walił jego głową w ścianę.
- a a a a byyyy - wydukał tylko, bo na więcej nie miał siły. czuł się starsznie słabo, nie wiedział co się dzieje i tak dalej. zaraz się rozkręce, tylko mama mnie wkurwia.

szkoda, że nie wybrałaś opcji z tomikiem, poważnie. będę ci to wypominać do końca życia hihi.
-chryste, jeremiah - jęknęła, odwracając się gwałtownie do policjanta jana, który patrzył na to ze stoickim spokojem. co tu się właściwie działo - boże, niech pan coś z tym zrobi.. on go przecież zabije - przycisnęła dłoń do czoła, czując się tak jakby wylądowała w jakimś filmie hiczkoka, bo są nieprzewidywalne hm.

hm, nie wiem co mogł robić, był walony o ścianę, zupełnie jak worek ziemniaków, a wiemy, że wiesiek ma swoją masę, więc niesądzę, że mógł sobie jakoś z nim poradzić, przy zaistaniłym osłabieniu. dla odmiany przypieprzył nosem w ścianę, a owy nos poraz 36356325 się złamał.

ej nos luciena jest podniecający, nie psuj go ;x
-zrób coś, słyszysz? - krzyknęła na policjanta jana, rezygnując z grzecznościowej formy bo powoli traciła cierpliwość. czy on był ślepy? pieprzony ignorant. abigail jęknęła kiedy nos jeremiaha wydał niezbyt miły dźwięk po spotkaniu ze ścianą.

jezu niech oni coś zrobią, bo nie mam pomysłu już na pisanie o uderzeniach. nie stracił przytomności, aczkolwiek czuł się słabo i chyba powoli przestawał kontaktować z rzeczywistością. ostatkami sił przesunął się sprytnie, by teraz wiesiek uderzył w ścianę, zamiast w niego.

abigail czuła się w tym momencie cholernie bezradna. chwilę nie wiedziała co ze sobą zrobić, aż w końcu odepchnęła policjanta jana i wybiegła, szukając jakiegoś komendanta i jego fafika czy innego wyższego szczeblem osobnika. bodaj wróciła i teraz ty się wykaż.

owy komendant najpierw zajął się opierdalaniem policjanta, by dopiero potem otworzyć jeremiaha. ten zaś wyszedł i chyba pierwsze co zrobił, to wlaśnie podszedł do abigail i ująwszy jej oba policzki, mruknął:
- abigail, przepraszam, że dziś mnie nie było, ale sama widzisz - wydyszał, starając się sprawiać wrażenie całkiem normalnego, choć nos niesamowicie go bolał.

-spróbuję cię stąd zabrać - szepnęła, grzebiąc teraz w torebce w poszukiwaniu paczki chusteczek higienicznych, którymi teraz skrupulatnie ocierała jego twarz z krwi - najszybciej jak to tylko możliwe - położyła drobną dłoń na jego policzku i spojrzała mu w oczy - dasz radę jeszcze trochę, hm.

uśmiechnął się nieprzytomnie i przygarnął abigail do siebie, czując wielką ulgę. przez chwilę w milczeniu po prostu rozkoszował się cudownym zapachem jej włosów, dotykiem i w końcu nią, samą w sobie.
- hm, chodźmy do mnie, czy coś. chciałbym z tobą porozmawiać - powiedział, obejmując ją ramieniem, nawet tak bardzo się nie uwiesił, prowadząc do schodków.

-wypuszczą cię już, prawda? - zapytała mnąc zakrwawioną chusteczkę i wyrzucając ją do kosza po czym sięgnęła po kolejną - odchyl głowę - mruknęła, obejmując go w pasie. westchnęła i przez moment przez myśl przemknął jej fakt że gdyby wybrała nathaniela taka scena nigdy nie miałaby miejsca. nie miało to jednak większego znaczenia, bo tylko do jeremiaha żywiła tak silne uczucia i nikt ani nic nie mogło tego zmienić. dziecko nam się zakochało.

jeremiah odebrał jej chusteczkę, by samemu dosyć niezdarnie zatamować krwotok z nosa. to musiało boleć, ale cóż. był facetem, wcale jakoś z tego powodu nie rozpaczał. przeprosił abigail na chwilę i pochylił się nad posterunkowym.
- mój adwokat jutro tu będzie - wyjął portfel i podał mu swoją wizytówkę, ale od odwrotnej strony - zastrzyk do twojej wypłaty się przyda, prawda? napisz mi tylko numer konta - kto normalny pamięta numer konta. policjant pamiętał, więc mogli pójść i zaczniesz.