- skoro chcesz - wydęła usta. - możemy iść, ale gdzie?

- do restauracji. wybierz do której chcesz iść. powiedział to bez wahania, ufając viki w tym momencie bezgranicznie.

dał jej za dużą władzę, ale cóż. zaczeła sobie p;rzypominać znane restauracje po chwili wiedziała -podobno w chez flottes jest dobre jedzenie.

- doobra. to idziemy. zapłacił jej też rachunek, bo był dżentelmenemi poszli. i zacznieesz.

przyszła tutaj, do pamiętnej herbaciarni i zamówiła herbatę. przy okazji przeglądała jakieś czasopismo, tak dla rozluźnienia. i czekała na swoją gorącą herbatę.

wypiła już tą herbatę i przeczytała czasopismo i poszła do domu, gdzie będzie mogła powoli zacząć się już pakować.

Jacob wszedł i usiadł przy jednym ze stolików. Zamówił herbatę i zamyślił się, opierając głowę na dłoniach.

Jacob skończył swoją herbatę i udał się do domu.

przyprowadził tutaj carmellę, bo tam na mieście, było strasznie zimno. usiedli przy bardzo miłym stoliku i damon trochę zaczął się przyglądać carmelli.

no to zamówiła sobie herbatę z mlekiem, bo taką lubiła najbardziej i pączka aha. a on miał ładne oczy i w ogóle był przystojny i nie mogła przestać posyłać mu uśmiechów.

zamówił herbatę białą z muffinem i on też się uśmiechał bez przerwy do carmelli. coś był w niej pociągającego, co nie dało mu spokoju. - a więc, carmella. skąd masz takie słodkie imię ? zapytał z ciekawością.

- szczerze mówiąc to niewiem i pewnie nigdy się nie dowiem bo wymyśliła je moja mama, ale już nie żyje - powiedziała, ale nie chciało jej się o tym gadać - ale ja go nie lubie bo nie wiem jak można je zdrobnić!
upiła łyk herbaty i ugryzła pączka. pewnie była cała już od niego brudna, toteż oblizała nerwowo usta.

według niego wyglądała słodko taka cała umorusana, ale cóż. uśmiechnął się tylko do siebie i upił trochę herbaty. zjadł też trochę muffinka. pomyślał przez chwilę. - hmm, co do zdrobnienia, to chyba można zdrobnić je carmi. co ty na to ? uśmiechnął się, podnosząc jeden kącik ust do góry.

- tak, podoba mi się - uśmiechnęła się i znów oblizała. głupi pączek! już więcej go nie zamówi.
- a ty pewnie - zawachała się - pewnie masz dziewczyne co?

uśmiechnął się również. upił herbaty i podjadł mufiinka. - nie mam dziewczyny. odpowiedział z uśmiechem. - a ty, pewnie masz chłopaka. powiedział mając jednak nadzieję, że jest sama.

- no to muszę cię rozczarować - odpowiedziała - ostatnio spotykam samych palantów.
no to była prawda. hmm, ale dziś po wypiciu butelki wina na poprawe nastroju, wcale się tym nie przejmowała. miała tylko nadzieje, że damon nie jest zbyt konserwatywny. ona potrzebowała chłopaka na jedną noc. no przynajmniej dziś. potem się zobaczy, bo on jest przecież taaaaaki słodki ;3
- ale ty nie wyglądasz mi na takiego. - przygryzła pociągająco dolną wargę. ohoo.

uśmiechnął się już bardziej jednoznacznie i znacznie się do niej przybliżył. - to masz dobre oko, bo ja nie jestem palantem. uśmiechnął się znowu. dobrze, że damon, nie był grzecznym chłopcem, i miał już kilka grzeszków na sumieniu. a on też chętnie dzisiaj zostałby z carmellą. trzeba korzystać z dnia i tych wszystkich cudów. - a więc, carmi, masz jakieś propozycje, na spędzenie dzisiejszego wieczoru ? zapytał, będąc coraz bliżej.

