drugie piętro wieży eiffla. drogo, drogo, ale ten widok..

Pomyślał, że to będzie dobre miejsce, z nadzieją, że Anne nie ma lęku wysokości. Przyprowadził ją, do stolika, w najbardziej ustronnym miejscu, który zarezerwował wcześniej, przez swoją platynówkę American Express. Odsunął nawet przed Anne krzesło, by samemu usiąść po drugiej stronie. Przypatrywał jej się przez chwilę, by odgarnąć kosmyk jej włosów za ucho.
- Na co masz ochotę? - zapytał. On mógłby zjeść nawet wątróbkę, choć nie lubił, jeśli ona by chciała, a to ładnie z jego strony.

Chciała odpowiedzieć, że największą ochotę to ma na niego, ale przygryzła tylko dolną wargę, łapiąc za menu i przerzucając strony.
- Zjadłabym szaszłyka - powiedziała po dłuższej chwili zastanowienia, opierając łokcie na stoliku, co z tego, że tak jest niegrzecznie, jakoś nikt nigdy nie przywiązywał do tego uwagi.

Pokiwał głową i skinieniem głowy przywołał kelnera. Złożył mu zamówienie na szaszłyk dla Anne, dla siebie naleśniki ze szpinakiem (lov!) i czerwone wino, każąc mu poczekać, bo spojrzał wyczekująco na A, czy jej też odpowiada.

Odpowiadało, więc skinęła głową, uśmiechając się przy tym do Bretha swoim najlepszym uśmiechem i patrząc na niego spod rzęs, wszyscy wiedzą o co chodzi chyba.
- Więęęęc, Breth - zaczęła, kiedy kelner już odszedł w siną dal z zamówieniem. - Ładnie tutaj - mruknęła, na początku chciała powiedzieć coś w rodzaju ładny jesteś, no ale!

- W zasadzie to nigdy tutaj nie byłem, ale kolega mi polecił, więc no cóż, zobaczymy - uśmiechnął się do niej ponad stołem, czekając na jedzenie, ale nie dlatego, że był głodny, po prostu nie mógł się doczekać kiedy pójdą na spacer, a potem gdziekolwiek, do niej, do niego, jemu to było w zasadzie wszystko jedno. Wyłączył nawet telefon, co oznacza, że Tuluza będzie miała spokój - Ale cieszę się, że ci się podoba. Właściwie to bałem się, że zignorujesz mojego smsa, po wczorajszym.

Spuściła wzrok na swoje dłonie, których to palce skrzyżowała ze sobą.
- Nie przepraszaj - westchnęła. - Nie powinnam była cię tak wyganiać - dodała. Czuła się winna temu właśnie wczorajszemu i tak naprawdę to tylko wyczekiwała na tego semseksa, na jakikolwiek odzew z jego strony!

Pokręcił szybko głową, biorąc sztućce, bo przyszło ich jedzenie i tak dalej. Nie chciał zeby Anne się obwiniała, choć było mu trochę przykro z racji takiej, że go wygoniła, ale nic nie wspominał o tym.
- Daj spokój, to ja zachowałem sie jak idiota, a bynajmniej nie jak facet, to było głupie i miałaś prawo - powiedział, pewien swego i tak dalej, zabierając się za jedzenie i życząc jej smacznego.

Też zabrała się za szaszłyka i właśnie koncentrowała się na zsuwaniu mięsa z patyczka, super długiego!
- Po prostu mnie zaskoczyłeś - wyjaśniła. Wcale nie uważała, że zachował się jak nie facet. - Tak naprawdę, to nie spodziewałam się tego... wszystkiego - okej, jednak nie potrafiła wyjaśnić czego.

Usmiechnął się do niej, uważnie krojąc naleśnika, odpowiednimi sztućcami bo nawet się na tym znał i tak dalej. Podrapał się po kolanie, szturchając przy tym też Anne delikatnie ręką. W związku z tym obdarzył ją kolejnym uśmiechem, bo dziś był zajebiście szczęśliwy, jeśli mam być szczera.
- Nie mówmy już o tym. Za to zwierzę ci się, że wcale się nie wyspałem. Wczoraj jak wróciłem to nawet Toulouse była w domu, a tylko niekiedy jej się zdarza przychodzenie bez mojego przypomnienia, że ma nie szlajać się nocami po Paryżu. A dziś wstałem raczej wcześnie, biegałem. W końcu.

