co za wstrętny budynek, pomyślał,przyglądając się właśnie theatre de la ville, z rosnącym zainteresowaniem i zażenowaniem w jednym. marzł całkiem. przypomniał sobie nawet, że mógłby nosić rękawiczki. w końcu to już jesień, a było tak cholernie zimno,uu.

a rołzi siedziała na murku przed teatrem, bo uciekła swojej pokręconej ciotce plus wujek i siedmioro kuzyniątek gratis. bo ciotka miała dziś imieniny i chciała je uczcić (utrzcić pozdro eszli)oglądając jakiś moralitet średniowieczny z całą rodziną. była nawet siostra rołzi, która jak już wspominałam sto razy jest wruszką z wykształcenia, a jej wruszkowa ksywka to balia. to znaczy wszyscy byli wewnątrz, zapewne na widowni, z czego rołzi całkiem się cieszyła, bo jako jedyna była na zewnątrz.

spojrzał raz jeszcze na potwornie szpetny i kiczowaty przy tym budynek, a potem podszedł pod, zorientować się, co grają w takim koszmarze. spodziewał się obrzydliwie nudnych idiotyzmów, albo sztuk tak nowatorskich, że aż przerażających i, no cóż, dużo się nie mylił.
-chryste!-mruknął pod nosem, nie zwracając uwagi na innych ludzi, w których rolach występowała rołzi, bezdomny skulony pod ścianą i kilka zabłąkanych gołębi. skąd one tu wieczorem, do cholery?, pomyślał także, ale to już zostawił dla siebie.

-trzecie od góry. nowoczesne spojrzenie na jasełka. podobno na końcu przez dach wpada spiderman i odgryza dzieciątku jezus głowę. przy akompaniamencie wygrzebanego z jakiegoś podrzędnego baru zespołu heavy metalowego. - poinformowała go, oglądając przy tym swoje paznokcie i zauważając, że z jednego zszedł jej lakier w kolorze wiśniowym. zdążyła przestudiować repertuar sto trzy razy, gdy jej familia zbierała się pod teatrem wymieniając standardowe grzeczności.

najpierw wydawało mu się, że przemawia do niego sam pan, co byłoby, przy williamowym ateiźmie, conajmniej dziwne, ale trudno, może chciał go nawrócić, czy coś? wystarczająco się nastał w rodzinnej kaplicy, żeby w wieku trzynastu lat bezpowrotnie zerwać z kościołem. nieważne. ważniejsze, że zaraz się zorientował kto do niego mówi, posłał jej uśmiech i uświadomił sobie, że chyba się znają.
-ja cię chyba znam!-pokiwał głową. co z tego, że było ciemno-a to ze spajdermenem mogłoby być ciekawym doświadczeniem, nie sądzisz? mam nadzieję, że dzieciątko jezus gra lalka.

-niewykluczone, że do tej roli porywają noworodki z jakiegoś pobliskiego szpitala. żeby było bardziej widowiskowo. albo przebierają za dzieciątko jezus bezdomne koty. - pokiwała głową jak wykwalifikowany teatrolog,którym nigdy nie była, nawet jeśli sporadyczni pojawiała się na widowni różnych musicali. udało jej się też ustalić, że wcale nie zgubiła paznokcia w drodze do teatru, chociaż brała to pod uwagę, nawet jeśli nie bł plastikowy, tudzież żelowy! - nie mam niestety pojęcia, czy i ja cię znam. przynajmniej dopóki stoisz w tym świetle. raczej w tym braku światła.

-to czekaj-rzekł-przesunę się pod latarnię-ale bez podtekstów! jak rzekł, tak i uczynił-no, ja cię chyba znam!-zakrzyknąl zaraz, bo powiedzmy, że o ten centymetr przesunęła się razem z nim. co z tego, że jej twarz przysłaniała mu nieco ściana deszczu-jak myślisz, jesteśmy naprawdę bardzo głupi, że tak stoimy na tym cholernym deszczu?
to mogłoby być dobrym tłem do teledysku, prawie jak ten sławny enrike!

jak czytam o tym deszczu cały czas to mi się przypomina teledysk dżastina do kraj mi e riwer.
-no tak, całkiem możliwe. - zmierzyła williama wzrokiem, mrużąc przy tym oczy. własciwie zapomniała już o tym deszczu, bo prawdopodobnie była już do tego stopnia przemoknięta. pies sąsiadów zjadł jej ulubiony parasol, to wszystko jego wina. -uznałam wchodzenie do środka za nierozsądne. -wyznała, konspiracyjnie zniżając ton głosu. - powiem ci w sekrecie, że odkąd tu jestem jeszcze nikt stamtąd nie wyszedł. myślę, że ci ludzie gdzieś przepadają.

