- nie, nie jem i koniec - skrzyżowala stanowczo ręce na piersiach, odchylając głowę w przeciwną stronę. założyła nawet nogę na nogę, ujawniając przed adrję kawałek szczupłej nogi.

- będę cię miał na sumieniu - westchnął naprawdę ciężko, po czym zerknął na zegarek, w duchu stwierdzając, że zaraz będzie musiał się zbierać, żeby zdążyć na swojego ulubionego pornosa, lecącego o jedenastej xdxd.

- daj spokój, adrien, naprawdę jest okej - uśmiechnęła się do niego lekko i przyjaźnie, stwierdzając, że jest jej zimno, bo miała nagie ramionka przecież :c

a on wspaniałomyśłnie zauważył jej gęsią skórkę, więc teraz energicznie potarł dłońmi o jej ramiona, zdjął dzielnie marynarkę i narzucił ją na te jej ramionka, nawet się jej nie pytając czy jest jej zimno czy nie.

- oh, dzięki - uśmiechnęła się do adrję wdzięcznie, by przytulić nos na moment do jego marynarki. zastanawiała się co to za zapach, ale potem dala sobie spokój, bo to było mało istotne - chyba powinnam się już zbierać, o szóstej wstaję. biegać.

- okej, nie skomentuję tego - wywrócił oczami, wstał, rzucił na stół pięćdzesiąt ojro i jeszcze może dwadzieścia napiwku, jołjoł, po czym wyprowadził ją stąd, odprowadził do domu i koniec

~~***THE END***~~

wracał właśnie z wykładów i złapał go deszcz, poza tym stwierdził, że jest głodny, a na ulicy, obok restauracji, unosił się bardzo przyjemny zapach grillowanego kurczaka, toteż wstąpił. kelner usadził go przy stoliku stojącym przy szybie, toteż mógł obserwować przechodniów w czasie, w którym oczekiwał na swojego kurczaczka razem z zestawem surówek i małym piwem do tego.

szczerze mówiąc nie sądzę, by le table de jean to restauracja, do której przychodzi się zjeść kurczaka i wypić piwo, raczej wydaje się być idealna do romantycznych kolacji we dwoje, oświadczyn, imprez okolicznościowy, urodzin i całej reszty. ale nieważne.
lulu nie znosiła chodzić po mieście z parasolką, zwłaszcza kiedy poza nią z parasolami chodziło 987548 innych ludzi i praktycznie nie dawało się przejść ulicami, by nie zaplątać się w czyjś parasol swoim. więc postanowiła wstąpić tu właśnie, by wypić symboliczną kawę i się ogrzać, słuchając muzyki klasycznej, która była idealna na nerwy i nieprzyjemną pogodę. otrząsnęła swój parasol, który wraz z płaszczem burberry wcisnęła jakiemuś staczowi, pod-kelnerowi, komuś tam co tam pracował, i potem dała mu się zaprowadzić do niedużego stoliczka dla dwóch osób, bo takimi dla jednej nie dysponowali :<

no taaak, ale na pewno oferują piwo, a kurczaka przyozdabiają różnymi trawami, także wygląda bosko. oczywiście, pozostaje też kwestia rezerwacji stolika, bo wieczorem trudno o takowy, ale co tu dużo gadać, jeśli mowa o paryskiej elicie, do której don na pewno się zaliczał i chyba nikt nie ma wątpliwości, jeśli chodzi o tę kwestię. stoliki były ustawione obok siebie, a oni siedzieli praktycznie naprzeciw, jednak donat udał, że jej nie zauważył, bo może przyszła na romantyczną randkę, napisałam rantkę ;q.

