małe sklepiki z hand made biżuterią i antykwariaty, dużo miejsca do spacerowania i zdechłe koty na chodnikach. klimat!

okej nie bardzo wiem o co tu teraz chodzi, ale zgaduję, że o to, że pisze się gdzieśtam i czeka sto lat aż ktoś się tobą zainteresuje, a gdy w końcu to ma miejsce, to okazuje się, że to hilcia i po dziesięciu minutach masz dość. 4378 'że' w jednym zdaniu.


zbierała zdechłe koty z chodników, na zlecenie makdonalda. dobra, nie, wracała do domu z jednego z tych sklepów całodobowych, które są czynne do 23 (wszyscy je kochamy) z siatką pełną pomarańczy e jednej ręce i wiśniowym papierosem w drugiej.

usiadł sobie na krawężniku, bo mu było tam wygodnie. wyjął małego papieroska z kieszeni i go podpalił, a potem nawet chciał wejść na drzewo.

tu powinna przyjść hilcia, zeby moja teoria się potwierdziła.

przeszła obok davida, tylko po to, żeby trzy kroki dalej zatrzymać się, obrócić na pięcie i wrócić w miejsce, gdzie siedział na krawężniku i marzył o wchodzeniu na drzewo. bo znała go z niewiemkąd. obozu przetrwania na koh tao.

a on patrzył się na jej nogi. samiec. zgasił papierosa o ulice. schował twarz w ręce i oparł je o kolana, jakby zaraz miał sie rozpłakać. nędzny jest ten świat.

-cześć david. sto dwadzieścia siedem lat. - usiadła na krawężniku obok, chociaż nie było to szczególnie komfortowe i wyciągnęła nogi przed siebie. najwyżej rozjedzie je czołk. a potem robiła kółka z dymu, bo to była jej najnowasza sztuczka, którą chwaliła się na każdym kroku.

podniósł ciężką głowę, wszystkie cukierki, które zjadł schodziły mu do głowy. -cześć perin-uśmiechnął się lekko patrząc na blondynkę, widocznie bóg go kocha.-127 dni temu moja siostra wyszła z psychiatryka.

-nie wiedziałam, że masz siostrę. sto dwadzieścia siedem dni to jakieś cztery miesiące. - obliczyła to w pół sekundy, bo miała piątkę z matematyki. -dlaczego była w psychiatryku?

nie chciał jej mówić, że to przez ich nawiedzonego kota, który ją podrapał po nadgarstku, a rodzice mysleli, że to ona-nie mam pojęcia, nie mieszkam z nią. a co się z tobą działo od czasów koh tao?-zawsze lubił słuchać co się dzieje w zyciu innych ludzi.

-uprowadziłam samolot britisz erłejs i zamknęli mnie w jakimś przeludnionym, brazylijskim więzieniu. udało mi sie uciec, bo moja przyjaciółka z celi miała wytatuowany na plecach plan więzienia. potem wyjechałam do australii i poślubiłam aborygeńskiego szamana, ale zatruł się kurarą. teraz wróciłam do paryża i wszystko jest wyjątkowo nudne. - przyszło jej na myśl, że gdyby którakolwiek z tych rzeczy miała miejsce, to mogłaby przynajmniej wydać swoją biografię i zagwarantować sobie w ten sposób dostatnie życie bez martiwenia się szkołą, czy studiami.

-aha-wzruszył ramionami, nie takie rzeczy się od ludzi słyszało-powinnaś zamieszkać w dżungli razem z tarzanem, to spoko gość, ostatnio kupił sobie nowe spodnie, takie fajne, ze skóry. nagle pomyslał, że skoro zadaje się ze złodziejką, uciekinierka i może nawet zabójczynią, bo nie do konca jej wierzył, że jej mąż tak umarł, to może powinien od niej uciec, bo jeszcze przyjdzie ta jej wytatułowana koleżanka i ją pobije?-wiesz co perin? muszę nakarmić rybki, ale wogóle to miło się z toba rozmawiało, naprawdę. do usłyszenia-wstał, uścisnął jej dłoń i sobie poszedł do domu.