a więc on rozumiał o co chodzi. no no kumaty chłopak z niego.
- hmm.. może pójdziemy do mnie? - wymruczała mu to ucha.
potem przechyliła trochę buźkę i oho, pocałowała go całkiem namiętnie a co.

a on oddał jej pocałunek i wyszeptał jej do ucha, że chętnie z nią pójdzie. i poszli i zaczniesz u niej.

usiadł przy jednym ze stolików, oczywiście czekając aż martinique usiądzie pierwsza. krzesło dla niej też odsunął, w końcu dżentelmeen!
- już cieplej? - spytał uśmiechając się. zamówił cytrynową, bo to jego uzależnienie.

usiadła i podziękowała mu za odsunięcie krzesła. to było bardzo bardzo miłe. i zaczynało być jej już cieplej. - tak, znacznie cieplej. uśmiechnęła się. ona zamówiła herbatę miętową, podobno pomagała na sen, z resztą, tak jej babcia mówiła. - a więc, paolo. czym się zajmujesz ? spytała, opierając podbródek o rękę.

- hmm. ostatnia klasa liceum, przyjamniej tak rocznikowo. nie wiem jak jest - uśmiechnął się przyciagając swoje krzesło bardziej do stolika - na przyszłość nie mam większych planów ani nic takiego. nie wiem jak to się wszystko potoczy - zmarszczył brwi, no bo właśnie nie wiadomo czy w ziemię nie walnie jakaś asteroida czy inny meteoryt - a ty? szkoła, praca, hobby...?

- ja też chodzę do ostatniej klasy liceum. powiedziała słodząc herbatę, bo nie lubiła gorzkiej herbaty miętowej. - na przyszłość, też na razie nie mam planów. jak na razie. powiedziała i napiła się herbaty. - może później jakieś studia, ale kto wie, może wyjadę i założę własną firmę, czy coś w tym stylu. nie mam pojęcia. powiedziała i zamieszała tą herbatę.

- uu, własna firma, czyli jednak jakieś plany są - uśmiechnął się - jak na razie marzę o małym domku na plaży gdzieś daleko, żeby nikt mi nie przeszkadzał, szczególnie tłumy turystów z całego świata - tak, jeszcze tylko motorówka, fale i jest szczęśliwy. i sprzęt oczywiście. zamieszał herbate najpierw ją słodząc.

- mmm, też chciałabym mieć własny domek na plaży. powiedziała z rozmarzeniem. uśmiechnęła się do siebie, trzymając gorącą herbatę w ręce. była właśnie w trakcie wyobrażania sobie jej na plaży z psem, który ganiał za patykiem. - ten cudowny szum morza i spokój, rzeczywiście marzenie. powiedziała uśmiechając się.

- ja jednak nie korzystam ze spokoju plaży - zmarszczył brwi - znaczy czasem się zdarzy! - poprawił się i wypił łyk herbaty odstawiając potem filiżankę na spoteczek. łiłi - teraz trzeba dąrzyć, żeby marzenie stało się faktem - znów się wymądrza. nie macie tego dosć? poprawił kołnierz swojej koszuli bo było z nim coś niezbyt chyba. przepowiadał takie rzeczy, może jest czarodziejem albo co? nieważne. wątpie.

- jeżeli tylko się postarasz i będziesz mocno wierzył, że ci się uda, to na pewno to osiągniesz. powiedziała pijąc trochę herbaty i mając nadzieję, że dzisiaj zaśnie, ale przy paolo nic nie wiadomo. ona też miała dziwne spojrzenie na świat. może trochę to przez filozoficznego ojca. - noo, ale marzenia się spełniają, wiesz ? powiedziała z uśmiechem. a co do jego wymądrzania się, to martinik i paolo świetnie na siebie trafili xd.

