przez chwilę nerwowo stukał opuszkami palców w murek, wybijając tym samym rytm jakiejś piosenki, którą słyszał rano w szpitalnym radiu, ale nie znał jej tytułu, ani też wykonawcy. po prostu była, gdzieś w jego podświadomośći, wyjątkowo pasująca do całej tej sytuacji,uhhg.
-myślę, że nie, chyba nie ma rzeczy silniejszych od nas-rzekł, starając się zmienić temat. i zmienił, do tego stopnia, że zorientował się co robi dopiero, gdy ją calował.
taak, znowu.

są śmieszni, ale w tym wszystkim uroczy jakby nie patrzeć.
-oh - westchnęła zmieszana, odsuwając się od niego ponownie i opierając ręce na jego torsie - chyba jednak są - nachyliła się, całując go pod okiem.

-taak-przytaknął, całkiem kiepsko się z tym czując, ale o konsekwencjach pomyśli później, jak na faceta przystało-trudno się mówi-oparł dłoń na lędźwiowej części jej pleców. miała głądką skórę. hm, podwinęła jej się koszulka w końcu.

przyszła tutaj i usiadła na murku. była bardzo zamyślona i w ogóle nie chciała żeby jej ktoś przeszkadzał. zamglonym wzrokiem dostrzegł jakąś parę ale szybko odwróciła wzrok i znowu spojrzała się w lustro wody.

-studiujesz? - zapytała ni z tego ni z owego, oparłszy podbródek na jego wątłym ramieniu i miarowo mierzwiąc jego włosy na karku. zamknęła oczy, pozwalając sobie ot tak zatracić się w przyjemnej bliskości williama, jego zapachu i czymś jeszcze czego nie potrafiła nazwać.

-teoretycznie. to znaczy tak, prawo-odpowiedział-zgodnie z wolą ojca rodziciela. wypadałoby się pojawić na uczelni,hm.
no, wypadałoby czasem.

-nie interesuje cię to - bardziej stwierdziła niż zapytała, przesuwając rękę trochę niżej. drugą poprawiła swoją gęstą grzywkę i strzepnęła rzęsę z policzka - dlaczego nie robisz tego na co masz ochotę? - odsunęła się, żeby móc swobodnie na niego spojrzeć - ja nie zamierzam robić tego, co chce mój ojciec. prawie go nie znam, dlaczego miałabym spełniać jego życzenia, prawda? - przygryzła wargę. znowu bredziła!

-bredzisz-mruknął, wpadając w chwilową melancholię, całkiem głęboką. cóż, biedny william i jego słabość do robienia dramy. czyli jak moja;x-to nie takie łatwe. dziadek był prawnikiem, pradziadek sędzią, wcześniej to się ciągnęło ze trzy pokolenia. o ojca nawet nie pytaj, jeden z lepszych brytyjczyków w swoim fachu. william page nie może przynieść rodzinie wstydu. presja jest ogromna, rozumiesz.
no, chyba nie rozumiała, aczkolwiek niewiele go to obchodziło. przy temacie rodziny momentalnie się najeżył i odsunął od niej, nieznacznie, ale zawsze.

a odczuła to niemalże tak jakby odsunął się na drugi brzeg sekwany.
-ale to twoje życie, will. mogę tak do ciebie mówić, prawda? - zdaje się, że obydwie mamy skłonność do ckliwych i dramatycznych epizodów w życiach naszych postaci. ale, cholera, czego by nie mówić-lubię to!
wracając do aurelie. bawiła się brzegiem swojej zielonej koszulki z nadrukiem wombata
i nawet nie patrzyła w stronę williama.

wombat, lowe.
-taak, no-przytaknął niechętnie, bo na ogół odpędzał od siebie tą myśl jak tylko mógł, wmawiając sobie, że jeszcze będzie miał czas, żeby wszystko ponaprawiać. jasne.

-ale to chyba nie moja sprawa - zreflektowała się, nie bardzo wiedząc co ze sobą zrobić - nudzę cię, william? bo wiesz, mogę sobie iść, po prostu mi powiedz.

-przestań-rzekł, czując się w sumie całkiem okropnie, a to źle, przecież przed chwilą było w porządku, nawet bardziej niż w porządku. ale to on i jego zmienność nastrojów, musimy przywyknąć.

-hm - nachyliła się i zaczęła rozsznurowywać i ponownie wiązać swoje zielone sznurówki - tamta dziewczyna się na nas gapi - dodała, wskazując podbródkiem na maksim.

rozejrzała się trochę, bo jednak musiała się trochę otrząsnąć. postanowiła więc, że pójdzie do tego muzeum, bo dawno tu już nie była. wstała i otrzepała się z piasku i poszła pod samo muzeum.