-to chodźmy stąd!-zaproponował, bo to wydało mu się chyba jedynym sensownym pomysłem,jaki nawiedził jego piękny umysł. xd. kraj mi e riiiwer, kraj. aż sobie włączę, jak tak biega na tym blacie a pseudo britni myje głowę-gdziekolwiek, nawet do męskiego burdelu. nie, żeby to było moje ulubione miejsce w paryżu, wiesz. ale nawet to zniosę, jeśli jesteś koneserką. deszcz mnie zabiję! może to jeden z tych kwaśnych, a ja zmieniam się w roślinę, czy coś.

-uwierzysz lub nie, nie mam pojęcia gdzie w paryżu są męskie burdele. - wstała z ociąganiem i starła sobie z nosa kroplę deszczu, która właśnie na nos ten spadła, krzywiąc się przy tym, bo to nie jast przyjemne jak coś ci kapie na nos! naciągnęła na dłonie rękawy kurtki i nerwowo zadreptała w miejscu.- mógłby cię ewentualnie roztopić, ale nie sądze, żebyś był z cukru.

-też mi się nie wydaje-mógłby poczęstować rosie tekstami typu 'ja nie..... ale ty na pewno jesteś bardzo słodka, laleczko' albo 'chcesz się przekonać? poliż mojego słodkiego loda...' xd ale nie, to nie było w jego stylu. nawet w najśmielszych wyobrażeniach nie pozwoliłby sobie na takowe zwrócenie się do kogokolwiek! a do kobiety to już w ogóle! co jak co, ale mimo wszystko wychował się w rodzinie z tradycjami, a te lekcje savoir vivre'u na coś się jednak zdały.

chcesz się przekonać? poliż mojego słodkiego loda... wygrywa konkurs na tekst roku<3
więc nawet dobrze, ze william nie pokusił się o tekst w stylu tego o lodzie, bo rołzi parsknęłaby śmiechem i musiałaby wracać sama do domu, bojąc się, że jakiś zbłąkany spajdermen odgryzie jej głowę. - więc gdzie, gdzie idziemy? - zapytała, bo nie była dobra w podejmowaniu decyzji i wolała się zdać na williama. pod jej przewodnictwem pewnie jeszcze by się zgubili.

SAMA WYMYŚLIŁAM xdddddddddddddd.
-skoro męski burdel odpada-nie żeby się zmartwił, czy coś-to możemy iść, hm, muzea są o tej porze zamknięte, no nie? chodźmy na kawę. na zakupy. na basen. do cyrku. do disneylandu. na cmenatrz. a nie, bo tam pada.-zastanowił się-gdziekolwiek, chodźmy stąd, gdziekolwiek!
przed siebie<3.

to spróbuj teraz kogoś na to poderwać.
-dobrze, może być gdziekolwiek - przyklasnęła temu fantastycznemu pomysłowi i nawet zrobiła trzy kroki w kierunku gdziekolwiek, po czym zatrzymała się i odwróciła do williama, bo nie wiedziała które gdziekolwiek ma na myśli. i ty zaczniesz gdziekolwiek!!!!!!!

dobra. więc, przyszedł tu, trochę spocony, bo nie chciał się spóźnić. przed wejściem popsikał się perfumani, które zawsze nosił w kieszeni kurtki. kupił dwa bilety i wszedł do sali głównej gdzie wisiało już kilka obrazów czy tam rzeźb. usiadł sobie grzecznie na ławce i czekał aż święta trójca przyśle ducha świętego.