ona go nie zauważyła, bo była zbyt zajęta grzebaniem w swojej torebce w poszukiwaniu telefonu, który się rozdzwonił, bynejmniej nie było to nokia tune, bo lulu miała ajfona, a póki co nie wiem, jakie apple oferuje dzwonki swoim klientom. w każdym razie, gdy znalazła telefon, to tamten oczywiście zamilknął i dzwonić przestał, co skwitowała mrucząc pod nosem 'cholera, znowu' i wyłączyła ów, dopiero teraz podnosząc głowę najpierw na kelnera, który przyszedł spytać, czy podać wino, a potem na donata, skoro był praktycznie naprzeciw. na jego widok się zaczerwieniła nieznacznie, by potem uśmiechnąć się w jego stronę nieśmiało. chętnie by się do niego dosiadła, ale była nieśmiała, nie?

odwzajemnił się szerokim uśmiechem, na szczęście nie przeżuwał w tej chwili kurczaka, a sałata nie sterczała mu spomiędzy zębów, także uśmiech można śmiało określić jako jeden z tych czarujących i uwodzicielskich, mrhrkukryku. pomachał nawet do niej, po czym zabrał się za konsumowanie reszty swojej nieziemsko dużej i wypasionej w kosmos porcji, nie spuszczając z niej wzroku.

zmarszczyła nieznacznie czoło, zastanawiając się, czy ten uśmiech ma być uśmiechem z serii niewinnych i przyjacielskich, czy raczej z tych lubieżnych, mówiących 'chodź ze mną do łóżka'. przez chwilę zastanawiała się, jaki donat jest w łóżku, ale potem się otrząsnęła, wyjątkowo wstydząc się za siebie, bo chyba miała ochotę sprawdzić, jakim jest kochankiem, co oczywiście było nie do pomyślenia.
mimo wszystko stwierdziła, że to jednak uśmiech z tych przyjacielskich, więc powiedziała kelnerowi, by jej przyniósł czerwonego wina lampkę i wstała, przytrzymując torebke, i zaraz podeszła nieśpiesznie do stolika d.
- hmm, cześć. uznałam, że chyba wypada się przywitać i spytać, jak leci..

uśmiechnął się jeszcze szerzej i jeszcze szerzej, ale nie widać mu było wcale dziąseł, po chwili jednak uśmiech ustąpił miejsca jakiemuś niewyraźnemu zdekocentrowaniu, które pojawiło się na jego twarzy wskutek tego, że im bliżej się znajdowała, tym bardziej gorąco mu było. aż poprawił kołnierzyk polo i rozpiął jeden guzik od góry, mogła sobie podziwiać jego szyję w całości.
- czeeeść, jesteś tu sama? - zapytał, całkowicie ignorując jej pytanie o to, jak leci, bo uznał, że w tym momencie to nie jest ważne, a poza tym nie lubił pytań tego typu.

przesunęła opuszkami palców wskazującego i środkowego prawej ręki po swojej dolnej wardze, na której nie było ani grama szminki, czy też błyszczyka, czego teraz żałowała, bo może z malinowymi ustami byłaby bardziej atrakcyjna, niż teraz. jednak stwierdziła, że nie powinna się przejmować takimi pierdołami, zmrużyła więc oczy na moment, ściskając mocniej rączkę swojej torebki hermesa, którą dostała na swoje poprzednie urodziny od matki. - oczywiście, deszcz zmusił mnie do zaszycia się tutaj, hmm. a ty? czekasz na kogoś? - może jego dziewczyna z cyckami jak pamela anderson była właśnie w kiblu i poprawiała mejkap...

uznał, że to całkiem seksowne, kiedy tak przesuwała tymi opuszkami palców po ustach. to znaczy, w jego oczach lulu była zupełnie seksowna, wprost ociekała seksem, po prostu była w jego typie, że tak powiem.
- nie, właściwie przechodziłem obok, a tak niemiłosiernie się rozpadało, że nie mogłem się oprzeć, by nie wstąpić na kurczaka z grilla - w sosie czosnkowym!