/sori. ale musze lecieć.

zwinęła się więc z krawężnika, bo to żulersko wygląda jak się tak siedzi i ruszyła w swoim kierunku. czyli na południowy-wschód.

Przyszła tu ze swoimi "narzędziami", rozstawiła sztalugi i zaczęła malować, mając nadieję, że nie zdybie jej policja

Klnąc pod nosem, zdarła kartkę ze sztalugi i wrzuciła do pobliskiego kosza. Trzeba zacząć od nowa

dominique stała na moście, owinięta pomarańczową apaszką hermesa. piła karmelowe latte ze starbaksa.

przyszedł tu ściskając w ręku kubek z jakąś czerwoną herbatą i wsłuchany w pozytywne wibracje muzyki spacerował po moście.

ona niczego nie słuchała, jedynie nuciła czityd harts, obserwując parę, którą ją właśnie minęła. nie wiem skąd mi się wziął ten most w poprzednim poście. napiła się kawy i ruszyła przed siebie, wyciągając spod skórzanej kurtki czarnego tiszerta, bo jej było zimno w tyłek.

szedł powoli spojrzał na dziewczynę ...? w pomarańczowej apaszce po czym przystanął i zaczął wertować swój odtwarzacz.

Skończyła malować. Słońce zachodziło i musiała przestać

dominik przystanęła, marszcząc nos, bo właśnie poparzyła sobie język. odruchowo wystawiła język na wierzch i wyglądała raczej dziwnie.

Zabrała swoje klamoty i poszła

spojrzał się w kierunku dziewczyny, po czym spojrzał na zegarek i oddalił się pośpiesznie.

xd, schowała język i nie wiem, szła przed siebie.

Przyszła znowu, też z narzędziami do malowania i kontynuowała malowanie

Wlokła się tędy opatulona płaszczem i obawiała się trochę czy w ciemności ktoś jej nie napadnie

Przeszła tak cały viaduc des arts i poszła do domu przez śnieg

ołł, więc przyszła tutaj, właściwie skacząc, bo skakać lubiła tak baardzo radośnie. po drodze oczywiście wszyscy się na nią gapili, ale jej to nie przeszkadzało. w ręku miała kubek kawy ze starbucksa i żelki od haribo. ogóle, była dzisiaj nadzwyczaj radosna. więc, szła sobie i jadła te żelki. i kawę piła też, o.

nathaniel wracał z uczelni, huh, tylko co on studiował, bo nie pamiętam..... ... . ....... aha, mam. europeistykę! więc wracał, z kubkiem espresso, myślę, że ze starbucksa, bo wszyscy go kochamy. obdarzył desire uśmiechem, bo wyglądała hm....promiennie? i nie dało rady się nie uśmiechnąć, tym bardziej komuś takiemu jak nathaniel.

przystanęła na chwilkę. ona tez obdarzyła nathaniela usmiechem i zjadła kolejnego żelka i popiła kawą. postała tak chwilkę i zaczęła iść w jego stronę, poprawiając przy okazji torebkę, która jej trochę zaczęła przeszkadzać. - hej, masz może ochotę na żelka ? zawołała.

odwrócił się, bo właśnie minął ją o jakieś pięć kroków. spojrzał najpierw na boki, ale niewiele stało ludzi, a przynajmniej nikt się nie odwrócił, wiec no cóż, przekręcił głowę w tył, spoglądając teraz na desire.
- żelki? - zapytał, unosząc brwi. żelki cholernie kojarzyły mu się z lou, która.....nie była już tą samą lou, którą kiedyś kochał. no cóż, ludzie się zmieniają - aha, żelki, jasne. to znaczy, nie dzięki nie chcę.
cofnął się nawet, wcześniej odwracając nie chciał nikogo potrącić.
- jestem nathaniel - przedstawił się, bo to ta otwartość ludzi, urodzonych w gwadelupie.......

włożyła więc te żelki do swojej różowej torebki, bo ona uwielbiała kolorowe i radosne rzeczy. taka była. - desire, miło mi. zawsze jesteś taki otwarty ? zapytała wprost, bo była po prostu może trochę bezczelna. - no, więc, nathanielu, spieszysz się gdzieś ? zapytała z uśmiechem i odgarnęła grzywkę o oczu.

