Nie było tłoczno, pewnie wszyscy, z japońskimi turystami włącznie, poszli na tę imprezę w liceum, o której Butterfly notabene nie miała pojęcia. Usiadła gdzieś koło Luwru z paczką herbatnikowego zoo, a że była jakaś durna promocja z okazji eurowizji, czy czegokolwiek, to znalazła gdzieś w tych żyrafach i słoniach taki dziadowski pierścionek, aż się wzruszyła, bo nigdy nie dostała od nikogo pierściona i włożyła sobie go na palec serdeczny prawej ręki.
EDITa;
Zmarzły jej stópki, więc wywaliła opakowanie po ciasteczkach do pobliskiego kosza, okruszki wysypała wcześniej dla ptaszków i poszła, pewnie do domku.

nie było nikogo, więc przyszedł tutaj i usiadł gdzieś niedaleko fontanny i bawił się swoim telefonem.

Ottille kręciła się nieopodal, zastanawiając się, czy jeżeli położyłaby nogę na strumieniu wody to czy by poleciała w górę jak na kreskówkach... Hmm odwidziało jej się jednak jeszcze w tej samej minucie i usiadła obok Setha, bez słowa, bo była zamyślona. I pisała smsa też.

kiedy już przestał się bawić telefonem, spojrzał na dziewczynę, która siedziała obok niego. zaczął jej się przyglądać, ale tak żeby nie widziała.

Znudziło jej się zabawianie telefonem, jakkolwiek to nie brzmi, i wsunęła telefon do torebki, zerknęła na siedzącego obok Setha i uśmiechnęła się, trochę się zarumieniła też, ale cóż zrobisz, Ottille bywa czasem zupełnie nieśmiała. Po chwili jednak odchrząknęła i powiedziała zupełnie głośno: - Cześć.

uśmiechnął się do dziewczyny. jej rumieńce były na prawdę seksowne. a jemu to dodawało to trochę otuchy. - cześć. odpowiedział miłym głosem. - przyjemnie tu. nieprawdaż ? zaczął jakkolwiek rozmowę.

- Owszem, chociaż musze przyznać, że jestem tutaj pierwszy raz. To znaczy w środku byłam parę razy, ale nigdy tutaj nie przysiadywałam, hmm, zresztą nieważne.. jestem Ottille. - Wyciągnęła do niego dłoń, zadbaną i z nowym manicure.

- ja też jestem tutaj nie pierwszy raz. i te fontanny są bardzo urzekające. ujął jej dłoń. - bardzo mi miło otille. jestem seth. przedstawił się, bo tak jakoś wypadało.

- Mnie również, Seth, to jak ten koleś z The O.C.! - Stwierdziła, bo lubiła amerykańskie seriale i wyszczerzyła się do niego miło, chyba nawet nabrała nieco odwagi/śmiałości, pierwsze lodi przełamane i te sprawy. - Ciebie zresztą tez nigdy nie widziałam, ale to akurat mnie nie dziwi... więc Seth, jesteś stąd? - Bo miał jakiś taki dziwny akcent. I, aha, pytając 'skąd' nie miała na myśli, czy z Luwru. Naprawdę.

uśmiechnął się i oparł ręce na murku, tej fontanny. - nie, jestem z nowego jorku. przyjechałem tutaj załatwić parę niedokończonych spraw. a ty otille ? jesteś stąd ? zapytał się, bo wyglądała na prawdziwą paryżankę. wiele już widział paryżanek, więc ona też musiała być jedną z nich.

- Owszem, to znaczy Paryżanka od jakichś dwóch lat, ale Francuzka owszem. Wcześniej mieszkałam w piętnastotysięcznym miasteczku, koszmar, kazdy zna każdego i tak dalej, ludzie plotkują, wiesz jak to jest. - Uśmiechnęła się po raz sto tysięczny drugi, bo takie jest życie według niej to znaczy kolorowe i wesołe i takie tam hipisowskie bzdury. Przygryzła dolną wargę, tam bardziej po prawej strony. - Jakie sprawyyy? - Zapytała, najwyżej wplącze się w wojnę gangów. Żarcik.

- taak, wychowałem się w takim miasteczku, to wiem. spojrzał na jej profil. - sprawy, o których nie wiem, czy chciałabyś wiedzieć. głównie to są interesy. ale legalne. uśmiechnął się po raz któryś tam. bo lubił się uśmiechać. w końcu, miał do kogo się uśmiechnąć. - a ty, co tutaj robisz ? zapytał się, bo chciał wiedzieć, a poza tym, lubił wiedzieć coś o rozmówcy.