- ja miałam zamiar wypić kawę, ale ten miły kelner - lulu nie mówiła zazwyczaj źle o ludziach, nawet jeśli to byli zapatrzeni siebie kelnerzy z wąsem suma. - zaproponował wino, a ja nie mogłam się oprzeć. wolisz wino białe, czy czerwone? bo ja chyba czerwone, hmm, można? - spytała, odsuwając krzesło naprzeciw jego, ale przy tym jego stoliku, stwierdzajac, że pewnie się zgodzi, więc nie czekając na odpowiedź usiadła.

- jasne, siadaj - powiedział z pewnym opóźnieniem, bo jakoś nie dała mu szansy na odpowiedź, a nawet gdyby chciał się sprzeciwić, to byłoby mu teraz głupio, kiedy już tak siedziała naprzeciw, patrząc na niego tymi jej cudownymi, brązowymi oczyma. - wolę białe, jest łagodniejsze. to znaczy, zależy od kosztów i gatunku.

- i od okoliczności, otaczających cię ludzi i całej reszty, otoczenie jest bardzo ważne nawet w czymś tak banalnym, a może wcale nie banalnym, jak wybór wina. udało ci się wczoraj znaleźć tę książkę, której szukałeś? - spytała uśmiechając się nieznacznie na wspomnienie wczorajszego ich spotkania z bibliotece, był wtedy tak blisko i zdawał się wcale nie być zły, kiedy na niego wpadła. łał....

- nie - roześmiał się. - poszedłem zaraz po tobie, bo, szczerze mówiąc, boję się tych bibliotekarek, no wiesz - mruknął i teraz niestety spuścił wzrok z niej na jedzenie, bo musiał przecież jakoś odkroić sobie kawałek pokaźnej piersi, ale niestety z kurczaka, hihi.

- taak, wiem, nieraz i ja przed nimi uciekam, by móc samej poszukać jakiejś książki. - uśmiechnęła się, nawijając kosmyk blond włosów na palec wskazujący, gdy to kelner przyniósł jej lampkę wina czerwonego, w którym zaraz zamoczyła usta, upijając niewielki łyk, bo ojciec zawsze jej powtarzał, by wina nie pić zbyt szybko. - chyba powinnam ci życzyć smacznego. więc, hm, smacznego.

- dzięki, ale trochę się spóźniałaś, bo własnie skończyłem - mówiąc to, odłożył sztućce na talerz, skrzyżował je tak ładnie ze sobą, po czym otarł swoje idealne, miękkie i kuszące wargi załączone na obrazku obok, czerwoną serwetką sprytnie poskładaną w stożek czy czego tam nie wymyślą. - w internecie przeczytałem streszczenie - pochwalił się.

sztućce kładzie się po zjedzeniu na godzinę piątą, głupku....
- streszczenia czasami nie wystarczają, zwłaszcza na uczelni. co studiujesz, hm? - spytała, bo to ją naprawdę interesowało. wyglądal jej trochę na przyszłego prawnika, ale mogła się mylić, bo teraz cała masa zdolnych ludzi idzie na jakieś gówniane stosunki międzynarodowe, pozdro mój kuzyn, które tylko nazywają się ładnie.

ale on kładzie na krzyż!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! chrystusowy!!!!!!!!!!!!!!! xdxd
no więc zastanowił się przez chwilę, co studiuje, a to wymagało od niego dużego wysiłku umysłowego, bo przecież siedziała przed nim seksowna i miła blondynka, której najwyraźniej również się podobał, jeśli dobrze wywnioskował.
- anglistykę - odpowiedział więc krótko, rozkojarzony. - a ty? studiujesz coś?

ale to nieelegancko!!! zaraz przyjdzie kelner i mu poprawi :< anglistyka oja jak hot.
- nie, jestem jeszcze w liceum - mruknęła, trochę tym faktem zawstydzona, bo zawsze czuła się odrobinę zakłopotana, gdy nie mogła się pochwalić studiami matematycznymi czy czymś równie porywającym, ale zdawała maturę międzynarodową, tak sobie czadersko wymyśliłam, bo skoro mi się nie chce, to czemu jej ma się również nie chcieć, przeciez może siedzieć te jedenaście godzin w szkole, co było również godne podziwu, hyhy. - anglistyka? w zasadzie rozważałam pójście na ten kierunek, ale chyba i tak skończę na prawie - uśmiechnęła się, bawiąc się idealnie białą serwetką.

