ej, a on poszedł, bo ja lecę, pa.

- szczerze mówiąc, ja też. i kocham to, ze tu nie ma rodziców. ale zdecydowanie nie kocham comiesięcznych wizytacji- powiedziała zrezygnowana i zgasiła papierosa w popielniczce. a jak sobie o tym przypomniała, to jej się przypomniał tim, a jak się jej przypomniał tim, to jej się zrobiło niefajnie, w myślach zwyzywała siebie od idiotek, a jego od debili i tak sobie wsadziła lody do buzi, że zahaczyła o zęby,a zęby miała nadwrażliwe, toteż syknęła z bólu jak ten pan doktor na reklamie. albo pani, nie wiem.
i pomachała martinowi.

-veronique-pokiwała głową, całkiem zmartwiona-wyglądasz jak siedem nieszczęść. zabieram cię dziś na imprezę, czy coś.

ver ze zbolałą miną popatrzyła na soph i krzywo się uśmiechnęła. to znaczy, normalnie, ale przez te zęby się skrzywił. uśmiech. nieważne. - zabawne, miałam ci powiedzieć to samo. i wcale nie wyglądam jak siedem nieszczęść- dodała tonem siedmiolatki. - a co u ciebie?

umarły obie, odzyją wieczorem!

Weszła do środka pewnym krokiem i z bezczelnym uśmiechem na ustach. Zamówiła latte bez cukru i usiadła przy jednym z wolnych stolików. Z zainteresowaniem omiotła wzrokiem całe pomieszczenie, które koniec końców pełne było ludzi. Nawet ciekawych ludzi.

Dopiła latte i wyszła stamtąd.

Delilah i Sebek przyszli tutaj, w celu wypicia dobrej kawy. Z racji takiej, że Sebastien nie zna się na kawiarniach w Paryzu, przyprowadził ją tutaj, bo było najbliżej, jak zdążył zauważyć. Ale nie bawił się w odsuwanie przed nią krzeseł, bo co on sługa jest, czy co, bo sam rozłożył się do pozycji półleżącej, polecając kelnerowi jakąś mocną kawę!
- A dla ciebie? - zapytał Del, przyglądając jej się badawczo. Okej, mogła mieć co najwyżej osiemnaście lat, ale chyba mu to nie przeszkadzało. Okej, wcale mu to nie przeszkadzało, był na swój sposób pedofilem, wolał starsze niż młodsze. A nie, na odwrót!!!!!!!!!!!!!!

aż mi się przypomniał aaron i savannah :c
-latte - zwróciła się do kelnera i jak tylko poszedł, oparła łokcie na stoliku, a podbródek na prawej dłoni i przyjrzała się sebastienowi całkiem uważnie, nie uśmiechała się chwilowo. - heej, zawsze podrywasz dziewczyny na kaca?

no :c
zastanowił się, czy można tutaj palić, po chwili stwierdził, że chyba nawet mu sie nie chce i wyciągnął nogi przed siebie, szturchając przy tym del.
- tak, codziennie rano siedzę po wieżą ajfla na kacu i czekam, aż jakaś dziewczyna się mną zainteresuje - wyszczerzył zęby w uśmiechu, tak to chyba będzie jego plan na przyszłość, bo delilah była ładna, to może dużo jeszcze takich trafi.

odwzajemniła uśmiech i przełożyła nogi w taki sposób, że jego stopa była pomiędzy jej stopami teraz, dodam jeszcze żeby nie siedziała tak drętwo, że bawiła się zamkiem od bluzy.
-też można, lepsze to niż siedzenie w domu. więęęc... sebastien. studiujesz, hm? - to w sumie dobry temat na początek, nie?

mam twoje piosenki the blow na kompjutrze ;d
puknął ją nowet kolanem, w kolano też, uśmiechając się nawet. przyszła kawa, więc zabrał się za picie.
- nie, nie studiuję. a ty? - okej, serio nie wyglądała mu na studentkę, ale może po prostu tak mu się wydawało.

