Notre-Dame de Paris - gotycka katedra w Paryżu. Jedna z najbardziej znanych katedr na świecie, między innymi dzięki powieści Dzwonnik z Notre Dame francuskiego pisarza Wiktora Hugo.
Jej nazwa, tłumaczy się jako Nasza Pani i odnosi się do Matki Boskiej. Wzniesiono ją na wyspie na Sekwanie, zwanej Cité, na śladach po dwóch kościołach powstałych jeszcze w IX w. Budowa jej trwała prawie 170 lat (1163-1330).

tu przyszli! zrób kawy i mnie!!!!
tu przyszli, a on trzymał ją nawet pod rękę, tak fajnie i filmowo i mówił, że zawsze uwielbiał 'dzwonnika z notre dame' i to chyba jedyna bajka, na której kiedykolwiek płakał. i że na niej płakał nawet dość często.

okej bo samer dziś nie przyszła na fajkę to możesz wypić jej kawę.
- wolałam piękną i bestię. - miała nawet na vhs *lans na maksa*, ale wcale nie płakała oglądając. żeby było fajniej to filmowo lśniły jej włosy w świetle księzyca jak złoto, albo jak nataszy urbańskiej w reklamie pantene. seksownie. brakuje tylko gwiazdy, ale nie chce mi się otwierać drugiej przeglądary.

valeriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.
-no, bestia był fajny. przez pewien czas był moim idolem, ale potem zastąpił go książę william-zaśmiał się sam z siebie i swej głupoty, bo to chyba william, znaczy książę, jest zły dla zwierząt. była jakaś głośna sprawa w prasie kiedyś, może nawet na pudelku albo kozaczku albo nocoty albo chujciwdupekropkapeel.

wzeszła

<333333333333!

okej nie mogłam sie powstrzymać od przywołania gwiazdy...
-raczej kiepski materiał na idola, nic w nim niezwykłego... - powiedziała zupełnie poważnie i nawet nie przyznała się, że harry wydwała jej się sto dwadzieścia razy bardziej seksowny. i nawet nie wiedziała, że książe william był zły dla zwierząt. może nie akrmił chomika i ten zdechł, a kozaczek.uk zrobił z tego wielką aferę.

być może, ja tam nie wiem! nie byłam williamem księciem ani chomikiem ani kozaczkiem nigdy.
podrapał się w brodę i przekrzywił głowę, patrząc na te wszystkie miłe światła paryża.
-rosie, jest naprawdę fajnie.

latam sobie po polycoś tam:
AneenA wrote 18 hours ago
slatko... torba je predobra

- no tak, całkiem fajnie, tylko trochę zimno... - ona z kolei spojrzała na gwiazdę, co właśnie wzeszła i jaśniała swym blaskiem bardziej niż belgijskie latarnie o trzeciej w nocy i ludzie stawali się od tego szczęśliwsi, powietrze czystsze, podatki niższe, znikały dziury ozonowe i ustawały wojny. i rołzi przyszło na myśl, że możnaby ją nazwać, ale szybko uznała, że to pedalskie i postanowiła nie przyznawać się do tego pomysłu dzwonnikowi z notre dame, który właśnie lookał na nich zza krzaka.

pokazał znak pokoju kłazimodo, który gdzieś tam się własnie czaił, on mu odmachał, bo to starzy kumple i pokazał, że zadzwoni, za pomocą tego elo gestu. no wiesz.
-jezu, faktycznie-właśnie się zorientował, że temperatura pewnie jest bliższa 0 niż 10-odprowadzę cię do domu, czy coś. okeiii?

-okeiii. - zgodziła się i uciekli zanim kłazimodo zdążył wyjsć i się przywitać, bo bała się, że jeszcze wprosi się do niej na herbatę. izacznę.

Przypałętała się tu, bo jeszcze jej tu nie było. Ciekawe prawda? Mieszka w tym mieście dwa lata, a nie zwiedziła jego najsłynniejszych zabytków, bo nawet na wierzy chyba nie była. A może była? Już sama nie wiedziała, ale to jedno z ulubionych miejsc Marca więc pewnie ja tam, kiedyś zaciągnął. Usiadła sobie na ławce i zaczęła focić jakieś dzieciątko bawiące się z gołębiami. Ostatnio nie lubiła łazić z aparatem, ale dziś się jej zatęskniło, więc nawet zrezygnowała z zajęć.

