno, jakie przedstawia ta... ten... ta budowla. Prawdę mówiąc to mi się nie podoba. - Wzruszyła ramionami z uśmiechem. - Gdyby ludzie włazili w swoje aury, żaden nie mógłby zbliżyć się do drugiego, choćby na krok, a to przecież uniemożliwiłoby tok rozmnażania, prawda? Co za brednie. Miło mi Cię poznać... Knock, czy tam Haroldzie - jak wolisz. Na mnie wołają Sara, i tylko Sara, a imienia tego nie znoszę! - Uścisnęła jego dłoń. Ogółem rzecz biorąc była całkiem zaskoczona, a z nagłego przepływu myśli, i doznań zdążyła wyłowić jedynie to, iż był uroczy. I to jak!

Wiadooomo. - Świetnie, Sara, hm, kojarzy mi się z księżniczką, jakąś tam, chyba małą księżniczką, znaczy z tą książką. Lektura obowiązkowa-dorzucił, nie rumieniąc się, ale uśmiechnął się jednak z zakłopotaniem-sam takich nie czytam, serio! I obawiam się, że muszę już znikać, ale naprawdę byłbym hmm, zaszczycony, tak, to chyba dobre słowo, gdybyśmy jeszcze kiedyś się spotkali, wiesz, na kontemplowaniu budowli. Co być powiedziała na Luwr? Ta piramidka jest urzekająca, w każdym razie - odezwij się, Saro!-wcisnął jej swój numer, który nabazgral w tej samej praktycznie sekundzie, prawie jak robot, ugh, i zniknął, machając jej jeszcze.

- Bo to imię oznacza księżniczkę, właśnie. - Syknęła z miną, wyrażającą wielką dezaprobatę do tejże 'nazwy', jaka od zawsze ją prześladowała. - Mam nadzieję, że nie czytasz! Luwr? No jasne! - Klasnęła rękoma z uciechy. - Byłam tam raz, ale nie zdążyłam zbytnio się rozglądnąć, więc... Napiszę do Ciebie, jak gdyby coś! - Odmachała mu, jednocześnie przyglądając numerowi, oraz zastanawiając nad tym, jakim ten chłopak zadziwiającym mignięciem był!
A potem poszła do domu.

Wyszedł na wieżę trzymając parasol w pogotowiu. Oparł sie o jakąs barierkę i czekał na zooey

Przyszła po wieżę spoglądając na żelazną konstrukcję, która niemal stykała się z zachmurzonym poziomem nieba, przystanęła na chwilę rozglądając się i ukrywając się przed deszczem pod uszkodzonym parasolem, zobaczyła Charlie'go.
- witam! - uśmiechnęła się serdecznie, choć na jej twarzy malowała się frustracja, tak włożyła jak idiotka spódniczkę, która w taki dzień ją irytowała.
- czy mogę schować się pod twoim parasolem? - zapytała spoglądając na swój całkiem wygięty parasol, a właściwie nie można już go nazwać parasolem.

- Tak, proszę. Może pójdziemy do jakiegoś zadaszonego miejsca - rozłożył nad nią parasol

ujęła go pod ramie - jak to brzmi, dobra wiadomo o co chodzi, a że miała w naturze chodzenie slalomem tak było wygodniej, czuła się swobodnie choć wiatr co chwile podwiewał jej spódniczkę, za klęła cicho.
- no cóż, możemy - spojrzała w zachmurzone niebo - a raczej to skazane przez los, a raczej pogodę.

- A gdzie chciałabyś pójśc?

- może do jakiej restauracji? - wyszeptała drżąc z zimna - albo gdziekolwiek, byleby to miejsce przejawiało choć odrobinę ciepła i było suche -uśmiechnęła się nikle, zbliżając się nie co do Charlie'go.

-Może do jules verne? To niedaleko - on również się uśmiechnął

- dobrze więc, chodźmy - przysunęła się bliżej, może trochę za blisko, ale po pierwsze było jej zimno, piekielnie[?] zimno, a po drugie czuła do niego tzw. sympatię xP

- No to chodźmy - on też czuł sympatię (zacznę)

pizgam z czarliego i zet ;d.
noah i brooklyn przyszli. n w związku z tym przyjściem, obejmował ją ładnie i zręcznie ręką w talii, była ciepła, dziś nie było jakoś szczególnie zimno. słońce już niestety zaszło, zero romantycznych widoków, ale były gwiazdy, to już coś.
- oho, chyba pierwszy raz jestem na ajfli. prawdę mówiąc nie przepadam za wysokościami. kiedyś, jak byliśmy z klasą na wycieczce w pizie, to nie wszedłem nawet na krzywą wieżę. to dziwne, wiem, ale jakoś tak nie przepadam. tak samo za samolotami, co na lądzie, to na lądzie - stwierdził, zupełnie jak taki sopel na przykład, opierając dłonie, obie, to znaczy, że już jej nie obejmował, na barierce.

głupia, gwiazdy są 83748 razy bardziej romantyczne od słonca :<
przystanęła obok niego, ale plecami się o barierkę oparła. albo tyłkiem, nie wiem jak to to na wysokość, odchyliła głowę do tyłu, chociaż i tak tych gwiazd podziwiać nie mogła, bo zamknęła oczy. - też się bałam latać, ale teraz lubię. bałam się po obejrzeniu oszukać przeznaczenie, która to była część z samolotem, pierwsza, nie? nie pamiętam, w każdym razie, już się do tego przekonałam,tylko podszas lotu potrzebuję dużo dużo szkockiej. - zachichotała.

