zjadła sobie i poszła. na kawę.

okej, więc noah przyprowadził tutaj querelle bo było blisko i przyjemnie. zabrał nawet ich płaszcze, by powiesić i odsuwał teraz przed nią krzesło, bo tak wypada.
- mam chyba ochotę na spagetti, dawno nie jadłem nic włoskiego - westchnął ciężko, bo włoskie jedzenie jest naprawdę dobre, w przecwieństwie do angielskiego.

/będę za 20 minut czekaj na mnie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

cczekam.

dobra skoro ty umarłaś to nie wiem poszli do domu :< krejzi co nie

przyszła sobie na obiad, w zasadzie ona nie jadła niczego dzisiaj, nie licząc jakiegoś jogutru i to jakiegoś naturalnego. usiadła przy jakimś miłym stoliku i przeglądała menu, w spokoju. i piła sobie herbatę, którą zamówiła od razu, jak przyszła.

Weszła i rozejrzała się za desire. Kiedy ją zobaczyła, doszła do jej stolika - Cześć! Jestem już!

- o cześć, szybka jesteś. uśmiechnęła się do niej. - siadaj, zamówić ci herbatę ? mają tu wyjątkowo dobrą. uśmiechnęła się i upiła trochę herbaty i zamknęła menu, kładąc je gdzieś obok.

- Ja też mogę sobie sama zamówić - zauważyła z uśmiechem - No, prawie biegłam. A co u Ciebie?

- hm u mnie ? a nic szczególnego nie widziałam się z paolo o jakiś nie wiem, no, parunastu godzin, nie wiem, nie liczyłam. zaliczyłam wizytę w szpitalu, jedno załamanie nerwowe i ogólnie, teraz jest zajebiście mi dziwnie, już ci mówiłam, przez kogo. skinęła na kelnera i zamówiła sobie spaghetti.

Pokiwała głową - Aha, no to niewesoło. Może chociaż pocieszę Cię tym, że ja też nie miałam kontaktu z moim chłopakiem od jakiegoś czasu - zamówiła sobie penne z łososiem, bo obiad jadła dosyć dawno

uśmiechnęła się i poprawiła się na krześle. - wiesz, ostatnio moja pani psycholog poradziła mi, żebym jadała z kimś obiady a nie sama i dlatego chciałam, żebyśmy się zobaczyły. a poza tym, to świetna okazja do spotkań. uśmiechnęła się i upiła herbaty.

- O tak, miała rację Twoja pani psycholog! Ja nie przepadam za jedzeniem samotnie. Nie ma to jak towarzystwo - ona też się uśmiechnęła

- no widziiisz. mamy powód do częstszego spotykania się razem. uśmiechnęła się. założyła włosy za ucho. - no to teraz opowiadaj, a co z tym twoim, no chłopakiem. nie mówiłaś mi jego imienia chyba. a jak mówiłaś, to mogłabyś przypomnieć, okeej ? zapytała i założyła nogę na nogę.

- Chyba nie mówiłam. Tak czy inaczej, ona ma na imię damon - uśmiechnęła się lekko na myśl o nim - Ostatnio spotkaliśmy się w niedzielę. No i wtedy poprosił mnie, żebym była jego dziewczyną

- ojeeeej, ale zajebiście. uśmiechnęła się. - hm, między mną a Paolo, jakoś nie było takich ceregieli i w ogóle. przebiegło to jakoś baardzo naturalnie, jakby to był dla nas dzień powszedni. uśmiechnęła się. i teraz kelner przyniósł im dania. oh. szkoda, że nie mogla zamówić wina.

- Och, sądzę, że to tylko ja tak się tym zachwycam. Ale nikomu to nie szkodzi, więc to chyba nic złego - spróbowała swojego penne

- nie no nic złego. i teraz spojrzała na talerz. przed nią było jedzenie, jej, rzadko jadała. ale próbowała dzisiaj to w siebie jakoś wmusić. więc wzięła kęs do ust i przełknęła, i jej zasmakowało. - hm, dobre, wiesz ? uśmiechnęła się. - opowiedz mi coś o nim. zaproponowała i zjadła kolejną porcję swojego dania.

- Nie za bardzo umiem opowiadać o ludziach - odpowiedziała, trochę jakby się usprawiedliwiała - Ale jak dla mnie to po prostu ucieleśnienie marzeń.

roześmiała się przyjemnie. - no tak. właśnie tak. musiałaś marzyć o takim facecie, który rzuci dla ciebie wszystko i będzie tylko z tobą. i się tobą zaopiekuję. kiedyś miałam takiego faceta, który myślałam, jest we mnie bardzo zakochany. później jednak okazało się, że bez słowa mnie zostawił a nasz kontakt się po prostu urwał. ojej, nie potrzebnie to mówię, przepraszam. i uśmiechnęła się i zjadła połowę swojej porcji.

