Idealnie miejsce na popołudniową herbatkę z milutkim Anglikiem. Bardzo szykowna herbaciarnia, z ponad 400 ganunkami herabty. Położenie w samym centrum dzielnicy Marais.

zajmowała więc jeden ze stolików i leniwie sączyła zieloną herbatę z figą i kaktusem. przeglądała nylon i prawdę powiedziawszy rozmyślała o spotkaniu z willim.

weszła do środka, w poszukiwaniu czegoś orzeźwiającego. usiadła niedaleko jakiejś dziewczyny i zamówiła herbatę.

zakrztusiła się herbatą, szybko ocierając usta serwetką, kiedy skojarzyła dziewczynę siedzącą nieopodal z willim. odwróciła się udając, że to nie ona wydawała przed chwilą odgłosy jakby miała umrzeć. uśmiechnęła się ukradkiem do kelnera i machnęła ręką, żeby nie fatygował się z ratunkiem.

rozejrzała się po kawiarni i oniemiała. przypomniała sobie aurelie. to ona siedziała z willem. i to oni się obejmowali. przyznajmy, will był bliski maksim, ale nie aż tak. pospieszyła kelnera, żeby w końcu przyniósł jej tą herbatę.

tę herbatę. tą herbatą mogła ją co najwyżej oblać aurelie.
nie lubię zaczynać dialogów tak więc i teraz tego nie zrobię. aurelie machała nogą w swoim nieodłącznym erforsie i przerzucała kolejne strony nylonu, zatrzymując się na dłużej przy kolumnie kori kenedi.

przyjrzała się dokładniej dziewczynie. no tak, willy lubi ładne dziewczyny. a ona była ładna. podeszła więc do dziewczyny, bo chciała ją poznać. usiadła obok na krześle i wnikliwie badała każdy ruch dziewczyny. - cześć. pamiętasz mnie ? zapytała patrząc na to czasopismo, które właśnie przeglądała aurelie.

-słucham? - zamknęła gazetę, odsuwając ją nieco na bok i uniosła filiżankę do ust, żeby następnie zwilżyć je i obserwować maksim znad porcelany właśnie - znamy się? - nawet uniosła brew.

skinęła na kelnera, żeby ten, przyniósł tutaj jej herbatę. - jestem maksim. widziałaś mnie dzisiaj przed muzeum. byłaś tam z williamem. kojarzysz ? powiedziała to pijąc swoją herbatę i zakładając nogę na nogę.

odstawiła filiżankę na spodek i oblizała czerwone usta.
-jesteś jego ochroniarzem? - zapytała z przekąsem. szczerze powiedziawszy maksim nieco ją bawiła. biorąc pod uwagę to co powiedział/robił willy. willy, przymrużyła oczy a jej twarz rozjaśnił uśmiech. zdecydowanie lubiła o nim myśleć - czy coś takiego?
(strasznie mi się podoba to filmowe stwierdzenie 'or something?'

też odstawiła filiżankę na miejsce. - nie. jestem jego przyjaciółką. czymś w tym rodzaju. uśmiechnęła się, przenikliwie patrząc na aurelie.

-oh, wspaniale - udała radość, bębniąc paznokciami w blat stołu - więc czego ode mnie chcesz? - sięgnęła po serwetkę z ładnego metalowego stojaka.

oblizała usta i uśmiechnęła się trochę bezczelnie. - czego ? jeszcze się przekonasz. powiedziała to z dużą satysfakcją.

-grozisz mi? - zapytała, unosząc brwi na tyle wysoko, żeby zniknęły za linią grzywki. przygryzła wargę formując usta w rozbawiony uśmiech. żarty sobie robiła? - już mam zacząć się bać? czy coś?

- nie grożę. tylko zobaczysz. wszystko w swoim czasie. zaczęła stukać swoimi paznokciami o blat stolika. - a, i pewnie się zastanawiasz przez kogo trafił will do szpitala, nie ? zapytała się, odgarniając jeden kosmyk włosów z czoła.

-nie. prawdę mówiąc nie - odpowiedziała nie dlatego, że jej to nie obchodziło, a raczej po to żeby nie robić maksim satysfakcji. zaczęła oglądać skórki przy paznokciach, nucąc downtown petuli clark. swoista ignorancja.

- te, laska. machnęła jej ręką przed oczami. szczerze, to nie lubiła kiedy ją się ignoruje, a szczególnie teraz miała ochotę zrobić krzywdę tej dziewczynie. i to bardzo dużą. miała już pewniej plan. - skórkami się zajmiesz później, piękna. teraz pogadajmy. przeszła na ton bardziej poważny.

-o czym chcesz ze mną rozmawiać? - zapytała siląc się na poważny ton, ale chyba nie bardzo jej wychodziło. otarła chłodne dłonie o uda ukryte w ciemnych nieco przetartych rurkach - w ogóle.. mamy o czym? hm, nie sądzę. ale proszę bardzo. mów.

- albo się dogadamy albo będzie wojna. powiedziała poważniejąc już coraz bardziej, bo ta cała aurelie działała jej na nerwy.

zamrugała parokrotnie, patrząc na maksim z lekkim niedowierzaniem. w końcu parsknęła śmiechem i w przerwach między kolejnymi jego salwami zapytała, czy robi sobie jaja.

złapała ją za ramiona i spojrzała jej prosto w oczy. - widzisz, ja nie żartuję. czyli chcesz wojny. wojna o williama. chciała wymienić jeszcze nazwisko, ale po co jej ono. niech sam jej powie. puściła jej ramiona i wypiła herbatę do końca.

powiedział, ale to chyba mało istotny szczegół. aurelie spojrzała na nią jak na niespełna rozumu i potarła ramiona, które przed chwilą ściskała maxime.
-powinnaś się leczyć dziewczyno - skwitowała całe zajście, wstając i kierując się do wyjścia.