weszła do środka i spróbowała znaleść faceta chociaż trochę podobnego do davida. i znalazła, ha!- hej.. nawet trochę nie poprzerabiałeś zdjeć w photoshopie stwierdziła i uśmiehcneła się

chwilę stał i popatrzył się w ziemię. próbował obczaić słowo fotoszop.-cześć-uśmiechnął się do niej i nawet lekko zmrużył oczy żeby się jej przypatrzeć. stwierdził, że ma długie nogi. w sumie to zawsze patrzył się na nogi-lubisz zwiedzać?-to przecież pytanie dnia. bo jakby nie lubiła, to co oni jeszcze tutaj robią.

uśmeichneła się- czy to podchwytliwe ptanie- uśmiechneła się. przypatrzyła mu się, był wyższy od niej i ładnie pachniał- hmm... nie jestem chyba odpowiedznio ubrana- stwierdziła bo tylko to w tej chwili jej przyszło do głowy

jestem dobra. bo myślała, że to muzeum a nie teatr ;// xdd
uniósł brew. jednak kobiety myślą tylko o wyglądzie.-hmm, więc jeżeli nie chcesz iść to możemy pójść gdzie indziej. wybierz tylko gdzie-od tego stania zmęczył się nawet i musiał usiąść na ławeczce. jak emeryt.

/ dobre, a co z nocną sztuką? xD
-nie, jest ok. poporstu się spieszyłam-uśmiechneła się i podała mu obie ręce zeby go podnieść- wstawaj dziadku- uśmeichneła się, mam nadzieje ze kupiłeś bilety xP

dobra, dobra. tak naprawdę to sam się podniósł, bo ona przecież by go nie udźwignęła-no to chodźmy-podał bileciki takiemu jednemu, co to odgrywa kawałek bilety. marnotrawstwo. i poszli na jakąś sztukę o dwóch kochankach i słomkowym kapeluszu. usadowił się na krześle obok georgini. dejwidowy umysł nawet się nie mógł skupić na tej sztuce i cały czas spoglądał w stronę dziewczyny.

właściwie to georgina bywała na lepszych sztukach, bo w końcu jest z NY, broadway te sprawy- myślę że ten co właśnie wszedł na scene przeleci tą od słomokwego-zgadywała i rozsiadła się w fotelu opierając plecy na złączeniu oparcia i tego lewego pod rękę-widziałęś to już?-spytała

-nie, ale myślę, że ten słomkowy kapelusz przeleci ich wszystkich-zaśmiał się w duchu. bardzo lubił zgadywanki. w dzieciństwie dostał od mamy 100 zgadywanek w jednym pudełku na gwiazdkę.

-myślisz?-zastanowiła się- moim zdaniem słomkowy bd wierny temu z czarnymi włosami- stwierdzia chociaż neimiała totalnie pjęcia co się tamw sumie dizeje w tej sztuce, bo miała ciekawsze zajecia. to naprawde fajny prezent musiał być na gwiazdkęxP

/sorry że tak óźno stary z zagranicy do mnei zadzwonił xP

-tak, tak-pokiwał głową. było mu obojętne co się dzieje na scenie.-czym się zajmujesz? studiujesz pracujesz?-kiedyś przecież musiały nadejść te pytania, a że sztuka była nudna to już inna sprawa.

-studiuję, moda i wzornictwo- powiedziała zgodnie z prawdą (nie jestem pewna czy jest taki kierunek ale cii)- a ty?- zapytała... właściwie nawet nie znała jego nazwiska ale co to za problem

-dziennikarstwo-zmarszczył czoło-czyli rozumiem, że właśnie rozmawiam z przyszłą projektantką mody, tak?-w głębi duchu nie miał najmniejszego pojęcia o modzie i co się tam wokół niej dzieje. klasnął w rączki-to jutro idziemy na zajęcia-uśmiechnął się do niej-cieszysz się?

-jak cholera- powiedziała z sarkazmem ale też uśmiechneła się do niego- pewnie nei mozesz sie doczekać?

-tak-wydął usta w jej stronę-jak cholera nie mogę się doczekać. może się zobaczymy na korytarzu-pokiwał głową. chyba miał jakieś tiki, bo co pięć minut kiwał głową. powinien sie zgłosić do lekarza. i siedzieli tak przez dobre dwie godziny i oglądali tę sztukę czy tam tą sztukę. aż wreszcie się skończyła.