Pofociła trochę, ale zrobiło się jej zimno i zaczęło mżyć, więc sobie poszła schować się gdzieś.

okej, odette plus kubek kawy starbucks, siedziała na schodkach przed katedrą notre dame. nie zdawała sobie nawet sprawy, że to jest kościół, a w zasadzie to świątynia itp itd, więc słuchała jeszcze muzyki z ajpo. no i to tyle, póki co.

ojezu. pojawił się także oteluś, mrau on jest co nie? dobra, nieważne. on do kościoła, świątyni lub czegokolwiek chodzi raz na cztery lataa.... ale cii.
no przyszedł z papierosem w ręku. w sumie pali, bo pali. tak dla szpanu i wcale mu to nie smakuje, heh. uśmiechnął się do odetki, bo znają się, bo on mieszka w parisie od zawsze i każdego zna, odetkę również.

odette mieszka od nidawna, ale mogą na przykład razem studiować zootechnikę. no nieważne. odette poniosła wzrok na othello znad wyświetlacza swojego samsunga, wybacz, ale mam do mojej komórki sentyment, by obdarzyć go uśmiechem. podniosła się nawet, by przygryźć dolną wargę i zabrać koledze, bo skoro się znają, papierosa.
- cześć, to ty wierzysz w boga? - bo ona to nie wiem, chyba jest ateistką, no cóż.

ej!!!!!!!!! to jest jak dzwonnik z notre dame? ta bajka z tym przygarbionym kolesiem, pamiętam, rajt (?)

a wracając do mojego othella, to on bardzo nie lubi, kiedy ktoś mu zabiera np. papierosy, albo cokolwiek, bo to są jego rzeczy i jest do nich bardzo przywiązany, więc wziął swoją fajkę spowrotem i zapytał.
- może chcesz?- wystawił paczuszkę, huh. a na pytanie, czy wierzy w boga, zaśmiał się perfidnie. w sumie tak się nie robi, ale wiecie jaki jest oth.
- nie domyślasz się?

- nie, dzięki, mam swoje - wyjęła paczkę slimów z torebki, którą zaraz zobaczysz na seciku, jak dodam i odgarnęła włosy za plecy. kiedy już udało jej się podpalić papierosa, zaciągnęła się - no sama nie wiem, niby w kościele się modli, ale ja tutaj tylko....siedzę.
no właśnie, miała właśnie jakieś wykłady z techniki żywieniowej zwierząt, ale na uczelni nie była wcale odkąd dołączyła do grona zacnych studentów zootechniki. nie to, żeby to ją interesowało.

a on się skrzywił na widok slimów, bo nie lubi. takie patyczki mentolowe to są. jednym słowem oful.
- ja się w ogóle nie modlę, w ogóle nie chodzę do kościoła i boję się księży. kiedyś jeden mnie tak zaatakował, że proszę ja ciebie.- przewrócił teatralnie oczami, przypominając sobie tą sytuację.
- weź to był ksiądz gej. i mnie chciał zgwałcić, ale uciekłem.- uśmiechnął się tak szczeżujkowato. w sumie księża nie powinni być żadnej orientaci, jeśli mają w kościele służyć.

- ksiądz chciał cię zgwałcić? - uniosła prawą brew do góry, chichocząc pod nosem. wypuściła dym prosto w twarz othello - to by musiało być przeżycie. to znaczy nie, stop. księża zazwyczaj są starzy i brzydcy, więc może nie. chociaż mój, który nauczał religii w liceum był, oh boże - był taki seks, jak mój diakon pjotr, tylko ja w przeciwieństwie do odette, nie mam z nim nic wspólnego. to znaczy ona ma ze swoim coś wspólnego, nie z moim, a w zasadzie to wiele, bo po tym jak mu obciągnęła chciał ją wysłac na teologię. jezu.

mwahhah, to ja miałam diakona andrzejka, który miał każdy ząbek inny kolor i taką mordę normalnie rzalowo wyglądał. mister księży dwa tysiące osiem normalnie, bo usz jest księdzem.
- robiłaś mu laskę?- spytał z ciekawości, bo wiesz są ludzie i parapety (?)- mój ksiądz też chciał, żebym mu zrobił, ale wtedy nie zrozumiałem o co chodzi, i wiesz pomyślałem, że lalkę barbie mu mam przynieść, więc kupiłem i przyniosłem mu ją, a on się zdenerwował i powiedział, że teraz weźmie mnie w obroty i wtedy akurat pomyślałem o karuzeli, bo kiedyś zarzygałem całe moje siedzenie i w ogóle nie znosiłem karuzel, więc właśnie uciekłem.- zaśmiał się, wyrzucając gdzieś za siebie peta, którego skończył palić.
uśmiechnął do dziewczyny się uroczo <69
- księża są porąbani, wiesz?