Odgarnęła włosy z twarzy, bo ciągle leciały jej do przodu, kiedy tylko pochylała się nad talerzem, by ukąsić trochę cebuli z tego szaszłyka, bo bardzo jej smakowała. Ogólnie, to jedzenie było dobre, bon apetit i tak dalej.
- Biegasz? - zapytała, gdy przeżuła już cebulę, a potem ją, oczywiście, połknęła. - Pewnie gdy biegałeś, jak wylegiwałam się w łóżku - stwierdziła, chyba nawet całkiem słusznie, bo spała dzisiaj do dwunastej.

Okej, wyobraził sobie Anne w łóżku i chyba już wcale odechciało mu się jeść, choć opróżnił prawie cały talerz. Przyglądał jej się przez chwilę, mając ochotę pocałować, ale chyba się powstrzymał, wycierając ręce o serwetkę, którą uprzednio położył na kolanach.
- Biegam, ale tylko rekreacyjnie, no wiesz dla kondycji - wyjaśnił, kiedy udało mu sie uspokoić swoje kosmate myśli. Nie, nie, nie Breth, nie wolno, hehe pozdro dla Superniani Mażeny!

Stwierdziła, że w sumie to dobrze, że Breth ma dobrą kondycję i że dba o siebie, zresztą zdążyła już zauważyć mięśnie jego torsu rysujące się pod koszulką. Teraz już wiedziała przynajmniej, że Breth jakkolwiek o siebie dba, lubiła facetów, którzy dbali o siebie, o swoją kondycję, zdrowie, wszystko, co możliwe. Czyli w skrócie, przepadała za zadbanymi facetami!
- Ja ostatnio biegałam, hm - zastanowiła się przez chwilę, bo jakoś sobie nie przypominała. - Trzy miesiące temu. Teraz zupełnie straciłam tą kondycję, zabierz mnie kiedyś na bieganie. Ale nie rano, bo rano to śpię.

Zastanowił się. Okej, jego rano to była chyba godzina jedenasta, ale dla Anne pewnie i tak zbyt rano, to w końcu dziewczyna i tak dalej.
- Zalezy co masz na myśli mówiąc rano, moja droga - uśmiechnął się do niej, mówiąc kelnerowi, że może zabrać jego talerz i upił łyk wina.

- Po obiedzie nie będzie już rana! - roześmiała się, bo jej własne słowa wydały jej się cholernie głupie, co więc miała zrobić, jak nie zatuszować tego śmiechem. Skończyła właśnie jeść cebulkę ze swojego szaszłyka i zapytała się, czy Breth da jej spróbować tego makaronu ze szpinakiem, bo jakoś nigdy nie jadła.

Stwierdził, że Anne dużo je ;d okej, wcale nie, ja tak tylko stwierdziłam, a Breth to nie ja, ja to nie Breth, no wiesz, więc nabrał trochę swojego dania, ale to nie były zlewki, bo jadł kurturarnie na widelec i podsunął w stronę Anne.
- Proszę - żeby nie mówić masz.

Nachyliła się w jego stronę, dobry Boże, nie wiem, czy siedzieli na przeciwko siebie czy też obok, toteż cokolwiek, spoglądając na niego zaciekawionym wzrokiem, się znaczy, na Bretha, nie na widelec i, hyyy, zlizała? zjadła? z widelca jego zawartość.
- Dobre - stwierdziła, ale tak naprawdę to wydało jej się, że jej szaszłyk jest lepszy.

Przyszedł z zooey, otworzył jej drzwi i zajął stolik

weszła i wypowiedziała coś w formie dzięki w kierunku C., usiadła przy stoliku i rozejrzała się.
- właściwie nigdy tu nie byłam - oznajmiła zakłopotana - ale jest tu całkiem przyjemnie - po czym wzięła kartę do ręki, i zaczęła spoglądać na menu.