- masz na to jakieś argumenty czy fakty? - uniósł jedną brew przymykając oko. coś jak detektyw jak śledzi kogoś i znalazł jakaś poszlakę. paolo był niedowiarkiem, czasem uwierzy, czasem nie. a co do marzeń niezbyt, bo wie, że czasem są niezbyt realne. wypił jeszcze troche herbaty. nie siorbał! broń boże.

odgarnęła włosy z czoła za ucho, bo jej zaczęły już trochę przeszkadzać. upiła łyk herbaty. - wiele razy mi się już tak zdarzyło. powiedziała z przekonaniem. no ale, nie wiedziała czy paolo jej uwierzy. z tą miną wyglądał na prawdę na jakiegoś detektywa, czy kogoś, kto próbował coś z niej wyciągnąć. - wiesz, kiedyś marzyło mi się, żeby kupić własny apartament, za własne pieniądze w dzielnicy łacińskiej, no i proszę. wystarczyło tylko trochę uwierzyć w siebie. postawiła tą filiżankę z powrotem na spodeczku.

- no to może zaczne wierzyć w swoje marzenia - pokiwł głową z uznaniem i puknął w filiżanke, nie wiem po co - czemu akurat dzielnica łacińska? - spytał. dobra, jak ma być delektywem to zaczynamy. no bo był też trochę ciekawski, wcibski i nie lubił jak cos dzieje się za jego plecami, tak na przyszłość.
internet chodzi mi z prędkością światła, eh.

zastanowiła się przez chwilę i postukała palcami o stolik. - czemu akurat łacińska ? hmm... może dlatego, że uwielbiam tamtejszy klimat ulic, tamtejszy ruch, ludzi. po prostu, kiedyś tam pojechałam jak byłam mała i od tego czasu, powiedziałam sobie, że kiedyś będę tam mieszkała. i prosze bardzo. kupiłam i mam. uśmiechnęła się do niego jeszcze cieplej.
cóż, rozzuuumiem.

- fakt, jednak ta dzielnica coś w sobie ma - przyznał rację i spojrzał za okno. śnieg, sialala, zaraz dostanie depresji bo woli słońce. przewrócił oczami - tylko nie zima - westchnął i łyk herbaty wlał w siebie. uhauha nasza zima złaaa, my się zimy nie boimy coś tam dalej nie pamiętam! - gdzie chciałabyś mieszkać gdyby nie tu? - zaczyna się wścibsko.

poprawiła włosy i wypiła resztę herbaty. spojrzała także za okno i zobaczyła śnieg, który przypomniał jej od razu, że płaszcza to ona nie wzięła. no, cóż. czyli będzie pora na nią, bo nie chciała później marznąć, wracając do domu wieczorem. - hmm, myślę, że w Kopenhadze. powiedziała i spojrzała na zegarek. - chyba czas już na mnie. zaczyna padać śnieg, a ja płaszcza nie mam. odezwę się jutro, dobrze ? powiedziała i wstała żeby zapłacić. ale i też żeby pocałować go w policzek no i to zrobiła. - zobaczymy się jeszcze. uśmiechnęła się i poszła do domu, bo ja idę paa.

przyszła tutaj napić się porządnej herbaty i zjeść coś dobrego. zamówiła więc jak zwykle to miała w zwyczaju herbatę cytrynową i babeczkę, też cytrynową, żeby się trochę wzmocnić. ona się kiedyś wykończy przez tą bezsenność. cóż, otworzyła vogua i przewracała beznamiętnie kartki, pijąc powoli herbatę.

dziwił się, że ludzie chcą wychodzić w taką pogodę z ciepłych domów, albo i nie ciepłych jak nie płacił rachunków i mu odcieli ogrzewanie. ale na szczęście on taka osobą nie był, i chwała bogu. słońce świeciło mu prosto w gębę, z tego co wiem z pogody więc mrużył oczy, żeby nie iść na oślep.
- cześć! - powiedział dość wesoło jak na wymęczone przez smutki matki syna.

zamknęła tego vogua, i podniosła wzrok na chłopaka który właśnie powiedział cześć. uśmiechnęła się na jego widok. - cześć! dopowiedziała też dość radośnie, jak na jej kłopoty ze snem. - noo, widzę że przeżyłeś. powiedziała z uśmiechem. - tęskniłeś za mną ? zapytała.

