wracała do domu, próbując nie myślec o swojej jesiennej depresji, a na przykład czymś miłym w stylu planet unicorn. albo jak zwiększyc objętośc szalika, bo ta, którą miała na szyi okazała się niewystarczająca na panującą pogodę i nie pomagało nawet ciągłe go poprawianie, z którego w końcu zrezygnowała, chowając dłonie w kieszeniach płaszcza.

-cześć. mogę cię zjeść? - zza rogu jak żubr wyłonił się puszczący thomas i spojrzał na mathilde z typowym dla niego i jego gatunku cwanym uśmiechem na ustach. nie sutach, wbrew pozorom. aż tak zdolny nie był. uśmiech za to nieco krzywy gwoli ścisłości. stanął przed mathilde z rękami skrzyżowanymi na piersi, mnąc swoją skórzaną kurtkę, której w zasadzie nie dało się pognieść, ale co tam - w sensie raczej metaforycznym. nie jestem kanibalem, no wiesz.

onie, znowu puszczenie.
-będziesz miał idealną okazję, żeby mnie zjeśc, jeżeli w końcu kiedyś przestraszysz mnie na śmierc, thomas. - powiedziała, gdy już okazało się, że to nie jakiś psychopata i nawet nie kanibal. i nie żubr. na szczęście serce nie wyskoczyło jej przez gardło, gdy tak wyłonił się nagle zza rogu, więc nie zanosiło się na to, ze w najbliższym czasie stanie się posiłkiem dla thomasa, albo sępów i hien, jak na filmach przyrodniczych.

thomas nie był sępem szarzyńskim, ani hieną tym bardziej z tego co mi wiadomo, nie pisał też wierszy. jedynie chlał na potęgę i następnie majaczył, albo napadał młode dziewczynki w parkch, co robił właśnie teraz. chyba że nie byli w parku, to trudno. przetransferuj sobie to na miejsce w którym się znajdowali, bo nie chce mi się cofać o te trzy strony, ahoj.
-mathilde, to ty - stwierdził odkrywczo, kiedy nie była jedną z wielu 'młodych dziewczynek' tylko konkretnie określoną. w zamysleniu podrapał się w podbródek nie bardzo wiedząc co ma mówić dalej. dajmy na to, że znał jej ojca, albo starszego brata o ile któregoś z wymienionych posiadała, więc rżnięcie matild byłoby dosyć niezręczne.

to most!
całkiem prawdopodobne, że posiadała ojca! - dziewczyna po drugiej stronie to nie ja, więc możesz spróbowac ją zjeśc, ale podejrzewam, że tylko oberwiesz parasolką. - która to parasolka była dosyc masywna, co mathilde widziała z tej odległości dokładnie, nie widziała natomiast, czy dziewczyna po drugiej stronie nie ma aby siedemdziesięciu lat. ani czy nie jest facetem.

była uprzejmym transwestywą, który chwilę wcześniej podrywał thomasa, dlatego też siedział w krzakach, z których wyszedł prosto na mathilde. uśmiechał się w każdym razie szeroko, drapiąc bezwiednie w głowę. w lewy bok. mam nadzieję, że nie wydrapał sobie wszystkich włosów z tej okoilcy, bo z łysym plackiem na głowie nie będzie już taki seksowny.
-chyba jednak nie skorzystam - postanowił przemilczeć sprawę z podrywaniem przez transwestytę z parasolką, bo znając mathilde nie dałaby mu z tym spokoju do przyszłego roku i godzinę dłużej - aaaa teraz mów o co chodzi, bo widzę, że coś jest nie tak. mam szósty zmysł jak chłopiec z tego filmu z willisem.

-ten chłopiec z filmu chyba widział zmarłych, ale ja jeszcze żyję. nawet jeżeli jestem wyjątkowo głupia i naiwna i hm, pewnie w ogóle upośledzona emocjonalnie. i właściwie to wszystko w porządku. zupełnie. więc lepiej opowiedz czy się ożeniłeś i czy może masz już trójkę dzieci, dom na obrzeżach paryża, pracę na jakimś rządowym stanowisku... - to zdecydowanie za dużo jak na dwadzieścia cztery lata, ale nigdy nic nie wiadomo. chwyciła go za ramię i ruszyła przed siebie, czyli pewnie nadal w kierunku domu, bo kiedyś w końcu musiała tam dotrzec, a kiedy tak stali zwiększało się prawdopodobieństwo, że uprzejmy transwestyta powróci.

i złapie thomasa za penisa, zmuszając do przemawiania wyjątkowo wysokim i upokarzającym głosem. tak więc ucieszył się w duchu z zainicjowania spaceru w kierunku bliżej według thomasa nieokreśonym.
-hm, muszę cię zmartwić, ale jak dotąd whisky moją żoną i nie planuję mieć z nią dzieci. co do pracy, yy. też nic. poszukuję. dobra, cholera, nawet nie ruszam tyłka w tej sprawie. to nie dla mnie, no wiesz.