- W Paryżu? Uciekam przed rodzicami. Mniej więcej. - Zmarszczyla czółko i zapatrzyła się na swoje paznokcie, przynajmniej przestała przygryzać warge.. Nie mylić z przegryzać! - I jak na razie mi się udaje. Biznesmen więc? - Zgadywała.

- mhm, biznesmen. nawet nieźle idzie. głównie to zajmuję się firmą ojca, ale też mam własną. ale dość o tym. może mi coś opowiesz o sobie ? zapytał się przechylając do tyłu, może trochę za bardzo. ale na szczęście nie wpadł do wody. bo byłby cały mokry.

Nooo raczej ;p - To całkiem fajnie, ile masz właściwie lat? - Pewnie ze trzydzieści. Przynajmniej tak myślała, te biznesowe gadki i tak dalej. Położyła prawą dłoń na lewej a potem lewą na prawej w celu lepszej koncentracji, bo była na róznych chińskich kursach. - Hmm, jestem w ostatniej klasie liceum, lubię makarony i pepsi. Może byyyyyyyyyyć? - Uśmiechneła się!

- osiemnaście. odpowiedział poprawiając swoje ręce na tym murku, bo zaczęło mu być niewygodnie. - oczywiście, że może być. uśmiechnął się do niej szeroko. - a ja prowadzę własną firmę, i nieźle gotuję. powiedział patrząc na nią.

- Ooooooo to jesteśmy w tym samym wieku! A powiedzialabym, że jesteś dużo starszy! - To taki zbieg okoliczności, ale zupełnie się ucieszyla, bo nie była typem lasek, które gardza chłopcami w tym samym wieku. Usiadła bardziej po turecku, bo drętwiały jej nogi od siedzenia na jednej tylko. - Hej, musisz mnie kiedyś zaprosić na yy, obiad? Kolację?

- no widzisz, a jednak. uśmiechnął się pod nosem. - oczywiście, bardzo chętnie Ci coś ugotuję. co tylko chcesz i na co będziesz miała ochotę. masz to jak w banku. powiedział to maczając jedną rękę w wodzie.

chodzil i sie rozgladal no.

- W takim razie koniecznie musze podac ci swoj numer, wiesz, w razie, gdybys zrobil ten obiad.. - Usmiechnela sie, miala dobra wymowke przynajmniej i wyciagnela swojego sidekicka z torebki, znowu, obracajac go w dloniach czekala, az bedzie mogla mu pod numer. Popatrzyla gdzies ponad jego ramieniem i zobaczyla Roberto, do ktorego pomachala. - Roberto! Czesc!

- oczywiście. dam Ci znać jak tylko zrobię coś na obiad. uśmiechnął się i wyciągnął swój telefon, ażeby mógł go zapisać. obrócił się i popatrzył na chłopaka, którego wołała otille.

Podyktowała mu więc swój numer, nachylac się nad nim, czuła aż zapach jego perfum, całkiem miłych i przyjemnych. I nadal się uśmiechała, ale o tym chyba już nie muszę wspominać. Napisałam 'móśzę', xd. - Byłoby mi miło, naprawdę, niewiele ludzi dotychczas zapraszało mnie na obiad! - Nie wspominając o tym, że nigdy nie dostała kwiatów. Pomińmy.

zapisał jej numer i schował telefon. - na pewno Cię zaproszę na obiad. obiecałem, to obiecałem. i dotrzymam słowa. uśmiechnął się do niej. - to co byś chciała na ten obiad otille ? zapytał, bo może jest na coś uczulona, a nie chciał by jej wysyłać do szpitala, czy coś.

-Obojętne, naprawdę, właściwie to.. lubię wszystko. - Poklepała się po wklęsłym praktycznie brzuszku i wyszczerzyla zęby. Nawet nic na nich nie miała. - Zrób swoją ulubioną potrawę, to podobno dużo mówi o człowieku. - Nie wiedziała co, ale może uda jej się coś wydedukować.

i ja zw bo muszę iść po bułkę tartą!!!!!

- no cóż, skoro się zdajesz na mnie, ok. zobaczymy czy Ci się spodoba. uśmiechnął się do niej, i lekko się nachylił. chciał poczuć jej perfumy, które były lekkie i przyjemne. odsunął się od niej, niechętnie.

pomachal jej dopiero teraz ale . pomachal no.

spojrzał na zegarek. musiał już niestety iść. - muszę już iść. odezwę się jeszcze. cmoknął ją w policzek i już go nie było.