- ja podczas lotu z reguły śpię, chyba, że to tylko czterdzieści minut jak z mediolanu do paryża. najgorsze są te odprawy, słyszałaś o tym wypadku w kanadzie? co postrzelili kogos tam na lotnisku. wolałbym być zabity w jakimś lepszym miejscu niż na lotnisku. okej, chyba nie chcę jeszcze umierać, nie słuchaj mnie, brooklyn - obrócił się w bok, odgarniając wolną ręką jej kosmyki za ucho.

- lubię cię słuchać, noah. możesz mówić ile chcesz, naprawdę. to dużo lepsze niż słuchanie radia. albo, uch, sida. - sida pieprzącego się z toulouse na przykład... xd uśmiechnęła się do nieba, noasia i do siebie, ogólnie zaciesz.

- a ja lubię jak się uśmiechasz. masz naprawdę piękny uśmiech. przez twój uśmiech mam inspirację na kolejny obraz, a ostatnio średnio mam czas na malowanie - no tak, większość czasu spędzał z nią. przymrużył lekko powieki, zastanawiając się nad brooklyn i nim, co to w ogóle ma znaczyć, czy to związek czy co, ale postanowił nie pytać.

- ech, jutro dam ci odpocząć i będziesz mógł malować. chyba, że masz jakies inne plany na łikend - popatrzyła na niego jakoś tak trochę pytająco, by zaraz potrzeć obiema dłońmi o swoje policzki, które o dziwo nie były specjalnie zmarznięte,co ją niezmiernie cieszyło.

- jezu, nie, źle mnie zrozumiałaś. wolę się z tobą spotykać, niż malować, to chyba jasne. nie mam innych planów, spotkałbym się może z bf, ale ona ma chyba depresję, to nie wiem - przejechał językiem po swoich zębach sprawdzajac ich gładkośc.

- jak ma depresje to może powinieneś ją pocieszyć! nie powinieneś zaniedbywać z mojego powodu malowania, serio. nawet jeśli jest mniej przyjemne niż przebywanie ze mną. - bredziła, cicho. podrapała sie ponosie.

- nie zaniedbuję. to nie jest jakiś mój obowiązek, tylko przyjemność. nie bardziej przyjemna niż spotykanie się z tobą - uśmiechnął się, bo chciał żeby brooklyn tez się uśmiechnęła :c/

uśmiechnęła się więc specjalnie dla niego i pocałowała go w prawy kącik ust. nie musiała nawet stawać na palcach, buciki! - jesteś cholernie miły, noah. najmilszy ze wszystkich chłopców, których kiedykolwiek spotkałam! - a spotkała ich wielu.

niewątpię.
- hm, a wolałabyś żebym był niemiły? nie umiałbym serio, nie dla ciebie brooklyn - powiedział zgodnie z prawdą, poza tym był dobrym człowiekiem. nie umiał być niemiły wcale. odgarnął jej włosy, tym razem z drugiej strony, by ułożyć prawą dłoń na jej szyi.

to mi przypomniało edwarda ze zmierzchu, ta ręka na szyi.
zadrżała, toten jego dotyk, wcale nie poraził ją prąd. w simpsonach dzisiaj było krzesło elektryczne na energię słoneczna<3 potarła kciukiem o jego prawy policzek, przekrzywiając trochę głowe. - nie, nie, tak jak jest, jest idealnie, naprawdę. - serio serio, nawet.

skoro było idealnie, to nie mogło być już lepiej, ale myślę, że było, przynajmniej dla niego, kiedy schylił nieco głowę, ale tylko nieco by swoją dolną wargą musnąć jej górną. chciał jej wyznać swoje uczucia, ale bał się, nie dziwmy mu się, hm. za to teraz czubkiem nosa krązył po jej policzku, oboże to też jest przyjemne, porup mi tak :c.

alemoże lepiej nie nosem, bo nie lubię mojego :< uchem, xd.
- mm, noah, to przyjemne. - prawie tak przyjemne jak masaż tajski na którym była w zeszłymmiesiącu i nie miała się czasu zapisać znowu, przymknęła oczy, opierając się od tyłu dłońmi o barierkę.

przy okazji, kilka razy udało mu się musnąć wargami jej wargi, miękkie i gładkie, przyjemne w dotyku, jak ona sama. drugą rękę, bo tamta pierwsza nadal była na szyi, umieścił na jej prawym pośladku, bo nołas nie nołas ale zawsze facet.

a tyłek bruklin to wciąż tyłek, xd. przesunęła dłonią po jego torsie, by zaczepić kciuk o jego szlufki od spodni, westchnęła i zaraz pocałowałą go nie letko, bo byli na wieży ajfla, więc seksy.

stobom tesz sobie porozmaiwam juto..............

no, xd. :*

usiadł na ławce, gdzieś przy takiej fajnej kamienistej ścieżynce i bawił się komórką, mierząc wzrokiem biegającego w krzakach szczura. pod wieżą eiffla jest ich pełno<3.

niestety. w każdym razie aurelie szła powoli od strony pól marsowych i rozglądała się za williamem. generalnie nadal było jej zimno, pomimo kardiganu dżonego, którym była owinięta.

głupia mała z niej złodziejka, przyznaj, że grasuje na męskie ciuchy. trzech facetów w ciągu dnia, łili jej odda cudowną skórzaną kurtkę w którą był odziany, łup jak złoto. w każdym razie dostrzegł znajomą sylwetkę, zastanawiając się, czy to pzypadkiem nie lucy, jego pierwsza miłość z liceum, ale wydało mu się to na tyle absurdalne, że niemal od razu poderwał się i zamachał jej.
-aurelie! tu!-zamiast jednak czekać aż przyjdzie, po prostu puścił się pędem w jej stronę, błyszcząc zębami wyszczerzonymi w uśmiechu w ciemności.