As the name suggests, this St Germain institution was once an old creamery but today enjoys a new life as a diminutive enoteca selling predominantly organic wines. Behind a pretty glass façade, the place is a gastronomic heaven, with the shelves groaning under the weight of the wine and produce served and sold in store. The walls are the wine list, showcasing a vast selection of exclusively French bottles available to take away or drink in with just a 6€ corkage charge. But don’t let the selection intimidate, Serge Mathieu will gladly assist in your choice. Sit down at one of the handful of tables and pick from the miniature chalk menu, which is said to boast Paris’s best burrata (22€), mozzarella’s cream filled sister from Italy’s heel. Try the rustic platter of Iberian cured meats including an exemplary chorizo for 15€ and, paying homage to the shop’s previous life, a good selection of cheeses, including a chèvre sec (7€) with luxurious chunks of preserved fruits.

Okej, przyszedł do winiarni jedynie po to, by się napić. Odłużył go już sam zapach win, działający na niego jak afrodyzjak. Usiadł gdzieś w dość widocznym dla wszystkich miejscu, zastanawiając się, które wino kupić.

weszła do winiarni w zgoła innym celu niż daniel, mianowicie miała ochotę upić się tudzież lekko podchmielić, bynajmniej nie na wesoło, najprawdopodobniej na smutno, bo od dwóch czy iluś tam dni chodziła przybita i jak gdyby nie swoja. wiecie, rozumiecie.
n i e lubię zaczynać tak więc nie zauważyła/zignorowała/nie poznała daniela, przechodząc obok niego w celu zajęcia jedynego wolnego stolika, znajdującego się niestety (dla niej) za jego plecami. usiadła, kładąc swoją torbę na krześle obok. niby od niechcenia przeglądała kartę win.

zauważył tju kątem oka. przez ostatnie dni ciągle o niej myślał, bynajmniej nie w samych superlatywach, ale tak jakoś bardziej pozytywnie. obijała mu się po czaszce, wyobrażał ją sobie pod prysznicem nawet, dajmy na to. wszyscy doskonale wiedzą, co mógł robić pod prysznicem, wyobrażając sobie tju!
nie zamierzał jednak zagadać, ostatnio zbyła go dosyć umiejętnie, więc pomyślał, że tym razem może też coś do niego ma.

westchnęła teatralnie, znudzonym wzrokiem wodząc za przystojnymi kelnerami czy kimś w tym rodzaju, lawirującymi między stolikami. kiedy jeden zatrzymał się tuż przed jej nosem, leniwie zadarła głowę i uśmiechnęła się do niego szybko składając zamówienie i zbywając go chłodnym spojrzeniem. widocznie próbował ją poderwać!!!!!!

ojej, a co się z niej taka dziewica orleańska zrobiła? daniel pomyślał właśnie podobnie jak ja, bo podsłuchiwał rozmowę tju z kelnerem, który przyszedł najpierw do niej, mimo tego, że to dan przylazł tutaj pierwszy! nie dziwił się kelnerowi, ale trochę się skifa zrobiła, jak dla niego. odkaszlnął cicho, niby, że mu coś w gardle zalega, bo liczył na to, że tju go wyhaczy wreszcie.

odwróciła się z zamiarem zwrócenia mu uwagi, żeby darował sobie odkaszliwanie, bo brzmiało to jakby od gardła odkleiła mu się flegma, xd, ale darowała sobie jedynie się odwracając. przez lewe ramię, o.
-dan? - zamrugała tysiąc pięćset sto dziewięćset razy, ale się nie uśmiechnęła! ej nie podoba mi sie ona. kasuje i wracam zuzę ;c

wzdrygnął się, ale nie żeby z jakąś odrazą czy coś, tylko z zaskoczenia, bo zaskoczył go przecież fakt, że go zauważyła. to znaczy, sori, ona miała uważać, że on jest zaskoczony, ale spoczkoł, nie chce mi się wciskać <- na mojej klawiaturze. zrobił więc równie zaskoczoną minę co samo zaskoczenie.
- hm, tak, to ja - mruknął, odwracając się również, ale nie starając się doszukać jakiegoś kontaktu wzrokowego czy coś. miał wrażenie, że go nie lubiła.

