- przy okazji jak dekorację - zażartowała - z przyjemnością zgodziłabym się pójść - uśmiechnęła się figlarnie, cokolwiek to znaczy jakkolwiek wygląda xP - no dobra uśmiechnęła się normalnie po ludzku jak miała w zwyczaju

/Muszę już iśc

/ ; ( szkoda - rozeszli się do domu ?/ a będziesz dzisiaj jeszcze ?

/raczej nie

spojrzała na zegarek.
- w takim razie do jutra, rzekła - wstała i wyszła, posyłając mu uśmiech.

Doszła do restauracji opatulona płaszczem, pod którym miała zieloną sukienkę z satyny, a odzienie to nie miało rękawów. Sukienka i płaszcz były zaledwie do kolan więc wiatr owiewał jej zimnym podmuchem nogi w cienkich rajstopach. Weszła więc do środka i usiadła przy jednym ze stolików z dala od drzwi

wszedł tutaj i od razu rozglądał się po sali. na sobie miał jak zwykle swoje ukochane rurki w połączeniu z jakąś koszulą, więc wyglądał, modnie i elegancko. na widok scarlett uśmiechnął się i od razu podszedł do niej. - czeeść, mam nadzieję, że się za bardzo nie spóźniłem, co ? zapytał, zdejmując płaszcz.

- Za bardzo nie. - uśmiechnęła się - A co u Ciebie?

- to się cieszę. usiadł na swoim miejscu i otworzył kartę dań. - jestem piekielnie głodny. od rana nic nie jadłem i biegam po mieście jak ten dureń. a co u Ciebie ? zapytał, patrząc się w kartę win.

- A ja... jadłam co prawda w ciągu dnia, a nawet musiałam gotować obiad. Ale niczego nie praypaliłam! Ale duzo spaceruję po Paryzu. Wieczorem szybko zasypiam, po takim dniu chodzenia! - roześmiała się i od niechcenia przerzuciła kartki menu

- no to gratulacje, ja zawsze coś przypalam, chociaż gotować uwielbiam. no cóż, nie mam takiego fachu w rękach widocznie. roześmiał się. był dzisiaj wyjątkowo już zmęczony. - to co zjemy ? zapytał już trochę chyba z uśmiechem.

- Myślę, że łosoś z grilla to dobry pomysł jak dla mnie. Dawno nie byłam w restauracji w Paryzu.

popatrzył w swoją kartę dań i zdecydował że weźmie krewetki. - wezmę krewetki i do tego czerwone wino, jakiś stary rocznik, co o tym myślisz ? zapytał, już bardziej wesoły.

- Niezły wybór! Ostatnio jadłam krewetki w restauracji w Los Angeles.

- ja szczerze, dawno ich nie jadłem i dawno nie byłem tutaj, na wieży eiffla. a często tu kiedyś bywałem. a teraz jakoś wyjątkowo rzadziej. to chyba przez moje studia i zapracowanie. cóż. taki już mój los. więc, dla ciebie łosoś, dla mnie krewetki i wyjątkowo dobre wino. skinął więc na kelnera, i podał mu to co chcieli zamówić. - a więc scarlett, co robiłaś przez ostatnie dni ? zapytał się i rozsiadł wygodnie na krześle.

- Nic wielkiego. Chodziłam po mieście i przypominałam sobie wszystko. Też dawno nie byłam na wieży. A Ty? Praca?

- tak, praca i byłem też na uczelni na wykładnie. nawet był ok, ale połowy nie rozumiałem. skoro nie byłem na połowie wykładów, to jak miałem to rozumieć. a poznałaś kogoś ciekawego może ? zapytał, bo może kogoś poznała.

- No, oprócz Ciebie, to jeszcze jedną osobę. A co się działo, że byłeś tylko na połowie wykładów, oczywiście jesli mozna zapytać? - musiała pilnować swojej ciekawości, żeby nie palnąć czegoś głupiego

pokręcił tylko głową i roześmiał się. widać nie znała jeszcze świata imprez, narkotyków i tym podobnych rzeczy w paryżu. - oj scarlett, scarlett. czyżbym wyglądał na przykładnego studencika, który siedziałby w kółko na wykładach ? imprezowałem, ćpałem, łaziłem po paryżu. powiedział z uśmiechem.

