krata w niewielkim okienku i wybitnie niewygodna piętrowa prycza pozostawiają wiele do życzenia, jeśli przywykło się do luksów elity paryża.

no i tutaj właśnie wylądował seth. i goodbye seth. forever.

/huhu zostawi willa w spokoju xd

on i nat właśnie tutaj trafili. sebek, kiedy tylko pan władza odszedł, zaczął ciskac w nią jakimiś kurwami i dziwkami.
- nienawidzę cię szmato, za chwilę zadzwonię do mojego prawnika, który wpłaci kaucję i wyjdę. postaram się żebyś tutaj kurwa zginęła, zobaczysz - syknął w jej stronę , opierając się o kraty. było ciemno, miał dość wszystkiego szczególnie jej i teraz chyba by nawet się brzydził ją przelecieć - to doskonałe miejsce dla osób psychicznie chorych, uroiłaś sobie, że chciałem cię przelecieć. jasne, że chciałem. tamtego wieczoru. teraz się tobą brzydzę.
amen :c

-nie dziwię, się, że się brzydzisz!-parsknęła, uciekając w drugi kąt celi, jak najdalej od niego.-brzydzisz się, bo ktoś ci w końcu powiedział cholerną prawdę o tobie i tym wszystkim! już naprawdę wolałabym, ty pieprzony cholerny idioto, siedzieć w celi ze zgrają zalanych motocyklistów albo bandą męskich dziwek niż z tobą, kurewski sukinsynu ukryty pod pieprzonym płaszczykiem od cholernego bur,kurwa,berry!
panowie strażnicy, o ile byli obecni, pewnie mieli ubaw.

napluł jej na kolana i poszedł spać, bo ja idę, narczos.

chciała mu wyrwać włosy! ale się powstrzymała, nie potrzebowała wyroku. więc tylko wybłagała strażnika, żeby ją przeniósł do innej celi. i przeniósł, dzięki bogu.

okej! więc zanim miał płacić za cokolwiek, hej, bo sory, on bardzo kocha natalkę i tak dalej, ale jest ostatnio spłukany, to najpierw został wpuszczony do niej do celi w celu porozmawiania, miał znajomości, w końcu tu już siedział, xd. poza tym nie chce mi się chwilowo grać samej ze sobą.
-co zrobiłaś?-rzucił na powitaniu, trochę chłodno, sori-śmierdzi tuu.

wyszedł, razem ze swoim adwokatem i pojechał do domu.

w takim razie znaleziony na dworcu, pozdro, ralf, który jak wiadomo znowu przedawkował i sam prosił się o zgarnięcie przez policję, leżał teraz na niewygodnej pryczy i najzwyczajniej w świecie spał. i bolał go łeb.

marjet była zła, na cały świat, ale głównie na ralfa. i na jego ojca, który siłą kazał jej przyjechać po synka, tak więc po wpłaceniu kaucji, która wyniosła z pięć tysięcy ojro, przyspacerowała tu ze strażnikiem, który wyraźnie się do niej ślinił.
- ekhem - odchrząknęła, kiedy już strażnik otworzył celę, mamrocząc coś o tym, że ralf może wyjść.

-dżizas, kurwa, ja pierdolę - wymamrotał podnosząc się i przeciągając. wszystko bez wyjątku go bolało po spędzeniu kilku ładnych nocy na twardej pryczy. bo powiedzmy, że tym razem chcieli go w końcu udupić na dłużej - mariette, cholera jasna, co tak długo? zdajesz sobie sprawę z tego, jak tu jest kurewsko zimno i niewygodnie? - tak jest, czekał na nią, a właściwie na kaucję od jego ojca, którą ona zwykła wpłacać. wstał i podszedł do niej, rzucając strażnikowi niemiłe spojrzenie. miał ochotę na niego splunąć właściwie.