Pomachala za nim i zastanawiala sie, siedzac, czy Roberto jeszcze tu jest.

siedział pod luwrem, z papierowym kubkiem pełnym parującej, dopiero co zakupionej, kawy w dłoni i cieszył się słońcem, zupełnie blady po tygodniowym pobycie w szpitalu, wśród tych wszystkich opalonych już paryżan.
cóż, łili zawsze był raczej inny.

szła powoli, rozglądając się co parę kroków i nerwowo poprawiała bandamkę przewiązaną na głowie. zastanawiała się, czy spotkanie z kimś zupełnie nieznajomym nie będąc pewnym co do jego personaliów było czymś mądrym. ale chyba aurelie nie należała do osób zwracających uwagę na tego typu sprawy.
zatrzymała się więc przed w. zerkając na żula o którym wspominał w SMSie.
-william?

-aurelie?-uniósł brew, odkładając przy tym ksiązke, nad którą był dotychczas wyjątkowo skupiony, cokolwiek to było, może pani bovary, chociaż mnie wkurzała. słońce świeciło mu w oczu, toteż jedynym, co był w stanie zauważyc, była jej prosta grzywka i pełne usta. mhm.

MHM :3
-tak jest - uśmiechnęła się mimowolnie jednym kącikiem i pozwoliła sobie usiąść obok, zerkając na jego poobijany profil - dzięki bogu, że jednak nie jesteś starym i otyłym pedofilem, który zaciągnąłby mnie do ciemnego zaułka i zgwałcił z głupawym uśmiechem na ustach - mruknęła, nieznacznie się rumieniąc - bo to pomyślałam, kiedy dotarłam do luwru.

-masz na myśli tamtego?-wskazał machnięciem dłoni na jakiegoś turystę w wyjątkowo niebieskich szorcikach, który idealnie pasował do jej opisu-fakt, stary i otyły nie jestem.
do ciemnego zaułka też nie miał zamiaru jej zaciągać. bo, no cóż, miał w końcu mieszkanie.

-fuj, na przykład - skrzywiła się, szybko odwracając wzrok od owego turysty, któremu szorty wżynały się w tyłek stwarzając niezbyt przyjemny widok. i chyba nie tylko ona tak stwierdziła - więc jesteś.. - urwała na chwilę, przyglądając mu się uważnie - hm, szczerze mówiąc nie wyglądasz mi na kogoś skorego do bójek.

-naprawdę?-roześmiał się pod nosem. cała ta sytuacja z bójką wydawała mu się tak samo absurdalna, jak absurdalną była w rzeczywistości-wiem. tak wyszło. to znaczy,hm, mściłem się.
powiedzmy, że się mścił. umownie. wszystko przez ten testosteron!

jego wyjaśnienie spowodowało iż "idealnie wyregulowane" brwi aurelie uniosły się nadzwyczaj wysoko, bodajże nawet znikając w gęstej grzywce. w ramach odpowiedzi wyrzuciła z siebie ciche 'hm, ah tak' i podrapała się za uchem, które faktycznie wcale jej nie swędziało, yhy.
-zaskakujesz mnie. chociaż chyba brzmi to trochę głupio, biorąc pod uwagę fakt, że wcale cię nie znam - stwierdziła, że robi z siebie kompletną idiotkę. wyciągnęła nogi i przyglądała się swoim butom.

-zapewne-zmierzył ją wzrokiem, z niemałym zainteresowaniem wywołanym, wbrew pozorom nie jej zgrabnymi nogami, a całkiem, jak zdążył zauważyć, uroczą wrażliwością. była zupełnie słodka, chociaż to słowo jest przecież passe, kiedy się peszyła. przynajmniej w tym przypadku-zapewne wyczuwasz moją karmę, czy coś.
więc voila, mamy dwoje idiotów na murku?

zupełnie się zgadzam.
spojrzała na niego po raz enty. chyba głównie na tym opierało się póki co ich spotkanie.
-jesteś buddystą? - zainteresowała się, podkurczając nogi i obejmując je ramionami. oparła brodę na kolanach. coraz bardziej cieszyła się z pomyłkowego smsa. dobra, powiedzmy sobie szczerze. kto nie cieszyłby się ze spotkania z kimś eddie-podobnym?

eddiem, to był eddie. znaczy się ukrywał. nie, żartuję.
odchrząknął, uśmiechając się do jej profilu-nie. chociaż w zasadzie mogłoby to być całkiem ciekawe doświadczenie. jakby się tak zastanowić, głębiej. nie, żebym był najlepszy w rozmyślaniu. raczej najpierw robię, potem myślę. szczególnie, jeśli mi na kimś zależy-rzucił tą oto filozoficzną myśl na paryski wiatr, by zaraz roześmiać się do własnej głupoty.

zawtórowała mu uprzednio dodając, że właściwie zachowuje się tak samo co zresztą mógł oglądać właśnie w tym momencie, bo gdyby głębiej się zastanowiła nad rzuconą propozycją spotkania, w życiu by się tu nie stawiła. zerknęła na jego kawę i oblizała usta. taka aluzja, prawda.