prawdopodobnie tak właśnie było.
przewróciła oczami i zabębniła palcami o oparcie krzesła.
-śledzisz mnie, or something? wspominałam już o mojej miłości do "or something" ;x - zapytała chłodno, machając na kelnera, że może odejść z łaski swojej i dać im święty spokój oraz dodając, że daniel zamawia to samo co ona. odszedł. patrz jaki posłuszny!

również przewrócił oczami, a może wzniósł je do góry, w każdym razie okazał zażenowanie, bo nie lubił tego wina, co mu wybrała, ale to już przemilczał.
- sorry, ale ja pierwszy tu wszedłem - zauważył barco słusznie, jako że był inteligentny i potrafił się jakoś zdobyć na myślenie, nawet w jej towarzystwie. nawet wtedy, kiedy była niemiła. naweeeet.

wzruszyła ramionami.
-być może - prychnęła odwracając się plecami do niego, oparta o krzesło, z rękami skrzyżowanymi na piersi. i to by było na tyle. hyhy

- być może coś do mnie masz? - zapytał, odwracając się jeszcze bardziej w jej stronę, także teraz poczuł jej perfumy, mieszające się z zapachem win, co dopiero było dla denjela iście zabójczą mieszkanką. choć z reguły nie był spostrzegawczy, to z łatwością zauważył, jak ładnie lśnią jej włosy, które wcale nie wyglądają, jaby potraktowała je jakąś maszyną.

-nie. skąd ten pomysł? - zapytała, pozostając odwrócona tyłem do niego. być może dlatego, że naprawdę nie chciała mieć z nim niczego wspólnego, albo też z powodu motylków w brzuchu dopadających ją za każdym razem kiedy tylko go zauważyła. pomasowała się po brzuchu, mając nadzieję, że może przejdzie. ale nic z tego. przymknęła oczy i modliła się, żeby kelner jak najszybciej przyniósł jej wino, aby mogła zająć się nim i kompletnie ignorować daniela.

och, biedna, motyle w brzuchu to taka uciążliwa rzecz! teraz będzie miała pewnie chrabąszcze, bo danjel przysunął swoje krzesło do jej stolika jednym ruchem, nieoczekiwanie znajdując się dość blisko niej. jak dla niego, to zbyt blisko, ale już mu się tyłka nie chciało ruszać, więc został tak jak siedział, z przejawem tej swojej odwagi na pysku.
- najzupełniej znikąd - powiedział ironicznie.

-skoro znikąd, możesz już dać mi spokój - rzuciła nieco głośniej niż zamierzała, przez co spojrzało na nich kilku gości i wysoki facet z ochrony. zignorowała ten fakt i udała, że zainteresowała ją skórka przy paznokciu.

- w takim razie, proszę bardzo! - prychnął. co jak co, ale dumę i honor to on miał. nie zamierzał się pod ani przed ani za nią płaszczyć, więc odwrócił się z powrotem do swojego stolika, przy którym usiadła teraz jakaś staruszka, która zaczęła go okładać torebką, niby, że ona pierwsza tu usiadła.
;c

-uspokój się, kobieto! - parsknęła, wstając, xd i niczym ojezu omatko dzielna lwica, rzuciła się w obronie daniela - zrobisz mu krzywdę ;c - zmarszczyła brwi, przybierając groźny wyraz twarzy, huhu.

ojezu xd
parsknął śmiechem, bo wcale nie był aż tak bardzo przerażony spodobała mu się aż za bardzo reakcja tju. a staruszka wybiegła z winiarni i więcej jej nie widziano... natomiast denjel nie mógł wykrztusić słowa.

zabiła go spojrzeniem i wyszła. ty ry ry.

umarł w związku z tym.