wywróciła oczyma, ale wcale nie na lewą stronę, tylko spojrzała tak wymownie w sufit porośnięty pajęczynami.
- no cóż, jeśli mam być szczera, to twój ojciec trochę stracił do mnie cierpliwość po tym, jak odmówiłam mu przyjścia tu po ciebie - stwierdziła, obrzucając go chłodnym spojrzeniem. żeby było dramatyczniej, to jego ojciec ją uderzył po tym, jak mu coś odpyskowała, że nie pójdzie. i teraz właśnie wymownie wskazała na zaczerwieniony policzek.
<3

-stary poczciwy facet w niego - prychnał ralf, jak widać wcale się nie przejmując zaczerwienionym policzkiem mariette. teraz liczyło się dla niego tylko to, że opuszcza tę śmierdzącą celę. wyminął strażnika i mariette i sam ruszył przodem do wyjścia.

z braku laku poszła za nim, irytując się jego zachowaniem, jednak starała się zachować cierpliwość, której zabrakło jego ojcu! tak, bo ona nie będzie się zniżać, chociaż i tak czuła się poniżona całą sytuacją. w mózgu marjet działy się dziwne rzeczy, ogólnymi słowy była po prostu nieszczęśliwa. wyciągnęła papierosa i, kiedy znaleźli się na zewnątrz, zapaliła.

sebastien i natalie <3
jeremiah siedział w celi. a w zasadzie to nie siedział, tylko krążył nerwowo, co chwilę powtarzając sobie w duchu, że to nie ma sensu, że chyba lepiej, jeśli go zamkną już na stałe, bo życie na wolności to jakaś porażka. zawiodł się jednak na abby, choć no cóż, czego mógł się spodziewać. był nikim.

zdyszana przybiegła na posterunek powielając wczorajszy błąd nathaniela. miała na sobie jedynie sukienkę i legginsy plus baletki, w których chodziła po domu. uznała bowiem, że nie może zostawić tego bez słowa wyjaśnienia. nie teraz, kiedy odpowiedziała sobie na kilka kluczowych pytań i wiedziała, że czuje do jeremiaha coś więcej niż zwykły pociąg seksualny. nie miała pojęcia jak do tego doszło i kiedy przeoczyła ten moment, ale stało się i nie mogła tego cofnąć. po przekonaniu posterunkowego jakoby jej sprawa była wyjątkowo nie cierpiąca zwłoki, z zaróżowionymi policzkami i rozwianymi włosami, dygocąc z zimna stanęła przed celą jeremiaha.
-to nie tak jak myślisz.

jeremiah z początku pomyślał sobie, że to jakiś żart, mamy cię i te sprawy, ale po chwili dostrzegł w nikłym świetle przepalającej się żarówki, prawdziwą sylwetkę abigail. o której tak marzył, o której tyle myślał, mój boże. w dodatku miała na sobie tylko sukienkę.
- abigail nie wracajmy do tego, jestem pieprzonym kryminalistą, a ty sobie musisz znaleźć kogoś, kto jest ciebie wart - rzucił, niby to obojętnie, ale podniósł się, by zlapać za kraty.

-nie, nie - energicznie potrząsnęła głową, podchodząc bliżej krat i wsuwając przez nie rękę, żeby oprzeć dłoń na policzku jeremiasznego - to wszyscy w koło tak myślą, a ja.. ja się po prostu przestraszyłam i.. było mi.. cholera okłamałeś mnie, pomimo zapewnienia że ci zależy. tak się po prostu nie robi.. chyba sam wiesz w jakim świetle cię to stawia ale.. - urwała, bojąc się powiedzieć mu, że ma w dupie to co myślą inni, że w końcu dowiedziała się co myśli ona sama, ale stał za nią policjant więc ograniczyła się do gładzenia policzka jerrego kciukiem.

jeremiah westchnął głośno. czuł się podle, ze świadomością, że ją okłamał, ale myślał, że takie będzie najlepsze wyjscie. mylił się.
- abigail, wiem. przepraszam. nie mogłem postąpić inaczej, to czas, do ktorego nie chcę wracać, naprawdę - wyjaśnił pokrótce. pamiętał czasy jak lodówa katował go w łazience, żeby oddawał mu swoje obiady.