-no tak. zawsze możesz się zatrudnic jako piotruś pan w disnejlendzie. - i z tą właśnie bardzo ważną radą go zostawiła i wróciła do domu, ignorujac zaczepki głupich taksówkarzy. taksówkarzy nie pozdrawiamy.

Usiadł na jakiejś ławce obok podrobionej statuły, wyciągną zapalniczke z napisem vive la france i zapalił ostatnie malboro jakie mu zostało w paczce.

coralie szła tędy i była z siebie całkiem dumna gdyż wiedziała, gdzie jest i jak stąd trafić do domu, hoho. chociaż czuła się trochę jak ostatnia ofiara, nawet nie chciało jej się dalej doprowadzać mieszkania do stanu używalności. i matka dzwoniła, że wpadnie, najs. aha no i właśnie zaczęła żałować, że sobie nie skombinowała kawy, miałaby o co grzać zmarznięte ręce.

zaciągną się paierosem i spojrzał na dziewczynę, uśmiechną się do niej

właśnie wtedy ona dostrzegła jakiegoś chłopaka siedzącego na ławce. to znaczy, właśnie wtedy, kiedy on się uśmiechnął, co za synchronizacja. w każdym razie coralie stwierdziła, że skoro okazja sama się jej nadarza, to aż głupio byłoby nie skorzystać. bo wiesz, ona tu prawie nikogo nie zna, ale cicho, to jest u dołu strony drobnym druczkiem. uśmiechnęła się również i opadła na ławkę obok niego, bo trochę głupio byłoby tak stać, gapić się i cieszyć jak głupia, rajt? no, rajt.

-jasne, mozesz się dosiaść- uśmiechną się do niej

coralie popatrzyła na niego dość rozbawionym spojrzeniem. może powinna się speszyć, spuścić wzrok i filmowo zatrzepotać rzęsami, ale to tylko coralie, nie bohaterka romansów, chyba.
- nie zamierzałam pytać - parsknęła. - chyba, że to twoja przenośna ławka, czy coś w tym stylu. w takim razie dzięki za pozwolenie.

-pewnie ze moja-zaciągną się rozbawiony- za każdym razem składam ją i chowam do kieszeni w płaszczy-poklepał sie po kieszeni- ale spokojnie wybaczam ci że nie spytałaś,w końcu jak się ją już rozłozy wygląda całkiem niepozornie jak zwykła ławka

pokiwała głową z bardzo poważną miną, chociaż chciało jej śmiać.
- teraz już nigdy nie będę pewna co do ławek w parkach, jeśli będą na nich siedzieć palący papierosy faceci - stwierdziła. - widzisz, teraz będę miała uraz do końca życia. w końcu nie wiadomo, czy wszyscy będą tacy miłościwi - dodała i objęła kolana rękami.

-oj ciesz się że cię uśwadomiłem- usmiechną się- hmm może żebyś nie miała urazu zaproszę cię na kawe czy coś, hmm?-zapytał

zmarszczyła czoło i udawała, że to bardzo trudna decyzja i musi się zastanowić, ostatecznie w grę wchodził jej nowo nabyty uraz, to nie takie hop- siup.
- myślę, że kawa czy coś to w sumie nie taki głupi pomysł - odpowiedziała z uśmiechem. - to znaczy, rozumiesz, ze względu na ten uraz - dodała sugerując, że wszystkie ewentualne dobroczynne skutki będą zasługą kofeiny.

-oczywiście że ze względu na uraz- usmiechną się- wiec co proponujesz?- wstał z ławki i zgasił papierosa butem

- o nie, nic z tego - powiedziała wstając. - to ty zabierasz mnie na kawę, więc zdaję się na twoją inwencję twórczą - wyszczerzyła zęby w uśmiechu i, o dziwo, nie wyglądała jak idiotka, bo to ona.