-o chryste!-jęknął i prawież spadł z murku, łapiąc się filmowo za głowę-o chryste, aurelie. to moja dziewczyna! to znaczy nie dziewczyna, ale rozumiesz, ostatnio spędzam z nią sporo czasu, jezu.
tak, wpadł w panikę.

speszyła się i właściwie poczuła się w pewien sposób wykorzystana. nie pozostawało jej więc nic innego jak wstać i spojrzeć na niego bez wyrazu.
-nie wspominałeś, że masz dziewczynę. ani twoje zachowanie na to nie wskazywało. świetnie - wzniosła ręce do nieba i odwróciła się na pięcie, gotowa do odejścia.

kątem oka zauważyła williama i jakąś dziewczynę. może trochę była zazdrosna. przełknęła ślinę i z torebki wyjęła papierosa. zawsze paliła w takiej chwili. odwróciła wzrok, ale i tak już ją zauważył. oparła się o jakiś słupek i myślała co by tu zrobić.

poderwał się, by zaraz złapać ją za nadgarstek.
-aurelie-jęknął-to nie tak. to znaczy nie jestem typem faceta, który by cię całował, gdyby mnie i ją, no wiesz, łączyło coś większego-bo przecież nie łączyło. co z tego, że przeleżał przez nią tydzieńw szpitalu, a ona nawet nie raczyła do niego wpaść, cholera.

-to nie tak - powtórzyła, patrząc na jego dłonie, zaciśnięte na jej wątłych nadgarstkach. bransoletka ją uwierała, ale darowała sobie powiadomienie go o tym - więc jak? w zasadzie nieważne, prawda? ja nie znam ciebie, ty nie znasz mnie.. cholera.. pójdę już i zapomnij - wczułam się, doceń mnie - mogę powiadomić twoją dziewczynę, żonę, kochankę czy kim ona tam jest, że do niczego nie doszło. no wiesz, w razie gdyby była zazdrosna.
EDIT
zaznaczę, że nie próbowała się wyrwać.

-nie będzie zazdrosna, bo nie ma o co-dopiero, kiedy wypowiedział te słowa, zapewne gwóźdź do swojej trumny, zorientował sie,jaka jest ich treść. aha, i, że pewnie zadziała na aurelie jak płachta na byka. w newralgicznych momentach jego francuski zawsze go zawodził-cholera. porozmawiajmy na spokojnie, proszę, aurelie.

-chyba nie mamy o czym, nie sądzisz? - zapytała, przekrzywiając głowę - sam dałeś mi to przed chwilą do zrozumienia. a szczerze powiedziawszy, miałam nadzieję, że jesteś chociaż trochę inny niż pozostali - westchnęła cicho i opuściła dłonie, czekając aż ją puści. przecież nie będzie się z nim szamotać. chociaż?

-aurelie, proszę-to brzmi jak tytuł piosenki, nie sądisz? coś w stylu 'oreli,pliz, dont brejk maj hart'-francuski mnie zawodzi, naprawdę, a zawodzi tylko wtedy, kiedy mi na czymś zależy, aurelie, proszę!

nagrajmy to! będziemy fajniejsze niż azszajs
-skąd mam wiedzieć, że nie kłamiesz? - zapytała, opierając policzek o jego tors - cholera..

pogłaskał ją aż po plecach, puszczając jej nadgarstek, chociaż w sumie to nie był pewien, czy teraz mu nie zwieje. i pal sześć, że maxime prawdopodobnie na niego patrzyła, a on nie miał szansy się tłumaczyć potem, że aurelie to jego kuzynka/koleżanka/babcia, po powiedzmy sobie szczerze, każdy głupi wie: wyżej wymienionych się w ten sposób nie dotyka.
-bo słyszysz mój okropny angielski akcent i jestem zbyt przerażony, żeby się skupiać na kłamstwie?

-to chyba powinno mi wystarczyć - zadarła głowę i nawet uśmiechnęła się blado, patrząc na niego z dołu, bo był od niej nieco wyższy. tak jest, wszystkie uwielbiamy to zaznaczać w postach, nie będę gorsza. objęła go obiema rękami w okolicach nerek i mocno przytuliła - po prostu nie chciałabym skończyć tego zanim właściwie się zaczęło - a miała na myśli ogółem ich znajomość, w razie niedomówień.

zabrzmiało poważnie.
-chodźmy stąd-mruknął jej na ucho. wcale a wcale nie dlatego, że chciał zwiać przed maxime, zanim wpadłaby w szał i go rozszarpała na strzępy.

maxime uspokoiła się trochę i szybko ominęła jakoś williama i jego towarzyszkę i poszła zapalając kolejnego papierosa. oczywiście, jak zwykle maxime musiała zrobić coś beznadziejnie głupiego.

albo raczej wyrwała aurelie wszystkie włosy.
-dokąd? - zapytała, bo faktycznie ją to interesowało. nie miała w tym momencie ochoty na odwiedzanie jakichś popularnych miejsc, gdzie, jak pomyślała karcąc się za to w duchu, mogli spotkać więcej dziewczyn williama. tak jest, mimo tego że chciała mu zaufać, będzie musiał na to poczekać i przede wszystkim zapracować.