-ja wiem, hm po prostu 'nie kłam, kochanie' - mruknęła, marszcząc brwi. chciała jeszcze z nim zostać, ale policjant przewracający oczami na ich mizdrzenie się przez kraty, poklepał ją po ramieniu, mówiąc że starczy tego dobrego, bo zaraz się rozpłyną. prawda była taka, że jakby nie patrzeć zazdrościł jeremiahowi, może nie położenia ale dziewczyny. jego żona już dawno przestała się w ten sposób do niego odnosić, ograniczając się do gotowania obiadów i krzyczenia kiedy zbyt długo zalegał przed telewizorem, oglądając pościgi policyjne, hihi. zgorzkniały pan władza. umarłam xdd

- jak tylko stąd wyjdę, odezwę się, obiecuję. i wtedy wyjaśnię ci, WSZYSTKO - obiecał, nachylając się jeszcze, by pocałować delikatnie abigail przez szparę w kratach, ale wyszlo mu koślawo, bo przecież nie zmieścił tam calej glowy.

-mhm - przymknęła oczy, kiedy ich usta zetknęły się w najbardziej pokracznym pocałunku ewer. kiedy odsunęła się od niego i ponownie rozchyliła powieki, chwilę nie mogła złapać oddechu, żeby w końcu wymamrotać coś na kształt 'jerry, to paige ich wezwała. ja bym tego nie zrobiła, bo..' bo koniec wizyty hihi, policjant zaczął się denerwować.

- wierzę ci, spokojnie - powiedział, faktycznie opanowanym tonem, by jeszcze ująć zimną dłoń abigail i pocałować delikatnie - jesteś zmarznięta - wyciągnął portfel, bo nie sądził, by abby miała przy sobie pieniądze. podał jej pięćdziesiąt ojro i komórkę - zamów sobie taksówkę i wracaj do domu. będę jutro pod szkołą, obiecuję.

ścisnęła go za rękę i skinęła głową, w końcu ją wypuszczając i niechętnie cofając się za policjantem, który co i rusz znacząco chrząkał.

jeremiah uśmiechnął się pokrzepiająco i chyba usiadł z powrotem.

jeremiah siedzial nadal, ciskając się, bo wiedział, że pewnie abigail pomyśli sobie, ze znów ją okłamał. i to byłoby na tyle.

głośno protestujący wiesław kinomaniak został wprowadzony do celi w której siedział jeremiah przez dwóch postawnych funkcjonariuszy. zerknął teraz spode łba na jerrego i z łoskotem opadł na pryczkę obok niego, gromiąc wzrokiem policjantów i klnąc na nich siarczyście. owi oni hihi życzyli im miłego dnia i zatrzasnęli kraty. ahoj.

jeremiah spojrzał na niego tylko ukradkiem i postanowił się nie odzywać, bo wyuglądał jak jego więzienny wróg lodówa, a pamiętał wszystkie rany, które pozostawił na jego ciele; bliskie spotkanie z umywalką i takie tam.

uczył go nurkować w umywalce?
-jerry! - zawołał radośnie, kiedy przyjżał się uważniej swojemu nowemu 'lokatorowi' wykrzywiając usta w szyderczym z lekka uśmiechu. 'szyderczy' to chyba ulubione słowo jerzego, ciekawie je interpretuje, ale ja nie o tym chciałam. wracając do tematu, podniósł się i poklepał jeremiaja po plecach z powodzeniem mogąc mu poprzetrącać kości - pamiętasz swojego kolegę z 'innej placówki' hyhy? - zarechotał ze swojego żarciku kosmonauciku??????? jak to odmienić? xd

omg, aż nie wiem co napisać, więc jeremiah zemdlał, z głodu.

zesikał się ze śmiechu na jerrego i przysiadł na podłodze oparty o ścianę, czytając bajki krasickiego xd.

o mój boże :d. jeremiah obudził się ze swoją obsikaną marynarką i natychmiast ją zdjął. wkurwił się może, zastanawiając kiedy w końcu rodzice domyślą się, że znów go przymknęli i skontaktują się z adwokatem, bo przestawało mu się to podobać. wstał i podszedł do krat.
- panie władzo, mógłbym zadzwonić? - chciał porozmawiać z abigail, rzecz jasna.