ale ci się przypomniało xd pokręciła głową.
-no coś ty, mam osiemnaście lat - posłodziła kawę powoli, trzema łyżeczkami i zrobiła łyka, oblizała usta. - dlaczego nie? wydawało mi się, że wszyscy strasznie chcą iść na studia i tak dalej.

przewrócił oczami, myśląc, że przecież on to nie wszyscy, wszyscy to nie on. sebastję tak naprawdę zawsze marzył żeby być inny niż wszyscy. i może nawet był.
- nie czuję potrzeby studiowania, chyba doskonale daję sobie bez tego radę w życiu - stwierdził, ale nie jakoś filozoficznie, bo on był nawet lepszy ze ścisłych.

-w porządku. to twoja sprawa. ja w zasadzie tak gadam i gadam, a gdy przyjdzie co do czego, to też wcale się nie wybiorę i zamiast na pierwszy rok studiów pojadę do jakiegoś londynu, albo honolulu. a propozszsz, jesteś z paryża? - upiła jeszcze trochę kawy i założyła nogę na nogę, nie kopnęła go jednak w kolano.

to szkoda, bo mógłby ją oskarżyć hehe.
spojrzał na nią w sumie zaciekawiony tym co mówi, ale pewnie tylko dlatego, że nie było nic lepszego do roboty.
- londyn jest fajny, honolulu mniej bo za gorąco. tak jestem z paryża, ale mieszkałem na sycylii - odpowiedział, myśląc o tym, że są na takim etapie rozmowy, że może ją zaprosić do domu.

-okej, gdzie jest sycylia? - miała wprawdzie z geografii pięć, ale chyba tylko za piękne oczy, bo nic nie umiała, biedna.

- no nie wiesz? - zdziwił się tym, a może nawet poczuł trochę urazony, bo mieszkał osiemnaście lat na sycylii - pod włochami. a w zasadzie to na południowym zachodzie włoch.

-wybacz, nie jestem dobra z geografii. hej, ważne, że wiem dużo innych rzeczy, okej? - skończyła pić kawę, bo ile można i uśmiechnęła się do niego jednym kącikiem.

a potem poszła bo czas na nas.....

Przyszła. W ogóle to miała jakiś głupi dzień odwiedzania wszelkich przybytków, serwujących ciepłe, i zimne napoje. Zamówiła... nie, nie, kakao, tym razem capuccino, z czymś tam słodkim, i tak sobie siedziała, i marzyła, i rozmyślała.

przyszedł z zasobnym portfelem, ubrany w wypraną nawet i czystą w dodatku koszulkę, własciwie, to polo, po czym zajął miejsce w najmilszym kąciku, rozglądając się dokoła. obawiał się, że rołsi go wystawi i że aparat tak jej się spodoba, że postanowi zatrzymać go dla siebie, a wtedy jego życie nie będzie już takie jak było przedtem, czyli, że legnie w gruzach ;c. okej, może trochę przesadzał, ale darzył swój aparat miłością.

a ona przyszła z aparatem! bo nie była stuknięta kleptomanką, poza tym nie chciała mieć na sumeiniu daniela, który z rozpaczy mógł rzucić się do sekłany, albo pod pociąg. na szczęście po drodze nie trafił w nią żaden piorun, chociaż bała się burzy i milion dwadzieścia trzy razy zastanawiała się, czy w ogóle wychodzić z domu. poprawiła trochę tylko zmoknięte włosy i ruszyła przez kawiarnię w poszukiwaniu daniela, który pewnie schował się na lampie.

siedział i wołał, patrzcie, patrzcie, siedzę na lampie, juhu!
daniel od razu zauważył rołsi, razem z aparatem, chyba, że miała go w torebce a nie na szyi, którą wersję bardziej polubiłaś? zamachał jej ręką, bo miał wrażenie, że go nie zauważyła. zwrócił uwagę na to, że włosy jej się poskręcały trochę w rurki, mącąc jej trochę fryz, ale on o to nie dbał.

ale tylko trochę się poskręcały, bo nie miała takich zjebanych włosów jak ja. usiadła obok i wyjęła z torebki aparat. - aparat! - poinformowała go jeszcze, jakby nie zauważył, że aparat to aparat. bo w rzeczy samej był to aparat. więc podała mu ów aparat. i odetchnęła z ulgą, bo może w najbliższym czasie nie walnie w nią żaden piorun, ale nie tańczyła z tej okazji tańca radości.