- to może Café des 2 moulins?- zpaytał z uśmeichem i podał jej rękę żeby wstała ^^- a teraz zakryj oczy musze magicznie złożyć moją ławkę-uśmiechna się

z racji tego, ze ona nie kazia szczuka, ten gest nie został mu poczytany jako obraza majestatu, wręcz przeciwnie nawet ; d
- okay, obiecuję, że nikomu nie powiem, jak to działa - obiecała solennie rzucając okiem na ławkę i uśmiechając się jednokącikowo. no, dobra, wiemy o co chodzi.

-hmm ta ławka co tu teraz stoi to już inna ławka ta z parku-uśmeichną sie- na neij można spokojnie siadać-wyjaśnił z przejeciem i uśmeichna się- chodźmy.
zacznę

toteż a więc zapewne poszli.
noiokay.

stała tutaj i przyglądała się statui, i przy okazji paliła papierosa. nie miała co robić, więc robiła zdjęcia i to jej chyba dzisiaj najlepiej wychodziło.
no a potem poszła się upić.

Przyszedł tu i usiadł na ławeczce.

przechodziła tędy z paiperosem w ręku i słuchawkami w uszach,

Popatrzył na dziewczynę i naszła go chęć na papierosa, więc zapalił sobie.

spojrzała na chłopaka który wyciągnął właśnie paczkę paierosów i szukał zapalniczki. (załóżmy) L była obrotna więc wyciągneła szybko z kieszeni swoja i mu rzuciła.

Zapalniczka spadła obok Paula. Podniósł ją i zapalił swojego papierosa Odrzucił dziewczynie i powiedział:

- Dzięki.

-nie ma za co- powiedziała i uśmiechneła się do niego- nie za zimno na podziwianie podróby statuły wolnosci?- spytała tak jakoś

- Wolę to niż siedzieć w czterech pustych ścianach. A Ty gdzie się wybierasz o tej porze?

-nigdzie, przejść się-zaciągneła się i podeszła do niego- do sklepu i z powrotem

- Jakby co to Paul jestem - powiedział i włożył do ust papierosa.

-Lexie, Alexies to znaczy- wsadziła papierosa do ust i podała mu prawą ręke- miło cie poznać powiedziala- tzn jak już tego paierosa wyciągneła, no i usiadła na oparciu ławki, tej na której on siedział

- Mnie również miło - powiedział i uścisnął jej dłoń - tak w ogóle to wesołych świąt.

-jeszcze dwa dni ale dzięki-uśmeichneła się i spjrzała na statułe- i no dla ciebie tez: merry x-mass- zrechabilitowała się- już wiem! jesteś duchem teraźniejszych świąt?-spytała

- Że co? - zapytał, bo nie zrozumiał pytania zbytnio.

-no wiesz. ta bajka wigilijna, o scrooge'u i duchach zeszłych, teraźniejszych i przyszłych świąt- ździwiła się że zaczaił- nie znasz tego?

- Już tego nie pamiętam. No ale nieważne. - powiedział i wyrzucił gdzieś niedopałek.

-czyli ni ejesteś duchem świat i nie przyszedłeś mnie nawrócić-wypuściła powietrze w takim teatralnym uff

- Nawrócić? Ja? - zaśmiał się - Nie, raczej nie jestem dobry w nawracaniu. A dlaczego to miałbym Cię nawrócić? Taka niegrzeczna jesteś?

-a tam odrazu niegrzeczna- roześmiała się- tylko troszeczkę zdemoralizowana, a ty to co?!-powidziała z uśmeichem

- A no ja to to samo co ty.

-o kurcze, to jest z tobą już tak źle?- roześmiała się

- No niestety.- zaśmiał się - A właściwie to nie niestety - dodał po chwili.

-i co? cieszysz się żeś taki zmenelony?-pozdrowienia dla pani z polskeigo wystawiła jezyk chociaż nie była pewna czy w tym świetle to zobaczy- tzn. zdemoralizowany

- A co? Mam narzekać? Mnie to nie przeszkadza, a jeśli dla kogoś to problem to jego sprawa.

zgadzała się z nim ,ale mu tego nie powiedziała- przeszkadza tylko tym którzy nie spróbowali- stwierdziła i potarła rękę o rękę, wyrzuciła papierosa i modliła się w duchu zeby nie wywołać pożaru, wzieła jeszcze jednego- tylko żeby ogrzać ręce- wytłumaczyła mu się, nie wiadmo po co. a no i się uśmiechneła