-gdziekolwiek, gdzie nie będziesz się bała, że cię zgwałcę, a gdzie nie będzie tłumów głupich turystów, okej?-okej, uniósł brew, odsuwając się od niej nieznacznie.
chrzanić, że właśnie pierdzielił sobie pół życia. tak jakby. w każdym razie wewnętrzny spokój.

uśmiechnęła się szerzej, wsuwając drobną dłoń w jego typowo męską i ścisnęła nieznacznie.
-nigdy nie byłam dobra w wybieraniu miejsc spotkań - przyznała.

-ja też nie. chodź pod most. na wieżę eiffla. do sacre coeur. do notre dame. do mnie, do ciebie, do ritza, do butiku chanel, bo jest przecież vis a vis, gdziekolwiek, tylko tu nie stójmy, dostanę udaru!

-a tego bym nie chciała - dodała, wspinając się na palce, żeby pocałować go w kącik ust i przesunąć dłonią po nagrzanych włosach - więc chodźmy na wieżę, zignorujemy tłumy i zahaczymy o jakąś kawiarnię. może być sieciówka.
i zaczniesz, na wieży.

siedząc pod luwrem wyżerała z papierowej torebki z uśmiechniętym słoneczkiem, które wyglądało jak z loga mojego gimnazjum, prażony słonecznik, który wyciągnęła od jakiegoś faceta sprzedającego słonecznik, orzeszki w miodzie i takie duperele, chociaż w zasadzie już się zmywał ze swojego stanowiska pracy. w zeszłym miesiącu lulu w zasadzie chciała być sprzedawcą waty cukrowej, ale jak dzisiaj posiedziała na ławce w lasku i poobserwowała te dzieci znęcające się nad biednymi sprzedawcami i dzikie wiewiórki, to stwierdziła, że lepiej dla wszystkich będzie, jak zostanie drugą magdą em.,. ... albo doktorem klunejem.

malcolm miesiąc wczesniej w ramach jakiejś dorywczej pracy dla onet.fr przeprowadzał wywiad z jednym z takich sprzedawców i nawet na myśl by mu nie przyszło, żeby chciec narażac swoje życie, tak jak tamten zacny cżłowiek, któremu dzika wiewiórka odgryzła stopę. co nie oznacza, że nie miał ochoty na prażony słonecznik. zwłaszcza, ze jego siostra całą zawartością ich lodówki nakarmiłą koty. a teraz stał gdzieś przed luwrem i próbował ustalic skąd dochodzi do niego zapach tego słonecznika właśnie. zamierzał go ukraśc właścicielowi :c.

widzę wiewiórkę na jego twarzy, tam na awatarze...
tak się nieszczęśliwie (a może szczęśliwie...) złożyło, że malcolm stanął tak, ze swoim tyłkiem zasłaniał lulu widok na obściskującą się parę na ławce naprzeciw, która dostarczała jej zupełnie czaderskich doznań wizualnych, a nawet dochodziły ją jakieś obietnice o skurwieniu tak, że pani w różowych butach nie będzie mogła chodzić. no ale skoro już się napatoczył to pomyślała, że może warto nawiązać z nim znajomość, więc wstała ze swojej ławki i zaszła m od tyłu, by podsunąć słonecznik pod jego nos. - cześć, chceeeeeeeeesz?

tak zaabsorbowała go rozmowa państwa z ławki o wsadzaniu pilota, że nawet nieco się przestraszył słonecznika, który nagle się przed nim znalazł. odwrócił się i idąc śladem ręki, która ten słonecnzik trzymała, natknął się w końcu na lulu. chyba, że trzymała słonecznik w stopie jak ci niepełnosprawni z tv, ale pewnie jednak nie. -tak,hm, dziękuję. - poczęstował się i jeszcze na chwilę spojrzał przez ramię na cżłowieka z pilotem w ręce,

przypomniało jej się, że miała kupić baterie do pilota od telewizora, o czym poinformowała malcolma, a nóż miał trochę baterii pochowanych w kieszeniach od spodni. wzięła też garstkę słonecznika, zastanawiając się, czy ptaki już śpią, czy może dałoby się jakieś pokarmić, bo od wakacji w krakowie, gdzie codziennie karmiła gołębie, stwierdziła, że to naprawdę wspaniale dokarmiać ptaki, a jej ojciec nie zgodził się, by wystawiła przez okno swój stary domek dla lalek, który mógłby przecież robić jako budka dla ptaków.