- naprawdę przepraszam za kłopot, jestem ostatnio totalnie rozkojarzony - to była prawda, a nie takie gadanie dla usprawiedliwienia. bo jego myśli cały czas zaprzątała mu bruk, czasem nawet w niezbyt pozytywnym sensie, bo go wkurwiała! ale nieważne, teraz zupełnie miło i w podziękowaniu uśmiechnął się do rołsi, drapiąc się po karku lewą ręką, bo go zaswędziało nagle, pewnie miał wszy.

-to żaden kłopot. -zapewniła go, chociaż to faktycznie był kłopot, zapieprzanie przez pół miasta w czasie burzy. ale miała dzień miłosiernego samarytanina, poza tym mogła jeszcze liczyć na kawę, a od rana wypiła tylko jedną, co było zdecydowanie poniżej normy. chciała mu zaproponować, żeby cały czas nosił go na szyi, znaczy aparat, w stylu dziekco na kolonii, z doklejoną karteczką z imieniem, nazwiskiem i adresem,a le jednak się powstrzymała, bo dzień wujka dobra rada miała wczoraj.

wczoraj dzień wujka dobra rada, a dzisiaj dzień dobrego samarytanina <333333
- jaki tam żaden kłopot, za oknem burza, chociaż chyba się już kończy - powiedział, zerkając w stronę okna, ale zaraz potem jego spojrzenie padło na menu, które chwycił łapczywie. wypił dziś setkę kaw między wykładami, ale jeszcze jedna chyba by mu nie zaszkodziła!

jutor będzie dzień boba budowniczego. - i naprawdę nie ogladąłam tych zdjęć porno. - zapewniła jeszcze, bo całkiem o nich zapomniała. w związku ztym, że daniel dorwał się do menu, oparła łokcie na stole, a brodę na splecionych dłoniach, mam nadzieję, ze wiesz o co mi chodzi, jak nie to zawsze mogę narysować w paincie!!!! i obserwowała człowieka, który właśnie wszedł do kawiarni z krową na smyczy.

xdd ta, wiem.
- ale ja tylko żartowałem, tam nie ma żadnych porno! - mówił prawdę, chociaż pewnie nie miała podstaw żeby mu wierzyć, tak samo jak i żeby mu nie wierzyć. ale z reguły daniel był bardzo grzecznym chłopcem, pomagał starszym paniom przechodzić przez ulicę i ściągał puszki dla kotów z górnych półek, bo był wysoki. - mogę ci udowodnić! - wybrał kawę i przekazał jej menu, a za chwilę pojawiła się kelnerka i łypnęła na nich niemiło, mamrocząc "dobry wieczór państwu".

-nie, nie musisz, wszystko mi jedno, czy masz tam zdjęcia porno, czy zdjęcia różowych delfinów... -powiedziała i zamówiła zupę z lamy i kotlety z kangura. albo jednak nie, tylko kapuczino, bo widziała tą smutną lamę, którą wprowadzali tylnym wejściem, a teraz zapewne konsumował ją sobowtór piotra rubika dwa stoliki dalej.

a ona zamówił sobie latte, bo dzisiaj piłam z mamą latte z w lulu caffee, a to latte było ze spienionym mlekiem i takie fajne ogółem!
- różowych delfinów też tam nie ma, bo, niestety, nie pływają w sek[s]wanie - powiedział z miną nieszczęśliwego człowieka, odprowadzając kelnerkę wzrokiem, dopóki nie zniknęła gdzieś za rogiem, który wcale nie miał kąta 90 stopni, bo ściany były krzywo postawione.

więc powinni się ewakuować, zanim te krzywe ściany się zawalą. - faktycznie, nigdy żadnych nie widziałam. - ale widziała łabędzia z reklamówką z tesco na głowie, a to juz jakaś atrakcja. zastanawiała się przez moment, czy da się przefarbować delfina. może gdyby została naukowcem to teraz przeprowadzałaby jakieś badania na ten temat.