- desire? ale, że de si re? - przeliterował, patrząc na desire z lekkim zmieszaniem - wybacz, ale to tak no, niespotykane imię. a czy jestem? no, raczej tak, chyba, że wolisz abym milczał - bo on też umiał milczeć, chociaż trochę się na nią obraził, że tak głupio pyta :c! - nie, nigdzie się nie śpieszę, w zasadzie to wracam do domu, z uczelni. a ty studiujesz? - foch minął.

- tak, de si re. przeliterowała zaraz za nim. - moi rodzice mają skłonności do wybierania niezwykłych imion swoim dzieciom, mój brat tez ma dość niezwykłe imię. powiedziała i zamknęła torebkę. - ja w zasadzie kończę liceum. powiedziała. - ale nie często bywam w szkole. wiesz, wolę bardziej ciekawe rzeczy, niż siedzenie w ławce i patrzenie w jeden punkt. powiedziała, poprawiając znowu grzywkę. - noo, to chyba mogę Cie zaprosić nas kawę ? zapytała prosto z mostu.

- nie, nie stop - zamrugał trzy i pół raza powiekami - to ja cię zapraszam na kawę - uśmiechnął się, uwydatniając tym samym swoją kochaną bliznę na policzku. muszę mu wymyśleć jakąś historię, apropos tej blizny. wystawił nawet ramię w stronę desire, pytając jak nazywa się jej brat.

podeszła do niego znacznie bliżej, oczywiście z uśmiechem, bo miała dzisiaj wyjątkowo dobry humor i była pełna energii, tej pozytywnej ma się rozumieć. - a co do mojego brata, to ma na imię santorinio. nie wiem za cholerę, skąd oni to wytrzasnęli i moje imię tym bardziej. powiedziała. - noo, to gdzie idziemy na ta kawę ? zapytała, stawiając kubek już zimnej kawy na bruku.

- tak, zabiorę cię do mojej ulubionej kawiarni - w której ja zacznę, joł.

przechodziła tędy z siatką winogron, bo wbrew temu co mogłoby się wydawać wcale nie umarła, ani nie zaszyła się na oddziale szpitala psychiatrycznego. szła więc i nawet nuciła coś pod nosem.

winogrona się super, i arbuzy, i melony. może powinnam w warzywniaku się zatrudnić (?)
przyszedł także othello z papierosem w buzi, okejko? no i zauważył aurelkę, a on uwielbia owoce, więc ucieszył się i podszedł do niej, całując na przywitanie w policzek, bo się znają, rajt? zresztą dziwne by nie, skoro on mieszka w parisie od urodzenia.
- podziel się, aure.

-nie, bo mówiłam ci 298632963956 razy żebyś się tak do mnie nie zwracał - zmarszczyła brwi i schowała siatkę za plecami. patrzyła na niego chwilę, bo nie widzieli się sto lat i właściwie myślała, że gdzieś wyjechał! tylko tak się zastanawiam skąd się znają skoro ona ma 17 lat, a on dwadzieścia.

no mimo wszystko różnica wieku nie jest taka spora, jak na znajomych. moja ciocia ma 8 lat starszego męża i jest pięknie, choć ja niczego nie sugeruję, żeby nie było, co nie?
nie wyjechał, może aurelie gdzieś pojechała, albo nie udzielała się tak strasznie towarzysko, bo powiedzmy poznali się na jakiejśtam imprezie u kogośtam, bo przecież fakty nie są najważniejsze.
- aurelie, zapomniałem. sklerotyk jeden! nie daj się prosić.- odparł, robiąc przy tym bardzo smutną, zawiedzioną minkę, bo on jest mutant na owoce.
- mogę coś ci dać za jedno winogronko?