- wiem. to znaczy niektórzy - uśmiechnęła się, ignorując pytanie o tej lasce, bo kim on był, że miała z nim o takich rzeczach rozmawiać, co? wurzyciła za to papierosa, przydeptując go przodem manolka i oblizała usta z truskawkowego błyszyka - będziemy tu tak stać? - no właśnie, jeśli ją gdzieś zabierze, to ona będzie milsza....seriomilszajoł.

dobra, w takim razie gdzieś ją weźmie, nawet już wcześniej o tym pomyślałam serioserio, tylko tak pomyślałam na ułamek sekundy, ale dobra. tylko winny się tłumaczy.
- możemy iść na basen, jeśli lubisz/umiesz/przepadasz/uwielbiasz niepotrzebne skreślić pływać.- powiedział tak najsli jakoś.

- na basen? żartujesz tak? mam się kąpać toples? - nie to żeby miała coś przeciwko, ale to był jedyny normalny powód, który wydał jej się normalny; przecież nie powie, że nie wejdzie na basen, bo rozmaże jej się makijaż. poza tym nie miała przy sobie nic, nie, nie, nie basen to był zły pomysł.

- możemy kąpać się nago, jeśli chcesz.- spytał z łobuzerskim uśmiechem, bo w sumie dawno tego nie robił.- no chodźmy, fajnie będzie.- odparł tak jakoś bardzo spontanicznie, bo taki był. życie jest za krótkie, żeby postępować zgodnie z zasadami, których oczywiście nigdy się nie trzymał. nieważne, chwycił ją za rączke i wyszczerzył się.
- no chodź, mówię ci.

spojrzała na niego, nie wiem, może trochę kpiąco. okej, skoro miał się rozebrać.
- zgoda, prowadź - wyszczerzyła zęby w uśmiechu by złapać go pod ramię i zaczniesz.

urwała się z jakiejś bardzo nudnej kolacji wigilijnej i mijając po drodze miliony elfów, mikołajów, reniferów, niedźwiedzi polarnych z logo kokakoli, ekologów przykuwających się kajdankami do choinek, dziewczynki z zapałkami i sprzedawców breloczków w świątecznych czapeczkach dotarła aż tu, bo na pewno była tu jakaś ładna choinka. i przeglądała się w jakiejś bombce, na której markerem ktoś napisał, że kocha piotra.

na pewno napisał to jacyków albo piotr kupicha, albo obydwaj, kazdy po jednej literce. indie za to właśnie wracał z lotniska, był w paryżu tylko przejazdem, w zasadzie przelotnie, jeśli zwrócić uwagę na to, że w końcu leciał! to znaczy do domu i znowu do miasta miłości, w którym zamierzał zabawić przez dwa dni i zwinąć się na sylwestra do starych znajomych, którzy teoretycznie mieli odwrócić jego uwagę i myśli od mathilde, od mathilde, jego mathilde, której jeszcze nie złożył życzeń. stanął pod choinką i zapalał papierosa, rozglądając się za dzwonnikiem z notre dame. zawsze miał nadzieję, że go spotka.

dzwonnik pracował przebrany za renifera pod wiezą ajfla, w końcu musiał jakoś zarabiac na zycie i prezenty świąteczne dla pani dzwonnikowej i małych dzwonników. udało jej się zaobserwowac w bombce właśnie, że ma czerwony nos i policzki i spokojnie mogłaby byc rudolfem, więc uznała to za znak, że czas wracac do domu, pod ciepłą kołdrę. ruszyła przed siebie, obserwując pijany, świąteczny tłumek śpiewający remiksy kolęd i wpadła na indiego, bo to magia świont. mruknęła ciche 'przepraszam', mając nadzieję, ze nie wpadła na przykłąd na złego mikołaja.

nie wpadła. zawsze mogła trafić na grincza, który chciał zepsuć święta, albo na mordercę w stroju elfa, podobno i takie przypadki się trafiały. ale zaraz, ale nie, to tylko indie, zmarźnięty indie z papierosem w ustach i drugim, zmokniętym od roztapiającego się śniegu, za uchem. oblizał usta i już miał powiedzieć, że nic nie szkodzi i życzyć nawet wesołych świąt, kiedy zauważył znajomy nos, chociaż czerwony, może wpadła w alkoholizm! a potem całą resztę. znajomą też.
-mathilde.