-niestety, nie jestem domokrążnym sprzedawcą baterii. własciwie nigdy żadnego nie spotkałem. - powiedział, odbierając lulu nadzieję na kupienie baterii. ptaki jeszcze nie spały, krążyły nad nimi jakieś bociany, więc ktoś zajdzie w ciążę, albo jendak sowy, albo orły białe. albo pingwiny. mogła śmiało je dokarmiac, chociaz pewnie wolałyby ludzkie mięso od słonecznika. - ciekawe czy to opłacalne zajęcie. to znaczy sprzedawanie baterii pod luwrem. pośród całej tej konkurencji sprzedającej brelockzi z wieżą ajfla.
gdyby się okazało, że tak, mógłby porzucic swoje dotychczasowe zajęcie, które polegało na nie wiem czym i zając się dilowaniem bateriami.

- sądzę, że sprzedawcy breloczków mogliby się umówić ze sprzedawcami baterii i rozprowadzać breloczki na baterie, do których te baterie trzeba byłoby dokupić u tych drugich.. w zasadzie to nawet te chińskie koty machającą ręką, te wiesz, co przynoszą pieniądze, są na baterie... - westchnęła, jakby nie mogli zrobić kotów na energię słoneczną, albo jakąś wiatrową, wodną czy jądrową.. . . wsunęła torebkę ze słonecznikiem do kieszeni swojego czerwonego płaszczyka z jednym urwanym guziczkiem, którego nie umiała przyszyć.
edit: i potem poszła w siną dal....

kiwając głową w rytm lawful jadła miłe ciastko z francuskiego ciasta, które kupiła sobie na śniadanie w jakiejś miłej piekarni niedaleko jej domu, którą odkryła dopiero dzisiaj. no więc jadła, jadła, kruszyła, jadła, jadła, a i miała słuchawki w uszach i ajpoda nano z tych nowych.

Siedział tu przed wejściem, bo mu się tak podobało no. Poszedł po jakimś czasie.

siedziała tutaj i wspominała stare czasy, aha, jedząc ciasteczka jakieś pewnie zbożowe. hm. nawet nie paliła papierosów, nie miała weny twórczej, ona pali tylko jak ma wenę. aha i wspominałam, jak nienawidzi tego miejsca, jes. zgadnijcie dlaczego, xd.

A on chyba pewnie wracał do domu tędy albo co. I przystanął na chwilę, bo ta piramida szklana czy jakby to nazwać za każdym razem robiła na nim wrażenie nie wiedzieć czemu oO

nie patrzyła nawet na ludzi, tylko właściwie to nadal siedziała zamyślona, dalej jedząc ciacha i myśląc nad tym, czy właściwie kiedykolwiek jej się uda cokolwiek w życiu, i takie tam. nie, nie miała wcaaale depresji. tak tylko się zastanawiała. więc, postanowiła zapalić papierosa i zaciągnąć się nim i delektować dymem.

On też zapalił papierosa. Nic dziwnego, lubił palić w końcu. Przysiadł na chwilę gdzieś i zaciągał się dymem. Rozmyślał o czymś, nie wiem o czym.

niee, maksim niee zaczyna rozmów z obcymi facetami, ona jest nieufna, sori, to przez przeszłość. a poza tym, nienawidzi tego miejsca, za właśnie, własną przeszłość. ale postanowiła, że może zrobi sobie jakiś spacer, więc, wstała sobie spokojnie, i ruszyła w przód, stukając swoimi obcasami, pewnie gdzieś w stronę chłopaka.

On też wstał, bo już mu tylek przymarzał. Zrobił parę kroków i natknął się na dziewczynę. Wyjął papierosa z ust i zapytał:

- Nie boisz się spacerować sama? Już ciemno.

spojrzała się na niego, cóż, nieufnie. - a ty co, napadasz samotne dziewczyny, co ? nieładnie tak. a poza tym, to co ci do tego, co ja tu robię, hm ? wybaczmy jej, ona nie była miła dla obcych facetów. musieli sobie czymkolwiek zasłużyć. no nie wiem, czymkolwiek. ogarnęła włosy z czoła i próbowała go chyba ominąć.

- Bynajmniej na nikogo nie napadam. Uhh, przepraszam no, chociaż nie wiem za co. - powiedział. Cóż, z daleka wyglądała mu na milszą. A może jest miła? oO Nigdy nie wiadomo, no.

jest miła, ale dla tych co zasłużą. mhm. właśnie. zaciągnęła się papierosem i odwróciła się do niego i spojrzała na jego sylwetkę. wyglądał na starszego od niej, właściwie to dużo starszego, a ona miała jakieś straszne ale do facetów starszych od niej. - a właściwie, to cholera, hm, nie wyglądasz na takiego. a może i trochę. i właściwie, to chyba usiadła na murku i patrzyła w przestrzeń.