- na szczęście moi rodzice nie są prawnikami, własciwie dali mi wolną rękę, jeśli chodzi o studia - tak się patrze, że on ma osiemnaście, ale dajmy na to, że był małym geniuszkiem i rok wcześniej z tego powodu rodzice go wysłali do szkoły, także jest teraz rok do przodu, będzie dłużej pławił się w bogactwie. - a ty, czemu tak mówisz, że skończysz jako prawnik? - bo może to jednak bylo jej marzenie.

- moi rodzice też nie są prawnikami, ale ojciec uważa, że to będzie najodpowiedniejszy zawód dla mnie, chociaż matka pragnie, bym pojechała do niej i pomagała jej przy strojach, czy coś w ten deseń.. jest projektantką, mieszka w stanach, ale ja nie znoszę ameryki, te metropolie... - westchnęła, upijając kolejny łyk wina, wpatrując się w płomień na świeczce, która przed chwilą zapalił kelner, uznając pewnie donata i lulu za parę żądną atmosfery romantycznej.

donat i lulu może i byli jej rządni, w każdym razie nie można nie powiedzieć, że zrobiło się romantycznie, bo tak się właśnie zrobiło i donat aż odchrząknął co najmniej zakłopotoany.
- okej, a co ty byś chciała? bo wiesz, nieważne, co chcieliby twoi rodzice, skoro ty nie chcesz tego, czego oni chcą, żebyś robiła, skoro ty tego nie chcesz. ups, pokręciłem - stwierdził, ale nie zamierzał wyjaśniać od początku, niech się dziewczę nagłówkuje czy też nagłupkuje ;q.

- w zasadzie nie wiem - stwierdziła po dłuższej chwili, kręcąc powoli głową z rozbawieniem niekrytym. - może to głupie i płytkie, ale nie mam pojęcia, co mogłabym robić w przyszłości, ani co chciałabym studiować. chciałam się zająć zawodowo grą na klarnecie, ale potem stwierdziłam, że jest juz dostatecznie dużo wybitnych klarnecistów na świecie. potem myślałam jeszcze o aktorstwie, ale chyba nie nadawałabym się do tego. - i tu spuściła wzrok na blat stolika, nieznacznie się uśmiechając. nie owijajmy w bawełnę, była na to za mało śmiała i pewnie zapałdłaby się ze wstydu na scenie. i ja ide się kąpaćććć,zw.

- a więc chcesz być kimś sławnym? - zapytał. skąd mógł wiedzieć, że ona przecież już jest sławna, pewnie dzięki rodzicom czy czemuś w tym stylu, ale zapewne rodzicom, hm. i się naprawię jeszcze, serio.

- raczej nie zależy mi na sławie, na pieniądzach chyba też raczej nie, bo, cóż, w zasadzie i tak mam ich całą masę - zmarszczyła czoło, miała nadzieję, że nie wychodzi na to, że się przed nim przechwala jak jakaś mała, samolubna dziewczyna z różową koroną i berłem. - po prostu mnie to interesuje. a ty kim byś chciał zostać? niespecjalnie orientuję się, czym można się zajmować po anglistyce, jeśli nie liczyć nauczania w szkole.. - o tłumaczeniach nie słyszała ;_;

- zostanę tłumaczem. wyjadę gdzieś, gdzie kompletnie nikt mnie nie zna, gdzie ludzie nie oglądają sie za mną na ulicach, nie proszą o autograf... i zostanę tłumaczem - bo on był takim skromnym w niektórych chwilach swojego życia chłopcem i wygląda na to że właśnie trafiła na jedną z tych chwil.