policjan, który siedział przy celi i czytał tomik poezji puszkina, nawet nie podniósł głowy zbyt pochłonięty lekturą, natomiast wiesiek, który pakował przy oknie, spojrzał na jeremiasznego i parsknął śmiechem. nie wiem dlaczego. ale parsknął.

boję się wieśka. jeremiah natomiast, obejrzał się za siebie, by westchnąć tylko głośno i zwrócić się po raz kolejny do policjanta, który znów go zignorowal.
- ja pierdolę, muszę zadzwonić - ryknął tak, że wszyscy mogli usłyszeć, ale kraty niestety nie wypadły, hm.

to pewnie dlatego, że nie był atomówką. biedny jeremiah. policjant jan w końcu podniósł głowę i zmarszczył brwi, na co wiesiek zaczął podskakiwać i uderzać dłonią w dłoń, co potocznie nazywa się klaskaniem hihi. policjant zatrzasnął tomik poezji i przechylił głowę, grzebiąc w majtkach. po chwili jednak się opanował i zaczął grzebać w kieszeni spodni, bo domyślnie szukał kluczy, żeby uchylić celę i zlać jeremiasznego swoją hihi pałą.
-nie zakłócaj spokoju mały lapsie - powiedział spokojnie, otrzepał dłonie, zatrzasnął celę i ponownie zagłębił się w lekturze. wiesiek płakał ze śmiechu, a za oknem przeleciało stado pelikanów. one latają?

jeremiah kilka razy poprzeklinał pod nosem, by teraz opaść z powrotem na łóżku, którego deski wbijały mu się w tyłek. już w więzieniu było lepiej, naprawdę. podrapał się po nosie, ktory wszyscy razem kochamy, by stwierdzić, że jak najszybciej musi coś z tym zrobić, bo inaczej nie da rady.
- zamknij się - rzucił do wieśka, niespecjalnie się teraz na nim koncentrując.

-ej! - odpowiedział iście inteligentnie, kiedy jeremiah znieważył jego jestestwo i podeptał osobowość, którą tak skrupulatnie kształcił przez lata. wstał i zatrzymał się nad jeremiahem strzelając kostkami palców u rąk. nienawidzę tego - co powiedziałeś? chcesz, żebyśmy znowu wkroczyli na wojenną ścieżkę? - zapytał, podwijając rękawy kraciastej koszuli drwala.

- stary, ja naprawde nie mam ochoty na jakieś zabawy, serio, muszę stąd jak najszybciej wyjśc, zanim moja dziewczyna - zastanowil się chwilę nad tym, czy abigail była jego dziewczyną. uznał, ze nie, ale wiesiek nie musi wiedzieć - znów sobie pomyśli, że jestem największym chujem, który ją okłamuje i tak dalej. więc daruj sobie, jeśli możesz i przemów temu oto osobnikowi - kiwnął na policjanta - do rozumu. bo ja nie umiem, jak widać.

-nie będziesz mi mówił co mam robić! - zacytował wielkiego mówcę jakim jest mój polonista, który dzisiaj w ten sposób strofował nowego, hihi. podszedł bliżej jeremiaha, wiesz jak niemalże ocierajac torsem o jego klatkę piersiową - dzieciaku - no to mu teraz powiedział, a niech go licho.

jeremiah uniósł obie brwi do góry, marszcząc przy tym czoło, ale uznał, ze nie ma co się wdawać w jakieś większe dyskusje z wieśkiem, bo on był psychicznie chory. odsunął sie na bok i postukał janka w ramię.
- hm, to naprawdę ważne, muszę zadzwoni, no panie władzo - jęknął, ale chyba ten jęk wyszedł nieco zduszony, bo co jak co, ale jeremiah mutację przeszedł juz parę ładnych lat temu. już nawet mój strusiu przeszedł.

