szła ani szybko, ani zbyt wolno w jednej ręce trzymając torebkę, w drugiej plastikowy kubek latte ze starbucksa. i niczego nie śpiewała.

ale ileż można chodzić. wypiła kawę i uciekła. gdzieś.

szła w kierunku dom, wkurzona,bo uwierały ją nowe szpilki, ale jednocześnie były tak ładne, że mogła im to wybaczyć. więc dzielnie znosiła cierpienie. pod pachą trzymała brzydko zapakowany w szary papier przez pana w sklepie blejtram, a w ręce numer dwa, bo ta od blejtramu to ręka numer jeden, nadgryzione jabłko.

szła z wdzięcznym uśmiechem na ustach. właśnie złożyła podanie do liceum i czekała na jego rozpatrzenie. zastanawiała się dokąd mogłaby pójść.

wpadła na amy, bo ostatnio na wszystkich wpadała, ale odnotowała to raczej jako wpadnięcie amy na nią, więc padło z jej ust pytanie retoryczne 'jak chodzisz' okraszone kilkoma francuskimi przekleństwami.

- to raczej ty powinnaś częściej uważać, inaczej ludzi pozabijasz! - warknęła Amy. - wpadasz na innych, a później im wmawiasz, że to oni wpadli na ciebie!
obdarzyła rosie spojrzeniem, które mówiło: "wszystkie francuski mają tak samo pomieszane we łbach" oraz "gdyby wzrok mógł zabijać padłabyś trupem na miejscu".

stanęła przed nią i dumnie uniosła podbródek. dzięki tym niewygodnym szpilkom była nawet nieco wyższa, więc teraz spoglądała na amy z góry ze zniesmaczoną minką.
-wmawiam? kochanie, zanim będziesz chciała coś mi udowodnić naucz się poprawnej wymowy. - od razu rozpoznała jej zagraniczny akcent, więc czuła się jakby na swoim terytorium ;3

Odeszła stamtąd nie oglądając się za siebie.

Kiedy wróciła na tę samą ulicę kilka minut później Rosie
nadal tam była i uśmiechała się bezczelnie.
-A ty nadal tutaj? - zapytała wyciągając papierosy. - Palisz?

-palę. - powiedziała, wyciągając z kieszeni paczkę papierosów i odpalając jednego. a potem psozla zostawiając za sobą zapach wiśniowego tytoniu.

wzruszyła lekko ramionami i również odeszła w zupełnie inną stronę niż Rosie.

Szedł Kenzo, rozczochrany torche. Przyglądał się chodnikowi, a konkretnie gumom które były do niego przyklejone. W ręce miał reklamówkę z Samaritena z dwoma kloszami w odcieniu sepii. I szedł do domu.

ołkej, przypuśćmy, że ona też tutaj szła. zimno jej było, ale to nic. w ręce miała jakiś notatnik i trochę niepotrzebnych rzeczy. i jak zwykle była w butach na obcasach, więc co chwila jej buty zawadzały jej o spodnie. ale się tym nie przejmowała. po prostu sobie szła dalej.

Mam ochotę powiedzieć że do obcasa przykleiła jej się guma a do gumy długie pasmo papieru toaletowego ale to by było naruszenie. W każdym razie Kenzo dostrzegł w niej potencjał i się do niej nieśmiało uśmiechnął klnąc w myślach, że nie odważył się na poweidzenie 'cześć' albo 'przepraszam, którea jest godzina?'. Mógł też udawać brytyjski akcent, albo wschodni. Miał dużo takich opcji w zapasie ale nigdy nie odważył się na nic więcej niż błysk w oku i ledwo zauważalny uśmiech, który może dostrzec tylko jedna osoba- odbiorca.

ona jednak nie była aż tak zajęta i zabiegana, żeby nie zauwazyć nieopodal stojącego chłopaka, więc też się uśmiechnęła, i zaczęła iść w jego stronę. założyła swoje rozwiane już dzisiaj włosy i z uśmiechem na ustach, podeszła do chłopaka. - zauważyłam, że mi się przyglądałeś. powiedziała z uśmiechem.

O jezu, ale Kenza to speszyło. Zakładał ręce i rozprostowywał od chwili kiedy zauważył że ona do niego podchodzi. - Tak? - Przygryzł usta robiąc oczami zdziwko. - Kenzo. - Podał jej rękę bo nie znalazł lepszego wytłumaczenia od 'patrzyłem na rozkład autobusów, był za tobą, tak, widzę go wyraźnie z odległości 4 metrów'.

uśmiechnęła się szeroko i uścisnęła jego dłoń. - martinique jestem, miło mi poznać. masz dość nietypowe imię, wiesz ? lubię nietypowych ludzi z nietypowymi imionami. znowu się uśmiechnęła.

- Może. Wiesz co, śpiesze się. - Podrapał się po skroni uśmiechając, przez co robiły mu się kurze łapki. - Ale może się jeszcze spotkamy?

- ok, chętnie. prosze, to mój numer. wyrwała kawałek kartki, by npisać mu swój numer telefonu. - jak byś chciał się jeszcze spotkać, to napisz. a i miłego dnia życzę w takim razie. uśmiechnęła się do chłopaka i powoli ruszyła w swoją stronę.

tez poszedł ogądajac sie 20 razy, musze leciec paaaaa

Szła sobie ulicą, a raczej chodnikiem obok ulicy ze zdjęcia, bez żadnego konkretnego celu
Potem poszła do domu

szła sobie powoli, w ręku trzymała pewnie jakiś kubek z kawą ze starbaksa. aha, przez przypadek zupełny chodziła i błądziła po swojej dzielniczy, szukając jakiegoś człowieka, z którym mogłaby pogadac tudzież zapalic papierosa.