potem pączuś odprowadził lulu do domu, a ona dała mu swój numer telefonu, hrhr.

przyszli więc, po drodze zachaczając o jakąś miłą kwiaciarnię, gdzie udało mu się kupić bukiet kwiatów, oczywiście dla anne. ale do sedna. zajęli miejsca przy stoliku gdzieś w głębi lokalu, dajmy na to. - jak w szkole, hm? - spytał szczerząc się trochę jak głupek, ale cóż poradzić, że był przeszczęśliwy? :d

- z jedynki zrobiła mi się trójka na semestr z histy. zgadnij, dzięki komu? - puściła mu oczko, pod stołem przejeżdżając po szwie jego dżinsów, oczywiście od wewnętrznej strony, bo to anne przecież, a ona nigdy nie jest niewinna, wręcz przeciwnie. oparła głowę na jego ramieniu i leniwie przewracała kartki menu, zastanawiając się, co brać.

- nie mam pojęcia, serio.. - uśmiechnął się dumnie. przeglądając menu delikatnie jeździł dłonią po udzie anne, i co jakiś czas zerkał na nią kątem oka, jakby chciał upewnić się, że jest zadowolona. - hm, mam ochotę na kurczaka w cieście kokosowym, a ty? - spytał, w myślach stwierdzając, że tak naprawdę ma ochotę na nią, ale cóż.

- też chcę! - powiedziała, muskając ustami jego szyję, pachnącą zupełnie przyjemnie apollowymi perfumami i apollem, po czym uśmiechnęła się do jego dłoni, którą trzymał na jej udzie, co było serio miłym uczuciem. - i do tego weźmiemy jakieś wino, co? - mruknęła.

- co tylko pani sobie życzy - nie żebym napisała rzyczy, xd. no, ale mniejsza. skinął więc na całkiem ładną kelnerkę, która zaraz przyjęła ich zamówienie, a kiedy odchodziła nawet podążył wzrokiem za jej tyłkiem, z nadzieją, że anne tego nie zauważyła :<

- taaa, fajny ma tyłeczek - rzuciła kąsliwie, podążając dość spostrzegawczo wzrokiem za wzrokiem apolla, bo wbrew wszystkiemu ona ciągle dość uważnie go obserwowała przez cały czas. postanowiła jednak wyluzować i nie odsunęła się od niego nawet na milimetr, właściwie to dłonią przypadkowo musnęła jego krocze.

- hej, ty masz o wiele ładniejszy, serio. - zarumienił się lekko, bo jednak zrobiło mu się głupio co nie. no ale mniejsza. objął anne w talii i przysunął do siebie najbliżej jak się dało, poczym kładąc rękę po wewnętrzej stronie jej uda, niebezpiecznie blisko krocza nawet warto dodać, musnął delikatnie jej policzek ciepłymi wargami.

- jak tak dalej pójdzie, apollo, to nie dotrwamy do obiadu - powiedziała nieco zachrypniętym z podniecenia głosem, naprężając mięśnie brzucha, po czym wypuściła głośno powietrze z ust. - przestań - zażądała tonem głosu który ewidentnie mówił, że ma nie przestawać, no wiesz ;q.

cofnął nieznacznie rękę, by za chwilę zabrać ją całkowicie, i wziąć się za jedzenie kurczaka, którego to właśnie im zaserwowano. przełykając kęs obiadu podniósł kieliszek wina, poczym wzniósł toast. - za nas. - uśmiechnął się najbardziej słodko jak potrafił, wpatrując w brązowe oczy swojej ukochanej, i myśląc jakie ma tak naprawdę szczęście :d