- Szczerze mówiąc to nie wygladasz na sumiennego studenta, ale ja wolę nie szufladkować ludzi. Parę razy za to wyleciałam z pracy. - kiedy kelner przyniósł ich zamówienia spróbowała swojego łososia - Widzisz, jestem tu dopiero od kilku dni, no nie licząc poprzednich lat

- no widzisz. znacznie wolę imprezy i ćpanie na ławce w parku, niż siedzenie na wykładach, które i tak są nudne. dzisiaj poszedłem bo nie miałem co robić. tak z nudów. ale i tak przegadałem całe wykłady z kumplem z roku. ale nie martw sie, jeszcze wejdziesz w świat imprez i zobaczysz co to znaczy paryż, miasto miłości i zabawy. powiedział, zjadając jedną krewetkę i wypijając łyk wina.

/chciałam napisać kelnerkę, pozdro xd

- Nie wątpię! Ja zamiast skonczyć liceum pojechałam do Ameryki. Nie dziwię się, że wolisz być w terenie niż na wykładach. A poza tym co robisz? Poza pracą, studiami i ćpaniem na ławce i imprezami?

uśmiechnął się do scarlett i zaczął jeść te krewetki, bo był cholernie już głodny. dobrze, że był dżentelmenem, to wytarł usta i napił się trochę wina. - hmm... głównie to podróżuję po świecie, szukając nowych inspiracji. uwielbiam na przykład nowy jork i kopenhagę. to moje ulubione miejsca. a ty, masz swoje ulubione miejsca, do których zawsze chętnie wracasz ? zapytał, popijając wino.

- Zawsze chętnie wracam do Paryża. No, ale LA też jest miłe. Dobrze, że jestem z Paryża, bo wiesz to miasto mody, a muszę by cały czas zorientowana w temacie. Opowiedz mi coś więcej o Kopenhadze! - zjadła znowy kawałek łososia

- hmm kopenhaga, piękne wielokulturowe miasto. chętnie zawsze chętnie tam wracam. ludzie są uprzejmi i zawsze uśmiechnięci. nikt ci tam nie powie złego słowa, myślę że by ci się tam spodobało. mogę, cię tam kiedyś zabrać. pamiętasz jak dałem ci propozycję pracy ? co ty na to, żebyś u mnie pracowała ? zapytał się znad kieliszka wina.

/ i ja zw. będę za 5-10 minut.

- Myślałam nad tym i doszłam do wniosku, że nie musiałabym wracać do USA i to byłoby dobre, ale nie wiem jeszcze do końca... Chetnie kiedyś zobaczę Kopenhagę!

- to świetnie. zastanów się jeszcze dogłębniej, ok ? uśmiechnął się. - a w paryżu szukasz jakiejś miłości, czy czegoś ? zapytał się, bez ogródek. chciał mieć jasną sytuację.

- Nie, jestem po prostu na urlopie. - skonczyła łososia i zerknęła na zegarek - Ojej, muszę juz iść, i nie mam w pamięci dokładnego planu Paryża i mogę się zgubić, więc juz pójdę, żeby nie trafić na jakiegoś nocnego zboczeńca - wstała i zaczęła ubierać płaszcz, potem zapłaciła

uśmiechnął się tylko do siebie, bo chyba ją przestraszył. no cóż, taki już jego los. ale cóż. - przepraszam, jeżeli cie przestraszyłem tym pytaniem. powiedział z uśmiechem. - nie miałem nic takiego na myśli. zjadł krewetki, wypił kieliszek wina i ubrał swój płaszcz i tez zapłacił.

- Nie, naprawdę to nie ma z tym nic wspólnego. Głupi zbieg okoliczności. To idę - i wyszła

- ok. no cóż. skoro tak, to ja idę jeszcze się przejść. powiedział do siebie i poszedł.

wiedziałam, ze mnie wrobisz w zaczynanie, dlatego to tyle trwało, bo jak zwykle nie mogłam znaleźć restauracji. no, ale cóż sebastien i tiiu przyjechali tutaj jego autem i to była czarna beemka siódemka, powiedzmy, bo one cholernie mnie podniecają. w każdym razie, otworzył przed nią drzwi. wiedział, ze wszyscy się patrzą, w końcu tiiu nie była jakąś tam pierwszą lepszą panienką, tylko kobietą, obok której nie dało się przejść obojętnie. silnym ruchem obejmował ja w talii, wciąż się głupawo uśmiechając do tych zazdrosnych facetów.
- jeśli ten facet nie przestanie cię rozbierać wzrokiem, to mu przypierdole, serio - powiedział tiiu do ucha.