- Ja byłem tu raz, biznesowo. - on też przejrzał menu

- więc co zamawiamy - ogarnęła włosy i wodziła palcem po menu - w taki razie ja chcę...- zamilkła na chwilę - łososia w cieście francuskim - stwierdziła i uśmiechnęła się do kelnera przyjmującego zamówienie.
- i jak w tam pracy? ile pracowników udało ci się zwolnić, albo ile prospektów napisać- stwierdziła wpatrując się w niego z błogim wyrazem twarzy - ha było jej ciepło. - a w ogóle musisz mi powiedzieć czym się interesujesz - rzekła ni stąd ni zowąd.

-O, zamawiasz łososia? A więc oboje go lubimy. Ja zamówiętym razem miecznika z grilla. Dzisiaj w pracy mielismy małe spięcie, bo moja sekretarka Claire spóźniła się a akurat przyszła pewna pani, która chciała zrobi ze mna wywiad. Ja byłem zajęty, Claire o tym wiedziała i była dla dziennikarki dosyć, hm, chłodna. W końcu pani się zmyła i zostawiła wizytówkę, zapraszając mnie przy tym na jutrzejszą imprezę u niej. No i koniecznie upierała się przy tym wywiadzie - zakończył opowieść

- raczej darzę dziennikarzy nikłą sympatią, z łatwością przychodzi im manipulacja rozmową, ale sobie na pewno poradzisz- spojrzała - a w ogóle masz zamiar zgodzić się na ten wywiad-zapytała.
podobne zamiłowanie w dziedzinie gastronomicznej - uśmiechnęła się tajemniczo - no i posiadasz w domu te same książki, które mam zamiar przeczytać, właściwie może lepiej zamiast do biblioteki pożyczę je od ciebie...

- Hm, to dobry pomysł. Nie będziesz musiała się martwić kiedy oddać. Co do wywiadu, to nie wiem. Taki dusigrosz jak ja chętnie przystaje na zarabianie przy niewielkim wysiłku. Ale na tą imprezę moglibyśmy pójść razem, no nie? - miał nadzieję, że wyszła to tak jak chciał: niezobowiązująco - Ale ja też nie przepadam specjalnie za dziennikarzami

- z chęcią - powiedziała to może z za dużym entuzjazmem, więc skwitowała to wdzięcznym uśmiechem - a właściwie , kiedy i gdzie? - spoglądała na nie go.

- To ponoć jutro, o 20. Dostałem wizytówkę tej pani

- w takim razie, gdzie się umówimy, nie zbyt jeszcze się orientuje w Paryżu - stwierdziła z zakłopotaniem.

- Mogę po Ciebie przyjechać, jeśli chcesz. A, własnie - skąd jesteś? Jak znalazłaś się w Paryżu?

- Le Marais - odpowiedziała z wdzięcznością na twarzy i spojrzała na przyniesione przez kelnera jedzenie - twój m...miecznik wygląda całkiem smacznie- stwierdziła po czym zjadła kawałek łososia.
- wracając do twojego pytania to jestem z Toronto, ale moja matka była w całej swej okazałości Francuską, a ojciec rodowitym Kanadyjczykiem - odpowiedziała jednym tchem - a przyjechałam tu w ramach oferty kontraktu na publikacje moich wierszy, a także innych prac literackich, no i właściwie tak - zamilkła na chwilę - w ramach odseparowania się od pewnej osoby z mojej rodziny, która kontrolowała mnie co najmniej jak matka, choć nią nie była -westchnęła, właściwie zastanawiała się nad powodem swoich zwierzeń, a zwierzała się tylko nielicznym, którzy zaskarbili sobie u niej jakieś względy.

- O, czyli masz talent pisarski. A wypada zapytać o tą osobę, od której się odseparowałaś? - zjadł kawałek miecznika. Podobny do tego, którego jadł na Sycylii

- tobie wypada - zacisnęła usta i odgarnęła włosy - właściwie tak, to teoretycznie moja ciotka, a praktycznie siostra mojej matki, której zostałam oddana pod opiekę w dniu o podjętej przez moich rodziców decyzji o tym, że zarówno moja matka wyjeżdża do Francji, jak i mój ojciec do Australii - powiedziała cicho, tak czuła się rzecz biorąc cholernie samotna.