-te dzieci - mruknął policjant kręcąc głową - nic do nich nie dociera - zerknął porozumiewawczo na wieśka - wiesiek, przemów mu do rozumu chłopie, bo jak widać nie dociera do niego, że żadne telefony nie wchodzą w grę, bo zorganizuje kolejny przemyt i tylko narobi nam kłopotu z łapankami. wyszedł, puszczając wieśkowi oczko, co znaczyło tylko jedno................................
-ściągaj majty, jeremiah!

- słucham? - uniósł obie brwi do góry, zastanawiając się nad tym o co też chodzi wieśkowi. chciał mu obciagnąć? a moze wykastrować. mój boże, chyba się przestraszył i cofnął pod same kraty tak, ze wbijały mu się w plecy. podrapał swój garbek na nosie, by stwierdzić, że teraz oddałby wszystko za ciepły dom, telewizor i abby.

-to słuchaj dalej, a jeśli nie chcesz zatkaj uszy - zaproponował wielkodusznie, podchodząc bliżej jeremiaha, który nie miał jak bardziej się cofnąć - ściągaj majteczki, stringi czy co tam masz, chłopcze albo pogadamy inaczej.

teraz chyba przestraszył się nie na żarty, ale starał się tego jakoś nie okazywać. zapewne zostaną mu ślady od krat, bo teraz, niemal w nie wszedł, z szeroko otwartymi powiekami.
- dajmy spokój, hm? - zaproponował wspaniałomyślnie, przeklinając wieśka i janka w duchu. boże, jakie to glupie :dd.

wszedł w kraty <3 ostatnio mieliśmy fazę na bilbordy reklamujące połowinki slovaka 'kot wszedł w kurwę' z ilustracją. tak mi się skojarzyło. tylko zamiast kurwy i kota, jeremiasz i krata. z gościnnym udziałem wieśka, pozdro strzykawka.
-a tam spokój, dajmy się ponieść rozkoszy! - zawołał z obłędem w oczach, będąc teraz w swego rodzaju uniesieniu. bo widzisz, wiesiek to niespełniony poeta rebeliant oraz kinomaniak. uśmiechnął się do jerrego i złapał go za jądra, da?

o mój boże. jeremiah automatycznie go odepchnął, choć to nie było takie łatwe jakby się wydawało, otóż wiesiek pięć kilo nie waży, nie? stał teraz przodem do krat, szarpiąc je, z całej siły.
- halooooooooo, kurwa! - zawołał, na tyle głośno, by ci na górze (i wcale nie mówię tu o bogu & company) mogli go usłyszeć - chcę zadzwonić do mojego adwokata - jeśli dobrze pójdzie, to wniesie pozew na wieśka, o molestowanie :3.

i tak nikt go nie posłucha, bo wiesiek to przyjaciel rodziny i nie straszne mu żadne sztormy i fale. właściwie był wykorzystywany jako straszak, czego mógł w tym momencie doświadczać jeremiah. wieśka rozbawiła jego postawa i panika, której nawet nie starał się ukryć.
-nie płacz, kochanie, zaraz będzie po wszystkim - podszedł do jerrego i objął go z całej siły, także nie zdziwiłabym się gdyby jeremiasznemu wypadły oczy na zimną i brudną posadzkę.
zaraz umrę ze śmiechu xd.

- spierdalaj, człowieku, po prostu PIERDOL SIĘ - warknął, wyrywając się stanowczo. chciał usiąśc na łóżku, ale w porę się rozmyślił i tylko zaczął nerwowo krążyć po tym niewielkim pomieszczeniu. kurwa, gdyby tylko abigail się domyśliła, że może nie wyszedł jeszcze z więzienia, gdyby tylko przyszło jej to na myśl, na pewno by mu pomogła.

tak zwane mówisz-masz. abigail kłócąc się z janem, stanęła w końcu przed celą, wytrzeszczając oczy bo tak się składa iż wiesiek właśnie robił jeremiahowi loda/walił jego głową w ścianę/fundował mu anala/wpychał tomik poezji w tyłek/używał jako worka treningowego, wybierz poprawną odpowiedź i podkreśl.
-j-j-jerry? - wydukała, patrząc na scenę dantejską jaka miała miejsce w tej niewielkiej celi, której połowę powierzchni zajmowało cielsko wieśka właśnie.