-całusa? - zaproponowała i przypomniała sobie ich pijacką zabawę na rzeczonej imprezie, podczas której robili różne śmieszne rzeczy za winogronka właśnie - no to łap - i rzuciła winogronem w stronę jego jamy ustnej, otworu gębowego czy pyska, jak kto woli. a to czy trafiła i zjadł zależy od ciebie, a nie ode mnie bo nie można sterować postaciami innych!!!!

nie trafiła, bo źle mu rzuciła i gdzieś poleciało w stronę starej babki, która przez to winogrono się wyglebiła, ale to się wytnie.
więc za drugim podejściem wziął jednego, dużego winogronka i wsadził go sobie do buzi, po czym pogryzł długo i starannie, żeby przez tą dłuższą chwilę czuł ten smak i w ogóle.
podszedł więc do niej i pocałował ją krótko, morko, słodko. pasuje? ale jak to othello wpadł mu pewien pomysł do dziurawego łebka.
- za godzinę całowania będę przez godzinę jadł te twoje winogronka, nosi?- spytał, robią oczka kotka ze szreka, bo on tak potrafi i 99% raczej się to sprawdza.

-chcesz mnie całować przez godzinę bez przerwy? to znaczy tylko na złapanie oddechu - uniosła brwi i zaśmiała się pod nosem, myśląc sobie że w ten sposób oto magiczny zrobiłaby na złość willowi za którym mimo że cholernie tęskniła, ale była zła jak diabli. napisałam diablo. chyba była taka gra, amajrajt? no nieważne w sumie - jestem w stanie się na to zgodzić - dodała, wyciągając siatkę z winogronami przed siebie i ciągnąc otella na murek jakiś, czy inną ławkę na którą zaraz potem opadła jeśli to była ławka, lub na który odnośnie do murka.

powiedzmy murek, okejko?
a więc othello również usiadł sobie na murku, po czym posadził sobie aurelie na kolanach i równo godzinę się całowali, robiąc przy tym krótkie odstępy na złapanie oddechu.

-kto by pomyślał - mruknęła, oddychając płytko. przeczesała palcami włosy othella i profilaktycznie pocałowała go jeszcze w dolną wargę, lekko ją przygryzając - że tak dobrze całujesz.

i uciekła!! ;c

po godzinie oczywiście się zmyła, a zadowolony othello wziął winogrona i też sobie poszedł.

jim przechodził tędy we wczorajszym podkoszulku i słuchawkami ipoda w uszach. słuchał pictures of you kjurów i miał dobry humor oraz oczywiście ręce w kieszeniach spadających z seksownego tyłka rurek. nie umniejszało to jednak faktu, że oprócz tego wszystkiego miał także i kaca, który snuł się za nim jak śmierć z kosą, pod postacią nieprzyjemnego bólu głowy, który to chciał jakoś wypłoszyć na świeżym powietrzu.

skakała radośnie jak jedna z tych wróżek które zawsze rysowała bo kupiła sobie idealny wisiorek. w uszach miała słuchawki swojego rózowego ajpoda i słuchała czegoś optymistycznego. zdecydowanie miała ochotę na papierosa. mineła właśnie dżima, kiedy poczuła że czarne rurki seven for all mankind zsuwają jej się z tyłka i przystaneła zeby się doprowadzic do porządku. Jednak zanim podciągneła spodnie do góry zdecydowanie zbyt długo było widac jej szczęśliwe figi w kolorowe kropki.

-fajne majtki - skomentował, wyciągając jedna słuchawkę z uszu, żeby nie wygłosił tego komentarza zbyt głośno, chociaż szczerze powiedziawszy mało obchodził go fakt, czy uwagę tę usłyszy tylko marianne, czy również podstarzałe małżeństwo wyprowadzane na spacer przez jorka, nie odwrotnie. uśmiechnął się półgębkiem jak to tylko jim uśmiechać się potrafi, tysiącwatowy uśmiech nic dodać nic ująć i zatrzymał się nawet, wnioskując, że i ona to zrobi jeśli usłyszy. jeżeli nie-trudno, przecież nie będzie z tego powodu płakał.