- taak, to będzie duża wojna. powiedziała do siebie i oparła się o oparcie krzesła. uśmiechnęła się na myśl swojego jakże złego planu. cóż, plan wymagał niezłych poświęceń, ale czego się nie robi dla zemsty.

/błagam, bijcie się o mnie! błagam!

przyszla tutaj i usiadla przy stoliku, zakładając nogę na nogę. zamówiła herbatę i otworzyła jakieś czasopismo z modą, które kupiła po drodze.

wypiła herbatę, zapłaciła i poszłaa.

Przyszła tutaj na filiżankę gorącej herbaty. Usiadła gdzieś przy oknie. Zamówiła swoją ulubioną owocową herbatę i zaczęła łykać rozgrzewający płyn.

Piła herbatkę i machała nogami o!

wszedł sobie tutaj tez na herbatę, bo w końcu tu była herbaciarnia. usiadł przy stoliku i zamówił rozgrzewający napój. a przy okazji czytał jakąś gazetę.

Rozglądnęła się i zobaczyła kogos nawet iekawego. Biedactwo było jednak nieśmiałe i tylko zamrugało ślepkami i się uśmiechnęło. Po czym napiło się herbaty.

on też się uśmiechnął. dostał wreszcie swoją herbatę i zaczął się przygladać sylwetce viki. była świetna. upił trochę herbaty, i postanowił że zaznajomi się z dziewczyną i podszedł do niej, w ręce trzymając filiżankę herbaty. - czekasz na kogoś, czy mogę ci trochę poprzeszkadzać ? zapytał z grzeczności, bo był miłym chłopceem.

- masz szczęście. na nikogo nie czekam - odpowiedziała i wskazała wolne krzesło - usiądź - powiedziała i uśmiechnęła się znowu.
- chyba się nie znamy. jestem viki.

- to rzeczywiście mam szczęście. uśmiechnął się i usiadł na krześle, stawiając filiżankę na stoliku. - masz rację, nie znamy się. damon jestem. ale możesz mi mówić demonie. jak chcesz. uśmiechnął się.

- chyba jednak zostane przy damonie - wydęła wargi i napiła się herbaty - zimno na dworze prawda? - dziwne to było stworzenie, które potrafiło mówic tylko o rzeczach banalnych

upił goracej herbaty, która go zaczęła powoli rozgrzewać. - mów do mnie jak tylko chcesz. bardzo zimno. właśnie dlatego przyszedłem tutaj na herbatę. podobno mają tutaj najlepszą. stwierdził lekko mrużąc oczy.

- być może - powiedziała ona - jestem tutaj pierwszy raz, a zresztą nigdzie indziej nie widziałam herbaciarni - upiła jeszcze herbaty, tak powoli zaczynało jej się robić ciepło.

- ja już tutaj bywałem. urwał zdanie, bo przecież nie powiedziałby że przychodził tutaj na randki. - herbata nas powinna rozgrzać. powiedział i znowu sięgnął po herbatę.

- mi już jest gorąco. - przygryzła wargę. - mam nadzieję, że jutro będzie lepsza pogoda.

oblizał znacząco usta. - ja też mam taką nadzieję, wiki. puścił jej oczko i odstawił filiżankę. - jesteś stąd ? zapytał, oczywiście z ciekawości.

uśmiechnęła się - nie stąd. Z Londynu. a ty? - znów łyk herbaty

- ja z nowego jorku. upił kolejny łyk herbaty. - co taka ładna dziewczyna jak ty, robi sama, w herbaciarni wieczorem ? zapytał się, bo powinna być z chłopakiem albo z koleżankami.

- bo tak właściwie to ostatnio wolę samotność - powiedziała z ociąganiem -

- no tak. czasami trzeba pobyć samemu. a czym się zajmujesz ? uśmiechnął się. zapytał, nie dlatego że jest jakimś szpiegiem czy coś, był ciekaaawy.

- jak narazie to się uczę - upiła herbatę, dziwne, że się jej jeszcze nie skończyła - chodzę do liceum.

skończył już tą herbatę i spojrzał się na viki. - mhm. noo, liceum pamiętam bardzo bardzo dobrze. a przechodząc do innch spraw, to masz morze dzisiaj wolny wieczór ? zapytał sie dość odważnie, bo jeszcze nigdy nie zaprosił na kolację, dziewczyny, którą poznał jakieś 10 minut temu.

- Chyba nie mam planów -udwała, że myśli - nie nie mam. a co?

- zapraszam cię na kolację. co ty na to ? zapytał z uśmiechem przyjaznym i szerokim. to viki tak na niego działała. z resztą, ona była kobietą. a on kobiety uwielbia.

popatrzyła na niego i zamrugała oczkami ze zdziwienia, ale skoro chce wariatke to niech ma - zgodam, możemy iść. do domu się nie śpieszę

- to świetnie. ja płacę za wszystko co tylko będziesz chciała. to idziemy ? zapytał z uśmiechem i skinął na kelnera prosząc o rachunek.