zamówił herbatę cynamonową, bo zawsze miał do cynamonu słabość i wszystko co go zawiera również.
- a ty ma mnąą? - uśmiechnął się - no właściwie to pytałem się też co jest dobre na kłopoty ze snem i bezsenność, ale to jest to samo, więc można pić miętę i to podobno uspokaja i takie tam... - opowiedział wszystko, no prawie, co się dowiedział od matki lekarki bo reszty nie pamiętał.

uśmiechnęła się znad filiżanki herbaty cytrynowej, i skubnęła tez trochę babeczki, która tez była cytrynowa. zawsze miała do niej słabość. - taaak, tęskniłam. odpowiedziała z uśmiechem. - mhm, ale wiesz, że to w praktyce to bujda na resorach ? cholera, zawsze piłam mięte i co ? nigdy nie zasnęłam. tylko mnie to pobudza. powiedziała i odłożyła czasopismo na bok.

podrapał się z zakłopotaniem po głowie i napił się szybko herbaty bo zaleciał mu zapach cynamonu.
- mięta pobudza? - zdziwił się lekko, bo go zawsze usypiała! - to może napij się kawy, efekt inny niż kofeina powinna mieć? - zaproponował, lecz to chyba był głupi pomysł, bo kofeina raczej nie usypia.

napiła się trochę herbaty. - no wiesz, trzeba wszystkiego spróbować. ale ja i tak uwielbiam te swoje bezsenności. bo przynajmniej mogę Cię wyciągnąć na spacer. powiedziała z uśmiechem. - no chyba, że zaprosiłabym Cię do siebie. powiedziała i zjadła trochę babeczki.

- uhuhu, mnie możesz wyciągać na spacer bez względu na to czy masz bezsenność czy jej nie masz - uśmiechnął się i przeczesał palcami włosy - lub ja ciebie do siebie - wypił trochę herbaty od której się właśnie chyba uzależniał i to mocno i odstawił ją bez szelestnie na spodeczek.

przygryzła dolną wargę i odgarnęła włosy za ucho. chyba stawali się pomału przyjaciółmi. ona opiekowała się nim, a on nią. nawet jej się to podobało. w końcu znalazła przyjaciela. - taak ? to może jak wypijemy herbatę, to wpadniemy do mnie, na drinka ? zapytała z niewinnym uśmiechem.

- hmm, chętnie, ale zaraz chyba będę musiał lecieć... - spojrzał na zegarek - mają przyjechać z resztą mebli, sama wiesz jak to jest gdy sie człowiek wprowadza - przewrócił oczami i dopił herbatę - wieczorem, jak ogarną wszystko? - uśmiechnął się zachęcajaco, nie.
tatuś się mnie czepia, że siędze 5 godzin, lowe.

spojrzała się na niego z teraz już mniej niewinnym uśmiechem. - doobra. powiedziała i dopiła już herbatę. - w takim razie jak skończysz, muszę zobaczyć efekt, koniecznie wtedy będę musiała do Ciebie wpaść. i będziemy musieli opić nowe mieszkanie, praawda ? powiedziała, trochę przeciągając.

- prawda - przyznał rację wstając, hę, bo muszę lecieć! - to napiszę jak już wszystko bedzie okej i wtedy jakoś się umówimy - pocałował ją na pożegnanie i zapłacił za dwie herbaty i ciasteczko! conie. i znikł.
no to baj :*

pozostało jej tylko uśmiechnąć się znowu do siebie i wziąć czasopismo i skierować się do parku na spacer.
baj :*

a więc przyszedł tutaj z sophie, napić się goracej herbaty. on zamówił herbatę cynamonową, bo dobrze go rozgrzewała. przypatrywał się trochę, ale ukradkiem sophie. - a więc, sophie. opowiedz mi coś o sobie. powiedział z zaciekawieniem.

Sophie zamówiła herbatę z rumem - zależy co chcesz wiedzieć? - spytała.

pomyślał chwilkę. - hmm, no nie wiem. może tak ogólnie. powiedział.

westchnęła - W zasadzie to nic ciekawego. Tyle, że niedawno przyjechałam z Nowego Jorku.... - urwała.