-uspokój się - zaśmiała się cicho i dyskretnie, smyrając go po policzku - a jak ci odda i podbije tym samym drugie oko? tak w ogóle, nie patrzą na mnie tylko na ciebie. wyglądasz jakbyś stoczył uliczną bójkę z sama nie wiem kim. voldemortem! - poprawiła kołnierzyk jego polo, czekając na kelnera, który łaskawie wskaże im wolny/zarezerwowany stolik.

huhu, sebastien był wielkim fanem harry'ego pottera, wiesz? oczywiście, ze wiedział, kim jest voldemort! poprowadził tiiu za kelnerem, do stolika, który zdążył zarezerwować, powiedzmy, jak ona się szykowała.
- hej, nawet voldemorta bym się nie bał, jeśli chodziłoby o ciebie - stwierdził bardzo mężnie, a z drugiej strony to było z jego strony cholernie słodkie, jak i to, że teraz odsunął przed nią krzesło. sam usiadł naprzeciw, udając zainteresowanie menu, sori rozmawiałam z soplem.

okej i tak mnie nie było chwilowo. czuję dym papierosowy we włosach, oj. no nic.
tiiu również uznała to za nieskończenie słodkie i toteż mu powiedziała, uśmiechając się promiennie. nawet nie starała się ukryć rozmarzonego wzroku za kartą dań, po raz kolejny utwierdzając się w przekonaniu, że seb to jednak ten jedyny i pal sześć dymitry, massima i innych bossów pruszkowskich i dajmy na to austriackich i sycylijskich mafii. ah, kobieta zmienną jest czyż nie? ależ tak. jak to zawsze mówi mój polonista.
-kto by pomyślał, że jesteś taki romantyczny - zaszczebiotała, decydując się w końcu na otwarcie menu.

- wątpiłaś w mój romantyzm? - zaśmiał się, ale nie opluł karty menu - okej, wiem, że to głupie i proste, ale mam ochotę na spagetti. dawno nie jadłem niczego we włoskim stylu. oczywiście nic nie przebije spagetti mojej mam....no, zawsze uwielbiałem spagetti - odwrócił wzrok, spoglądając na paryż tonący w mroku. u mnie się dopiero ściemnia, więc u sebka i tiiu, w paryżu słońce musiało zachodzić, toteż było jeszcze romantyczniej. ujął jej mniejszą niż swoja własna, dłon i pocałował.

jakto skoro u mnie jest ciemno :c? to nie fair!
-seb.. - mruknęła troskliwie i nie dbając o konwenanse obowiązujące w restauracjach takich jak ta czy każda inna, wstała od stołu i usiadła mu na lewym kolanie, obejmując i gładząc po głowie. nawet go nie całowała - chcesz o tym porozmawiać? właściwie możemy wybrać się na sycylię i - urwała na chwilę, zastanowiwszy się chwilę, czy to nie wyda mu się głupie lub absurdalne. kontynuowała jednak - i będziesz mógł powiedzieć swojej mamie wszystko. to znaczy na cmentarzu, no wiesz - trochę zaplątał jej się język, bo zawstydziła się swoich przekonań - uważam, że oni wszystko słyszą.
fanatyczka!

sebastien sam nie wiedział, czy chciałby odwiedzić grób matki. albo inaczej; chciałby, ale bałby się tego, że spotka ojca, który mu wpierdoli, jak za ich ostatniego spotkania. poza tym, dziwnie się czuł z myślą, że nie zobaczy uśmiechu na twarzy matki.
- dziękuję - powiedział, bo był jej naprawdę wdzięczny. była przy nim w tym wszystkim. nigdy by nie pomyślał, że znajdzie kiedykolwiek osobę, która w ogóle się odważy - jesteś cudowna. ale jeszcze nie teraz. nie mniej jednak, jestem pewien, że tam, zdala od ojca i przyziemnych problemów jest jej lepiej.
pocałował ją w skroń, na chwilę przymykając oczy.