- Nie szkodzi. Widzisz, nie umiem porządnie opowiadać o ludziach - roześmiała się - Lepiej Ty coś opowiedz

- ale co i o kim, i co konkretnie chcesz wiedzieć. powiedziała i schowała swój telefon do torebki, która wisiała na krześle. spojrzała się w kierunku drzwi ale to tak odruchowo. nie wiedziała sama dlaczeego. hm, no tak. upiła trochę herbaty i dokończyła spaghetti.

- A, dowolnie. Opowiadaj o czym chcesz, ja zawsze posłucham - kończyła już penne, zostało jej jeszcze trochę

położyła ręce na stole i zaczęła się bawić solniczką. przez chwilę się w nią wpatrywała, jakoś tak zamyślona była. kiedy się trochę ocknęła, mruknęła "hm, co ?' a potem zastanowiła, się o czym one teraz rozmawiają. - wiesz, chciałabym mieć siostrę. a, ty masz rodzeństwo ? zapytała dopijając herbatę.

- Nie mam. Czasem nawet chciałabym mieć. Wiesz, moi rodzice są bardzo OK, ale myślę czasem, jak fajnie byłoby mieć siostrę - skończyła spaghetti

- no widzisz, to fajnie. ja mam starszego brata. czasami spotykamy się na sorbonie. już się cholera jedna rozwiodła. eh. westchnęła. - i ma nawet córkę. i jest baardzo baardzo fajną siostrzenicą. słodka. uśmiechnęła się.

Uśmiechnęła się - Ja raczej nie mam co liczyć na siostrzenicę. A o ile Twój brat jest od Ciebie starszy?

- o trzy lata. i teraz poszperała w swojej torebce. - mam nawet jego zdjęcie, i zeszyt paola, nie wiem co on u mnie w torbie robi, ale nie ważne. pokazała dziewczynie zdjęcie brata z córką. - to jego córka. uśmiechnęła się i spojrzała na zegarek.

- No, ładna! Ha, ha, paolo na pewno się ucieszy, nie ma co, jak odkryje brak zeszytu - zachichotała

- już odkrył. i zaraz po niego wpadnie, ma wykłady za 20 minut. zaśmiała się. - jej, na szczęście na dzisiaj u mnie koniec. uh. nie wytrzymałabym dzisiaj jeszcze kolejnego wykłady o kulturze japonii, mam złe wspomnienia. uh. położyła zeszyt na stoliku i czekała teraz na paaaola zapewne.

- Ojej, to ja spadam! Nie będę przeszkadzać!

- ale on i tak zaraz pójdzie na t swoje wykłady. nie będziesz przeszkadzała w żaden sposób. uśmiechnęła się. - hmmm. mam ochotę na czekoladę. ciekawe czy mają tu ją na gorąco. jak myślisz ? zapytała z uśmiechem.

wpadł, nie rozwalając stolików, poeta by powiedział, że pachniał wiatrem i miał rozwiany włos, jednak ja poetą nie jestem i chyba no. ale wiadomo! a więc odszukał wzrokiem des i jej koleżankę, której nie znał i inne takie bajery. usiadł obok des, całując ją w policzek jak na razie, reszta w domu mała xddd i powiedział 'cześć' do jej towarzyszki! i zabral zeszyt ze stolika, bo zapomni.

- paaolo, to jest gracie, moja znajoma z herbaciarni, a gracie, to jest paolo, mój chłopak. uśmiechnęła się do nich. tak, tak, jakoś jej dziwnie teraz było, poprawiła się więc znowu na krześle i poprawiła włosy. - no tak. o czym te wykłady ? zapytała, oh, nie wiedziała.

uśmiechnął się do gracie, brawo, brawo, ogólnie jakiś skromny się zrobił ostatnio, hm?
- eee, a wykład! mózgoczaszka w szczegółach - podrapał się po karku, bo nie miał zamiaru poznawać tego co ma w głowie w szczegółach, no nic, ale medycyna ma swoje prawda. jednak ojciec go namówił na ten kierunek bo stwierdził, że dziennikarz to nie dla niego praca. spojrzał na zegarek - dobra, ide zaraz, nie będę wam przeszkadzał i taaaakie inne - pokiwał głową energicznie, bo dziś był właściwie cały czas zalatany i był już spóźnony na wykłady czyli pozbawiony głowy albo innego narządu.

Odpowiedziała uśmiechem i powiedziała - No to ja już pójdę. Do zobaczenia - i chyba zapłaciła i wyszła

- no too leć, nie chcę żebyś się spóźnił przeze mnie czy coś. leć leć, tylko potem wróć. oh. ja w tym czasie poćwiczę tą swoją japonistykę moi profesorzy też nie są za bardzo w końcu mili. leć. ja jeszcze trochę pobędę. uśmiechnęła się i wyjęła portfel, w końcu musiała zapłacić.

- dobra, to bądź w domu po 20 i nie chodź nigdzie po nocy -... i czekaj na mnie w samych stringach, ale tego nie dokończył, bo wiadomo. bo byli w miejscu publicznym :c i poszedł na te spóźnione wykłady bo ja musze iść na spóźniony angielski.

i poszła potem również.