- za nas - powtórzyła, odwzajemniając uśmiech. miała niesamowitą ochotę na to, żeby go pocałować, ale stwierdziła, że powinna najpiew wypić trochę wina, co też zrobiła, dopiero potem przybliżyła swoją twarz do jego, by musnąć jego usta w przelotnym pocałunku. odstawiła lampkę na stół, po czym zajęła się wpylaniem kurczaka. muszę powiedzieć, że anne czasem serio dużo potrafiła zjeść.

wychylił całą zawartość kieliszka właściwie jednym łykiem, i dojadając kurczaka uważnie obserwował anne. mogło to być dla niej niezbyt komfortowe, ale cóż, to tylko apollo :< ten obiad tylko wzmógł jego apetyt na samą a, więc łatwo się domyślić, że nie mógł doczekać się kiedy wrócą do domu.

- jezu, nie patrz się tak na mnie - jęknęła, rumieniąc się lekko pod wpływem jego uważnego spojrzenia. - patrz się lepiej po tyłkach kelnerek - zachichotała złośliwie, pod stołem kopiąc go nawet stopą w łydkę. skończyła jedzenie, oblizała usta z sosu i odłożyła sztućce na talerz.

na usta cisnęło mu się jedynie coś w stylu "uff, nareszcie skończyłaś" aczkolwiek byłoby to mało właściwe. w tym samym momencie podszedł do nich tym razem, uwaga uwaga, kelner płci męskiej, całkiem przystojny jak mniemam, który wręczając im rachunek nie omieszkał mrugnąć zalotnie okiem do anne. cóż, nie powiem, wkurzyło to apolla, a gdyby był sebkiem, pozdro samr, pewnie dałby mu wpierdol, ale to apollo, więc nołłoriz. zapłacił, i dość teatralnie, że tak to ujmę pocałował anne.

- idziemy do domu? - spytała, między jednym pocałunkiem a drugim, w gruncie rzeczy całkiem zadowolona z tego ataku zazdrości apolla, że tak to nazwę. - muszę sie jeszcze pouczyć - dodała, całkiem poważnie, w gruncie rzeczy nie podejrzewając, że apollo się na nią tak napalał przez cały obiad.

posmutniał trochę, uświadamiając sobie, że raczej z seksu nici, ups. objął więc anne, i tacy przytuleni poszli do domu, gdzie możesz zacząć czy coś.......

Hm, więc strzelam, że tutaj właśnie przyszli. Frances trzymała kurczowo Dereka pod rękę, ale bez przesady, prawda. Rozglądała się bacznie, wchodząc. Oczywiście chyba nie muszę pisać, że najpierw weszła ona, potem Derek, bo to żętelmę. - To twoja ulubiona restauracja? Cholernie romantyczna - zauważyła, wsłuchując się w lecące w tle ballady. Właściwie to nieźle, ŁAŁ.

Derek nic romantycznego w Le table de jean nie widział, ale on nie był jakimś szczególnym romantykiem, to pewnie dlatego, wybaczymy mu.
- Hm, tak lubię tutaj przychodzić - odsunął Frances krzesło i oddał ich płaszcze kelnerowi - Więc co dla ciebie? Ja sobie chyba wezmę spagetti, dawno nie jadłem nic z włoskiej kuchni - moje postaci jedzą głównie spagetti. Z Picolo <3#<#<#<#<# - ciesze się, że ci się tutaj podoba.

Usiadła więc, szczerząc się od ucha do ucha, totalnie głuptakowo. To zapewne przez obecność Dereka, tak sądzę. No okej, pochyliła się, uważnie przeglądając wszelkie możliwe opcje w menu. - Właściwie to nie wiem, może jakieś owoce morza - których ja osobiście nie znoszę, fuuuuj, jednak zerkając na Dereka, uśmiechnęła się, wyciągając dłonie w jego stronę, zupełnie bez podtekstów. - Okej, to spaghetti dwa razy. Milion lat nie jadłam już spaghetti, przyznam ci się.