-jezu! nareszcie- wstała i demonstracyjnie się przeciągneła, jednak kiedy ludzie zaczeli się dziwnie patrzeć odrazu wróciłą do normlanej pozycji- znaczy się JAKA CIEKAWA SZTUKAA!!!-powiedziała głosno zeby sie odwalili. tzn ludize nie david

uśmiechnął się jednoznacznie, to znaczy niejednoznacznie, tak porozumiewawczo jej dał do zrozumienia, że też się cieszył, że sztuka się skończyła. xdd-to gdzie idziemy?-czekał na jej kreatywność bo mu się nie chciało myśleć. był tylko gotowy do działania.

-hmm może przejsć się?-zaproponowała pierwsze lepsze miejsce chociaż wolała powiedzieć że do niej

-okej. idziemy się przejść-przyklasnął i już chciał powiedzieć żeby poszli do lasku bulońskiego, ale ostatnio czytał w gazecie, że tam w nocy wyprawia się różne dziwne eksperymenty seksualne. więc to go speszyło.-to chodźmy gdzieś do parku!-wykrzyczał jak radosne dziecko. i poszli. zacznij.

siedziała gdzieś na murku/ławce/czymkolwiek, tylko nie na ziemi przyglądając się wystającym z troby pliku notatek i zastanawiała się czy by było fajnie gdyby tak jej wiatr je wyrwał z ręki czy też z troby, ale nie wiem czy to by było przyjemne. no i siedziała paląc papierosa, milionowego, trudno, najwyżej umrze w młodym wieku do czego raczej jej się nie spieszyło. i nie machała już nogami jak małe dziecko, którego w sobie mała pełno chyba.
i dzieki opcji edytuj, pisze, ze sobie poszla.

siedział pod budynkiem i czytał życie na gorąco, chichrając z dżoli, bo wydała mu się wyjątkowo śmieszna w tańcu na lodzie, ha ha.

Hmmm. szła tędy auuu i chyba obtarła nogę.

podniósł wzrok na sofi i dla odmiany chichrał z niej i jej otartej nogi. aż się zakrztusił </3

Obrzuciła go wzrokiem jak jakiegos wariata. Ha. Nie obtarła nogi. Zaczęło jej się mieszać dosłownie. Popatrzyła na niego i zastanowiła się czy aby napewno się nie udusi.

-masz pozwolenie na piśmie na wpatrywanie się na mnie, ha? - zmarszczył brwi i spojrzał na nią spode łba, wstając. był od niej wyższy i to też było dla niego śmieszne.

wyrosła z ziemi, tuż za tristanem, magiaczary i zaglądała mu przez ramię, żeby zobaczyc dżolę tańczącą na lodzie.
-udusisz się. - powiedziała w końcu, gdy już udało jej się oderwac wzrok od nieziemsko pięknej jolanty i poklepała go po plecach, bo ten nagły wybuch wesołości mógł się zakończyc śmiercią tudzież wypluciem płuc na chodnik. bez względu na to, czy był spowodowany dżolą na lodzie czy nogą sofi.

odwróciła sie na pięcie i poszła

-sprawdzam jak dobrze są zamocowane moje płuca - wyjaśnił, stelli odwracając się do niej przodem i odruchowo przeczesując włosy palcami. taki nawyk harrego pottera. topos fałszywej skromności i barokowa składnia. pozdrawiam emiliana. nie zmienia to faktu iż uśmiechnął się do stelli bez względu na to czy ją znał, nie, lub też nie poznawał albo poznać nie chciał nie mam pojęcia.

może znał ją z przedszkola, albo kursu rzemiosła artystycznego, cokolwiek. pomachała do odchodzącej w mrok sofi, bo podświadomie wiedziała, ze mają taką samą filozofię życiową (Bycie z tobą jest lepsze, niż bycie w jakich kolwiek niebach! :c). - uważaj tristą, mogą uciec i z rozpaczy wskoczyc do sekłany. - powiedziała, bez względu na to, czy ją poznawał, czy nie poznawał, czy nie chciał poznac...

jadł prażone orzeszki nerkowca z papierowej torebki, którą miał w prawej kieszeni swojej kurtki, i obserwował gołębie, bijące się o jakis kawałek chleba. zastanawiał się, czy gołębie nie powinny zimą spać.