nie, wcale nie wpadła w alkoholizm, najwyżej w kawoholizm, co było związane bezpośrednio z odkryciem cynamonowej kawy w sklepiku za rogiem i wcale nie powodowało czerwonego nosa. to tylko zimno i może nawet katar, albo po prostu transformacja w rudolfa albo jakiegoś czerwononosego pokemona. -wesołych świąt, indie. - powiedziała, a potem odwróciła się, zeby sobie pójśc, ale tam była tylko choinka, a nie miała nadprzyrodzonych mocy, żeby móc przez nią przeniknąc, więc powinna obrac raczej inny kierunek. jak ten żółw w tej gierce którą przerabia się na informatyce.

i wtedy indie złapał ją za ramię, będzie kulminacyjny moment zaraz, by odwrócić jakoś sprytnie w swoją stronę i nachylić się do niej, bo jednak ciągle był od niej wyższy pewnie z dziesięć centymetrów i pocałować wśród tych wszystkich zabłąkanych świątecznych przygłupów w przebraniach, wśród szucznych i naturalnych choinek, wśród śniegu i 'wśród nocnej ciszy' sączącej się z głośników zawieszonych na latarni czy rogu jakiejś kamienicy.
a potem odsunąl się, żeby zmierzyć ją wzrokiem i rzucić 'wesołych świąt', takie zmarnowane i melancholijne ale w zasadzie pełne miłości też!

-myślałam, że jesteś w kopenhadze. - powiedziała po dziesięciu latach zastanawiania się przez jakie to się pisze ha. i nastąpiła cała sekwencja zupełnie nerwowych gestów, zakładanie pasma włosów za ucho, tyllko po to, żeby zaraz mogło się zza tego ucha wymsknąc, poprawianie idealnie ułożonego szalika, strzepywanie niewidzialnych pyłków z rękawa i na koniec majstrowanie przy zupełnie niewinnej bransoletce. takie oto plotki chodziły po paryżu, że jest gdzieśtam i nagle zjawial się pod choinką ze swoim zmarnowanym i melancholijnym 'wesolych świąt' i było to podejrzane, zupełnie jakby był rosyjskim szpiegiem w jakimś serialu kryminalnym.

-wróciłem-rzekł, nachylając się do niej, żeby pocałować ją jeszcze w kącik ust-mathilde, zadzwoń, błagam-wow, błagał! musiała to docenić.-spotkajmy się. proszę. dobrze? zadzwoń, tak?-spytał jeszcze miliard razy a potem poszedł w swoją stronę, bo jego pies pewnie głodował i tęsknił bardzo, czy coś, odwrócił się jeszcze, mijając kłazimodo z całą jego szczęśliwą zgarbacioną ; d rodziną i już go nie było, amen.
dobra noococo!

abigail siedziała i marzła, a właściwie to odmarzała w dosyć niekonwencjonalny sposób, siedząc na niskim murku otaczającym plac przed notre dame i popijała swoje latte doprawione likierem kahlua, jakoś tak. machała nogą w rytm walking on broken glass annie lennox, bo słuchała tegoż właśnie ze swojego seksy zielonego ipoda nanoł.

no to tobias przechodził, a właściwie można powiedzieć, że biegł obok katedry, z rozpiętą kurtką i szalikem zarzuconym przez ramię. wyglądał dość śmiesznie jak na tę porę roku i czas, ale śpieszył się do babki, która od rana napastowała go telefonami, że ukochany wnuczek ma ją odwiedzić z pudełkiem czekoladek, toteż takowe trzymał w prawej dłoni. nie zorientował się nawet, kiedy mu wyleciały.

-prrr ogierze, bo nic nie zostanie z tych czekoladek - zaśmiała się, schylając żeby je podnieść i wstając w celu podania tobiasowi zmaltretowanego opakowania. widocznie nie był to ich pierwszy upadek. biedna babcia, na pewno nie o takie czekoladki jej chodziło. w ogóle przeczytałam, że tobias ma do niej przyjść z pudelkiem i nie wiedziałam o co cho. abigail tymczasem uśmiechnęła się do niego, bo były święta czas wzajemnej czegoś tam i założyła za ucho pasmo włosów. czapki też zapomniała. bo nie miała rękawiczek.

obrócił się, zdziwiony maksymalnie, nie na co dzień ktoś nazywa go ogierem, prawda? roześmiał się pod nosem widząc abigail i podszedł do niej nawet, biorąc poturbowane pudełko czekoladek. w sumie może być pudelek czekoladek, co nie. i nawet zaczął je trochę prostować, w sensie, że pudełko z elementami świątecznymi, junoł. - dzięki. może w zamian za ich uratowanie poczęstujesz się?