Jacob i Melanie przyjechali do Chez flotes taksą, jak tak sobie myślę, bo padał śnieg i nie chciał, by na nowo się przeziębiła ;<. Jako dobrze wychowany młodzieniec, odsunął teraz przed nią krzesełko, by samemu usiąść naprzeciw.
- Hm, hm na co masz ochotę? - zapytał, odbierając od kelnera dwie karty menu. Jedną podał Melanie, a za drugą ukrył się sam, ale chyba nawet głaskał ją trochę po kolanku, pod stołem.

..w związku z czym, melanie niespecjalnie była w stanie skupić się na wybraniu czegokolwiek z karty, nad którą uśmiechnęła się jednokącikowo do jacoba. - chyba jakąś sałatkę, nie jestem aż tak głodna.. a przecież nie można o tej porze zbyt dużo jeść, bo potem się nie zaśnie. - no przecież! a melanie miała ambitny plan wstać jutro wcześnie i stawić się punktualnie na zajęciach. uwaga to może jej się to uda.

Jacob był dość usatysfakcjonowany widząc uśmiech na ustach Melanie. Jak wiemy jednak, jeśli już coś się ma, chce się więcej, no wiesz, rozumiesz. On z każdym dniem pragnął jej coraz bardziej, ale póki co jeszcze się powstrzymywał - była uczennicą, huh!
- Tak, tak ja teeeeeż - bo chyba odechciało mu się jeść, przez to, ze wyobraził sobie Melanję nago.

pewnie przyszła kelnerka i zamówili to, co mieli zamówić, a melanie oparła łokcie o stolik i splotła dłonie. - wiesz, jacob.. - zaczęła, odgarniając włosy za ucho prawe, zatrzymując wzrok na chwilę na wiszącej pod sufitem lampie, która wygladała tak, jakby miała zaraz spaść - lubię cię.

Jacob westchnął sobie głośno, ale chyba dość wesoło, a przynajmniej wesoły miał wyraz twarzy. Uniósł nawet jedną brew w górę, bo nagle nie wiedział co ma jej odpowiedzieć. Bo tak lubił ją również, choć nie wiedział jak ma to dokładniej nazwać. Fascynacją? Być może.
- Ja ciebie też lubię, bardzo - odpowiedział, a ku udowodnieniu swoich słów nachylił się nad stołem i ująwszy policzek Melanie w swoją prawą dłoń, pocałował zupełnie namiętnie i długo, rozkoszując się każdą sekundą. Od czasu ich pierwszego spotkania, marzył o tej chwili, a przynajmniej w duchu!

stwierdziła, że to chyba nawet nie jest zwykłe lubienie, lecz coś więcej. prawdopodobnie można to było określić mianem zauroczenia, a nawet nieodpowiedniego zauroczenia, biorąc pod uwagę to, że jacob to prawie nauczyciel, a ona uczennica! tak czy inaczej pragnęła, by pocałunek ten trwał wiecznie, co jest niestety niemożliwe i sprzeczne z prawami natury, czy czymś w ten deseń, więc gdy kelnerka przyniosła im amciu, musiała się od niego odkleić yo

Jacob zabral więc rączki, a w zasadzie to rączkę, by teraz złapać w nią widelec. Przez chwilę koncentrował się na konsumowaniu sałatki, by zastanowić się, co ma powiedzieć i jak ma powiedzieć!
- Hm, brat nie będzie się niepokoił, jeśli porwałbym cię gdzieś na....dajmy na to dwa, trzy dni? - miał nadzieję, że nie, a jeśli tak, to może nasłać na niego kolegów z ruskiej mafii, sesese.

- och - westchnęła, zastanawiając się nad odpowiedzią, obracając na widelcu pomidorka w kolorze czerwonym (kolor czerwony kojarzy mi się tylko i wyłącznie z balladyną). potem owego pomidorka wszamała i podniosła wzrok z talerza na jacoba. - wiesz, on tu ma niewiele do gadania - uśmiechnęła się. - ale gdzie chciałbyś mnie 'porwać'?

Zastanowił się nad tym chwilę. Na jakieś superfajne, egzotyczne wakacje, pewnie będzie mógł pozwolić sobie po sesji na uczelni, pomyślał więc od razu o Barcelonie, którą ubóstwiał, jak zresztą całą Hiszpanię.
- Może Barcelona? Kiedyś, to znaczy jak znajdziemy trochę więcej czasu zabiorę cię dalekooo, daleko i na długo - ujął nawet jej wolną dłoń, by pogłaskać kciukiem jej wierzch i uśmiechnąć się.

- barcelona brzmi świetnie - uśmiechnęła się. miała nadzieję, że jacob nie chce jej wywieźć i oddać do jakiegos domu publicznego w afryce czy w innym dzikim kraju (polsce na przykład), ale nie sądziła, by byl on zdolny do czegos takiego. powiedziała coś o tym, że chyba powinna wracać niedługo do domu, chociaż siedzi jej się tu z nim szalenie wygodnie... przyjemnie raczej

Odprowadził ją więc i powiedział, że odezwie się, kiedy już załatwi tę Barcelonę.