- ja widziałem, ale nie tutaj, tylko, jak byłem na cyprze na wakacjach - powiedział i wcale nie chciał się chwalić, przecież każdy gdzieś był, w jakimś egzotik plejs, gdzie było mnóstwo małpek, delfinków i paris hilton, która farbowała je na różowo. ale wcale z tych wakacji nie miał zdjęć, bo dzicy tubylcy ukradli mu aparat, kiedy poszedł się kąpąć. i boskerki też mu wtedy ukradli1

i pewnie jeszcze cnotę. - to pewnie jakiś kit wciskany turystom, atrapy delfinów... - pic na wodę fotomontaż żeby potem móc ograbić ich z aparatów i bielizny. a tymczasem dostali kawy, bo kelnerka wyjątkowo się śpieszyła, gdyż goniła ją rozjuszona lama i chciała ugryźć w tyłek. więc teraz rołzi mieszała leniwie swoje kapuczino i żałowała, że nie może zapalić.

a on nie żałował, bo załóżmy, że zapalił przed wejściem. tak więc ten, wypili swoje kawy, a daniel napomknął coś o tym, że robi się już późno i czy jej nie odprowadzić, bo jeszcze ją napadną francuscy gangsterzy, tacy jak sebastię na przykład, pozdro samyr.

sebastję przewozi żywność z francji..........................
więc powiedziała, że owszem, może ją odprowadzić i zacznę.

Wszedł, zdjął płaszcz, zamówił latte macchiato i usiadł przy wolnym stoliku

weszła pośpiesznie do kawiarni, zapomniała zegarka co oznaczało, że nie miała pojęcia, która godzina, a telefon wrzucony był gdzieś głęboko do torby. Rozejrzała się dookoła po czym zauważyła Charlie'go i podeszła przyjaźnie się uśmiechając
- witaj - na usta cisnęło jej się 'zbawco'?

- Witaj. Ładnie wyglądasz - powiedział bez ogródek

- dzięki - uśmiechnęła się z naturalnym wdziękiem - ty też wyglądasz naprawdę dobrze - powiedziała łagodnie po czym złożyła zamówienie na waniliowe capuccino.
- acha , proszę - wyciągnęła z torby co prawda inny długopis, chociaż nie była to pomyłka, właściwie było to srebrne pióro z wygrawerowanym symbolem znanej marki.

O, dziekuję. Ale... to nie mój długopis. - zawsze chciał być w porządku i długopisów miał morze, w pracy i domu

- właściwie zniszczyłeś mój plan podrzucenia ci wspaniałego pióra w ramach wdzięczności - stwierdziła z lekkim zakłopotanie, ale nie co rozbawiona spoglądając na niego.

Uśmiechnął się nieco sardonicznie - Wdzięczność? Jak to miło, że nie wszyscy zapomnieli o wdzięczności

- najwyraźniej jestem taka cudowna, że o tym pamiętam - dodała z ironią , spojrzała z powstrzymanym śmiechem na kelnerka, która postawiła przed z. filiżankę, po czym spojrzała porozumiewawczo na Charlie'go.
- najwyraźniej przynosisz mi szczęście

- Hm, pierwszy raz słyszę o czymś takim.Jakoś średnio widzę siebie w roli zwiastuna szczęścia - roześmiał się cicho

uśmiechnęła się o czym wypiła łyk capuccino.
- sam fakt, że nie zostałam oblana żadnego rodzaju cieczą, jest naprawdę zadowalający - stwierdziła z czarującym uśmiech [omg. ; )]

- A ostatnio, oprócz oczywiście przypadku, który widziałem, ktoś Cię czymś oblał?

- właściwie to jedynie prawie mnie oblał, choć stawiam sprawę, że to fakt niedokonany, bo mu się to nie udało - wypiła łyk capuccino.

- Kto? - zainteresował się