uśmiechnęła się delikatnie, opierając swój gładki policzek o jego z lekka chropowaty.
-na pewno, sebastię. dużo lepiej - siedzieli tak chwilę napawając się jedynie swoją obecnością i zapachem perfum, dopóki nie pojawił się nad nimi kelner, który odchrząknął znacząco i domagał się złożenia zamówienia. rozkojarzona tiiu, nawet nie zastanowiła się nad tym co zamawia. dodam jeszcze, że chrząknięcie kelnera spowodowało, że podskoczyła na kolanach seba i o mały włos z nich nie spadła. - oh!

na szczęście w takich chwilach bastję jest zawsze w pobliżu, więc przytrzymał ją w talii. pozostawiając tam rękę zwrócił się do kelnera. żałował, że to nie kelnerka :d.
- więc dla mnie spagetti z sosem bolognese i może wodę. tak wodę, bo przecież prowadzę - odkąd on i tiiu nieco sformalizowali swój związek, nauczył się by prowadzić całkiem na trzeźwo. sam mógłby uderzyć w drzewo, czy coś takiego, ale nigdy by sobie nie wybaczył, gdyby przez jego głupotę coś stało się tiiu. to też z jego strony cholernie słodkiie <3

wydoroślał! no w zasadzie 22 lata to dosyć dużo, więc dziwnym byłoby gdyby zachowywał się jak dzieciak. chociaż i to bywa słodkie w odpowiednich dawkach.
-jeśli chcesz się napić ja mogę prowadzić - z serii 'czego nauczyliśmy się będąc w związku', tiiu przestała myśleć wyłącznie o sobie i przede wszystkim brała pod uwagę seba. to zawsze coś. właściwie i tak nie miała dzisiaj ochoty na nic mocniejszego - tylko wiesz, w granicach rozsądku - puściła do niego oczko, wracając na swoje miejsce tuż za kelnerem, na którego twarzy pojawił się błogi uśmiech, kiedy przypadkowo dotknęła go ręką w udo. hihi - ja poproszę paellę i czerwone wytrawne bordeaux dla mojego mężczyzny - jezu, przez całą wieczność zastanawiałam się jak ma go określić, bo 'chłopak' zabrzmiałoby zbyt szczeniacko. xd

piszesz dawkach, ja czytam dziwkach spoko :d.
propozycją tiiu, że może prowadzić się cieszył, chociaż wiedział, że tiiu prowadzi nieco wolniej niż on - no cóż, każdy prowadził nieco wolniej przy jego dwustu dwudziestu pięciu kilometrach na godzinę, które były standartem. nie przejmował się tym, tylko uśmiechnął do niej wdzięcznie.
- dziękujemy? - spojrzał na kelnera dosyć wymownie, bo widział, jak ten obserwuje tiiu spojrzeniem, które miało znaczyć 'pragne cie', wiec nie dziwmy się, że w sebkowych wdzięcznościach coś zabuzowało.

tiiu uśmiechnęła się do kelnera, który odwzajemniając uśmiech nieco gorliwiej i z innym przesłaniem oddalił się w stronę kuchni, aloha klonie parpera pinellego :3
-a ciebie co znowu ugryzło? - zapytała przechyliwszy głowę i uśmiechając się nieco pytająco. bo nie wpadła na to, że sebek mógł być o nią zazdrosny! bo był? takie sprawiał wrażenie, ale tiiu na to nie wpadła. to znaczy inaczej: nie zastanawiała się nad tym. zamiast tego założyła nogę na nogę i rozejrzała się po parach zajmujących stoliki naokoło nich. sporadycznie trafiała się dwójka, czy trójka elegancko ubranych mężczyzn dobijających jakichś targów. poza tym same pary. no cóż, tiiu czuła się jak w jakimś filmie albo na wystawie. nie wiem dlaczego. ot tak po prostu. nie, żeby sama nie odwiedzała restauracji, bo był to dla niej chleb powszedni kiedy miała ochotę na jakiegoś bardziej wyrafinowanego mężczyznę, jeszcze za czasów swojej rozlazłości, hihi. otrząsnęła się z zadumy i ponownie utkwiła wzrok w sebku. lubię zarysowywać sytuację naokoło. robi się realistyczniej. myślisz, że któryś z mężczyzn był od papy soprano?