-i zaniesiesz swojej dziewczynie wymięte pudełko bez jednej czekoladki? jakie to świąteczne i romantyczne - uśmiechnęła się nieco ironicznie. wcale z niego nie kpiła, wydaje ci się. no dobra, nie chciała wyjść na sukę, ale przecież nie wiedziała że tobias idzie do babci, bo niby skąd? nie miała czytnika podróży ludzi przechodzących przez plac przed notre dame, rajt? no tak sądzę przynajmniej, chociaż kto ją tam wie. może to czwarta atomówka.

trzymał czekoladki w dłoniach, przyglądając się im i przekładając raz z jednej dłoni, do drugiej. - taaaa, szczególnie, że babcia ma siedemdziesiąt cztery lata i ma zmarszczki - zaśmiał się cwanie, myślać ha ha ha, tu cie mam i rozpakował nawet je, co sie będzie. aha, i atomówki zawsze będą trzy :c nie niszcz mojej wizji :c

przepraszam :c ale nie wiedziałaś, że ten diabeł wcale nie był gejem i porwał bajkę robiąc jej atomówkę? to już wiesz!
abigail pokiwała głową w udawanym skupieniu i poczęstowała się czekoladką, skoro już je odpakował. poza tym dajmy na to, że były nimi wiśnie w czekoladzie a nimi nigdy nie gardziła. zapamiętać to sobie na przyszłość!
-hmhm, dzięki.. - wstawiła miejsce na hihi.

wcale nie przyszedł się modlić, mimo, że to niedziela i że miał na imię jak miał, raczej po prostu przysiadł na murku przed i palił, w wielkim skupieniu, papierosa, popijając kawę z papierowego kubeczka, ale wcale nie starbaksa, bo on był bardzo antikomercyjny, wyobraźmy sobie, chociaż wcale nie nosił lnianych bokserek.

Szła tędy paląc papierosa. Jednak znalazła tą nieszczęsną zapalniczkę.

oto historia ewolucji ludzkiej, z drzew do papierosów, no dobra, to nie było mądre, ale wybaczy mi, od rana słucham moby'ego i wpieprzam ser. w kazdym razie mierzył wzrokiem, całkiem nawet zainteresowany, różne nogi oraz tyłki także, to facet w końcu, no nie?

przyszła sobie tutaj z zamiarem pośmiania się z ludzi wierzących, gdyż szczerze ich nienawidziła. usiadła sobie pod kościołem na schodach. i po cichu miała nadzieję, że ktoś w nią rzuci jakimś pieniążkiem. wyciągnęła nogi przed siebie bawiąc się zapalniczką z zawadą. okej z husajnem. i trochę się bała w sumie. czy ktoś przypadkiem jej nie pobije za zapalniczkę.

Usiadła gdzieś niedaleko "pożeracza nóg & tyłków". Dopaliła swojego slima, po czym przydeptała go obcasem. Ukradkiem nawet patrzyła na J.

zapalniczka z zawadą<3!!!! to prawie jak granat, znaczy ta z husajnem, conie.
w każdym razie zaciągnął się głęboko, ale wcale nie kaszlał i nie prychał, bo ostatnio był w dziedzinie palenia wytrenowany jak prawdopodobnie nikt inny, w zasadzie przez ostatnie kilka tygodni odpalał jednego papierosa od drugiego i żywił się prawie tylko nimi, niezliczonymi kubkami kawy, to znaczy kawą, NIE KUBKAMI i bagietkami z serem, jeśli po wykupieniu połowy sklepu dla plastyków i połowy sklepu dla palaczy zostawało mu jeszcze trochę pieniedzy.
w każdym razie teraz popatrzył na myf, do której się uśmiechnął, smętnie ale w sumie zupełnie miło.

podwinęła pod brodę swoje chude nogi chowając za spódnicę swoje fioletowe butki. co z tego, że było zimno. nikt nie wiedział, że myf ma na sobie podgrzewane rajstopki. uśmiechnęła się do jesusa marszcząc lekko czoło, a to przez to, że raczej nie ufała ludziom, a ludzie nie ufali jej. nie pytajcie dlaczego. pomachała do niego swoją zapalniczką, mając nadzieję, że może zapomniał swojej czy coś w tym stylu. albo był biedny i to by był ładny gest podarować komuś zapalniczkę z husajnem.

-wydaje mi się...-zawołał do niej, nie wstając, ale ściagając łopatki i prostując się przez to nieco, po czym podrapał się w kolano i zgasił papierosa na brzegu murku, upuszczając go przy tym, zupełnie nieekologicznie, na chodnik-czy na twojej zapalniczce jest husajn?
on zawsze lubił takie różne rzeczy, miał w domu kilka zegarków z własną podobizną, to znaczy podobizną jezusa, które kupił na jakimś odpuście na południu i które aż błyszczały kiczem.