- A, a, dlaczego nie zabrali Cię ze sobą? I ta ciotka mieszkała w Toronto?

- właściwie tak, głownie rzec biorąc ojciec przemierzał równinne stepy Australii i fotografował faunę i florę - powiedziała - między innymi kangury - stwierdziła z ironią - no bo on jest fotografem i publicystą, chciał , ale nie mógł - westchnęła, a na jej twarzy wymalował się ból - a matka nie chciała, sama nie wiem - powiedziała - dobrze już nie będę Cię zanurzać, jesteś na to za uroczy - uśmiechnęła się promiennie.

- Ależ to nic nudnego. Ale jeśli to przykre tematy, to nie rozmawiajmy o tym. Ja też nie jestem tutejszy - uśmiechnął się do niej

- nie są dla mnie znowu aż tak bolesne, ale raczej także nie ciekawe, jeśli chcesz to pytaj - stwierdziła - w takim razie skąd jesteś? - zapytała - no i czym się interesujesz? wiem, że jesteś rasowym przedsiębiorcą , no i ratujesz damy z opresji - przyznała z ironią unosząc nie co brwi - chociaż ja raczej damą nie jestem - spojrzała na niego.

- Takim rasowym, to moze nie. Ty na pewno jesteś damą. Ale na codzien nie ratuję jakichś nie wiadomo jakich ilości. A przyjechałem tu trzy lata temu, z rodzinnego Cardiff. Tu była dobra winnica, no i rozkręciłem biznes we Francji. A moim głównym zaiinteresowaniem jest wino. Właśnie dlatego założyłem "Winter's Wine". Nie, nie jestem alkoholikiem. Tylko raczej maniakiem wina.

dziękuję za damę - uśmiechnęła się i pocałowała go w policzek - w takim razie ja założę kawiarnię, chociaż lepiej nie, źle by się to dla mnie skończyło - pomyślała chwilę - mogłabym pić kawę bez końca - zaśmiała się.

- Ha, mógłbym dostarczzac wino do tej kawiarni! Jeśi byłoby w menu.

/"Niestety, nie mogę dzisiaj przyjść na te zakupy?" że co?
- wino i kawa w jednym miejscu- jestem w niebie xP- rozmarzyła się

- No, czasem tak bywa, że w kawiarnich jest też wino

/chciałem skopiować literę, ale miałem co innego pod Ctrl+V

[ ;] ]

- to chyba graniczyłoby z szczytem moich marzeń, jeśli nie licząc osiągnięcia kariery - roześmiała się - i znalezienia partnera, tego co będzie mi przynosił kawę co rano - stwierdziła popijając coś co miała pod ręką, wodę z cytryną lub wino - mniej ważne

-Usmiechnął się - Ja swojego czasu myślełem o założeniu kawiarni, ale zrezygnowałem

- dlaczego zrezygnowałeś? - zapytała - wiesz co jest dziwne, w twoim towarzystwie nie piję kawy - stwierdziła nie co zmieszana tym faktem.

- Oj, to dobrze czy źle? A z kawiarni zrezygnowałem bo i tak juz trochę tego dużo

zastanawiała się nad odpowiedzią.
- raczej dobrze, pomijając znaczenie tysiąca hektolitrów kawy w moim organizmie - stwierdziła - działasz na mnie anty uzależniająco , cokolwiek to znaczy.

- O, to dobrze. Czasem mam na kogoś dobry wpływ!

- najwyraźniej - skwitowała popijając ów niezidentyfikowany płyn - a masz jakieś hobby oprócz wina, ja amatorsko maluje i chyba równie amatorsko gram na pianinie, no i podróżuje ale raczej bardziej po mapie niżeli po świecie.

- A ja jestem dosyć zainteresowany teatrem i w wolnych chwilach czasem chadzam do teatru. Zanim zostałem właścicielem "Winter's Wine" myślałem o reżyserii

- ja uwielbiam teatr, a tak bardziej ogółem to sztukę, ale jakoś nikt mnie nie zabiera do teatru- westchnęła zrezygnowana popijając coś, w każdym razie przejechała palcem po krawędziach szklanki.

- Może przy okazji kiedyś zabrałbym Cię do teatru?