-racja-przytaknął, poprawiając się jednak zaraz, że przecież dobrze, że przyszła i że ta lekkomyślność dobrze na nich wpływa i na dobre im wychodzi, jak widać, przynamniej czasami, a tym razem na pewno, często miewał słowotoki i to też jej zasugerował, przy okazji uroczo przygryzając wargę, dolną.

gdyby była taka jaka chwilami chciała być, rzuciłaby się na niego i ową wargę soczyście ucałowała, co też nieśmiało mu napomknęła, bo poczuła miłe przeświadczenie, że łiljam jest kimś komu bez problemu może powiedzieć wszystko. tak właśnie! zrobiła się przy tym nienaturalnie czerwona i potrząsnęła głową, żeby zasłonić twarz włosami, dodając ciche przepraszam, bo zrobiło jej się głupio z powodu tego co właśnie powiedziała.

-boże, aurelie!-potrząsnął głową, śmiejąc się już jawnie, nie pod nosem i nie ukradkiem, aczkolwiek śmiał się do niej, nie z niej, nie miał w zwyczaju śmiać się z ludzi. chyba, że z samego siebie. poza tym rozpierała go duma, zapamiętał jej imię!-ależ ty głupoty pleciesz!-zakrzyknąl, by zaraz chwycić jej twarz w obie dłonie i całkiem mile musnąć ustami jej wargi.
ulala.

chciała dodać, że to nie głupoty, tylko starała się być rzeczywistą postacią na forum erpegie, ale sobie darowała i zamiast tego wsunęła rękę na jego kark i uśmiechając się et mrużąc oczy, bo oglądała dużo filmów żeby wiedzieć, że takie detale są mile widziane, nie żeby była niedoświadczona mimo młodego wieku, co to to nie, nie pamiętam o czym pisałam. wracając do tematu, aha, mrużąc te oczy musnęła i jego wargi, drugą rękę opierając gdzieś na jego nerkach.
-ojej.

-nie, aurelie. nie-mruknął, w zasadzie nawet się nie odsuwając. wiedział, że to złe, że nie wie, czy aurelie nie ma kiły, albo nie jest nosicielką stada meningokoków, albo jeszcze gorzej, pneumokoków, gotowych zapanować nad jego układem odpornościowym, albo czy nie jest wtyką maxime, czy coś. poza tym znał ją osobiście od piętnastu minut, a w ogóle przed chwilą wyszedł ze szpitala, i powinien był polecieć do maxime, przez która w dużej mierze w owym szpitalu się znalazł.

odsunęła się, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami, bo to co przed chwilą miało miejsce budziło w niej mieszane uczucia. z jednej strony analizowała praktycznie te same zagadnienia co łiljam, wyłączając wzmianki o maksim, raczej. z drugiej jednak miała ochotę całować go jeszcze i jeszcze, nie przestając ani na minutę.
-przepraszam! - pisnęła zamiast tego speszona do reszty, właściwie sama siebie nie poznawała, bo przecież względem knocka była ostatnią suką zdolną do wszystkiego, a przy williamie niemalże zapominała jak ma na imię! dobrze, że przynajmniej on pamiętał.

gorzej ze swoim.to znaczy imieniem.
-w porządku-odwrócił wzrok, odsuwając się od niej całkiem gwałtownie. chryste, to na pewno przez te leki, które mu namiętnie wpychali w szpiatlu, to na pewno ich wina. coś musiało się stać z jego mózgiem, jakieś nieodwracalne zmiany zaszły w nim z całą pewnością, bo naprawdę chciał wrócić do całowania aurelie, tylko z podwójną energią.uuuhuh.-to moja wina. nie powinienem...
no, nie powinien.

-chyba nie - przytaknęła, żeby za chwilę zdobyć się na przysunięcie do niego i muśnięcie wargami jego niezbyt zachęcająco wyglądającego łuku brwiowego - ale wydaje mi się, że to trochę silniejsze ode mnie. w jakiś dziwny sposób - mówiła cicho, prosto w jego brew. kiedy jednak zorientowała się, że w tym momencie była nachalna i w jakiś sposób irytująca zapewne, odsunęła się i wbiła spojrzenie w ziemię.