zaczynasz!!!!!!! xd nie, niesądzę, papa soprano to kumpel sebka.
- ty tego nie widzisz? wszyscy się tu na ciebie patrzą, łącznie z tym skurwysynem, któremu wystarczyło to, że go dotknęłaś, żeby jego myśli powędrowały do upojnej nocy z tobą w ritz, powiedzmy - no cóż, bardzo się faktem tego kelnera zbulwersował, ale nie dlatego, że był kelnerem. sebek, jak wiemy, nie miał kolorowej przeszłości i traktował wszystkich ludzi na równi, ale wkurwiał się, kiedy ktoś sobie wyobrażał, jak mógłby rżnąć jego dziewczynę. okej, spoko, była jego dziewczyną, a on był gotów zrobić wszystko, by ją uszczęśliwić.

-jesteś zazdrosny? - zapytała, unosząc obie brwi i próbując powstrzymać uśmiech, który wypełzał na jej twarz. bezskutecznie. siedziała więc teraz vis a vis niego, szczerząc się jak głupi do sera, bardzo mnie kiedyś bawilo to powiedzenie i czekała aż seb jej odpowie. naprawdę był aż tak zazdrosny? rozczuliło ją to do tego stopnia, że byłaby gotowa wstać i rzucić się na niego z ustami, gdyby nie to, że jak spod ziemi wyrósł przed nimi kelner. obstawiam, że podsłuchiwał, bo jebnął talerzem seba i winem, którym mało go nie zalał. pozdro dla olszówki w scenie z więckiewiczem z lejdis, a następnie przesunął się do tiiu, żeby nachylając się w sposób zdradzający chęć zajrzenia jej w dekolt białej koszuli postawić przed nią paellę i szklankę wody mineralnej niegazowanej.
-coś jeszcze dla pani? - zapytał, prostując się niechętnie. hihi.

okej, to już było za wiele jak na nerwy seba. zacisnął dłonie w pięści pod stołem, starając się opanować, ale cholera nie mógł, bo on jest zajebiście nieobliczalny. wstał z taką siłą, że krzesło za nim upadło i złapał kelnera za ramię, odsuwając go od tiiu.
- jeśli nie chcesz stracić pracy, radzę ci stąd spierdalać i przysłać kogoś innego - powiedział gniewnie, a jeszcze bardziej go wkurzyło, że tiiu siedziała i cieszyła się właśnie, jak głupi do sera, kiedy on przeżywał morderczą, wewnętrzną walkę i starał się opanować.

teraz nie cieszyła się jak głupi do sera, a mrugała z niedowierzaniem lekkim wypisanym na twarzy. w końcu wstała i stając za sebkiem odsunęła go od kelnera, położywszy mu uprzednio ręce na ramionach.
-daj spokój, bastien - mruknęła uspokajająco i spojrzała na kelnera - bardzo za niego przepraszam, przechodzi przez dosyć trudny okres. siadaj. proszę? - mruknęła jeszcze do seba, puszczając go i wracając na swoje miejsce.

-faktycznie, widać - kelner gaspar wskazał ścierką, którą dzierżył w dłoni podbite oko sebastiena i spojrzał na tiiu - mogę zostawić ci swój numer w razie gdybyś kiedyś miała dość, no wiesz - chyba życie było mu niemiłe.

bardzo mi przykro, ale nie mógł się powstrzymac, tylko przesunął tiiu na bok, by podpić kelnerowi prawe oko. stanął nad nim teraz z wyraźnie rozeźlonym wyrazem twarzy.
- jeśli będziesz potrzebował żeby ktoś cię wychował, mogę zostawić ci mój numer - rzekł kpiąco, oblizując spierzchnięte wargi. spojrzał na tiiu - wychodzimy.
i ruszył do wyjścia, nawet na nią nie czekając, taki był wkurwiony, że mierzył wzrokiem wszystkich po kolei.

-psychopata! - zawołał i puścił się za nim biegiem, żeby w końcu wskoczyć sebowi na plecy! ugryzł go w ucho. zsunął się na ziemię i obróciwszy go przodem do siebie oddał mu, trafiając w nos. jezu bójka w wykwintnej restauracji. o zgrozo! nadchodzi czarny papież i koniec świata...