smutna, biedna anne siedziała nad brzegiem tej oto fosy, rzeki, stawu, cokolwiek to jest, beznamiętnie wpatrując się w taflę wody, wyjątkowo gładką, jako że nie wiał wiatr. kuliła się pod swoim ulubionym, żółtym i ciepłym płaszczem, z jakimś dopasowanym kolorystycznie szalikiem, drapiąc się gdzieś po łydce.

zakładam, że się znali cnie.

apollo spacerował po paryżu, aż jakimś cudem dotarł tu. zapewne przypadek, bo w zrządzenia losu & przeznaczenie jakoś nie wierzył, nvm. podszedł do anne od tyłu, szturchnął ją lekko, nie tak, że wpadła do tej wody, bądź nie wiem co, i krzyknął 'bu'. lubił tak straszyć ludzi, chociaż jeszcze nigdy nie wpadł na to, że ktoś może dostać zawału, a nie chciał mieć nikogo na sumieniu, nieważne.

usiłowała pokazać, że wcale się nie wystraszyła, nie mogła jednak nic poradzić na to, że aż podskoczyła z tego wszystkiego, nienawidziła, kiedy ktoś ją zachodził od tyłu.
- apollo, gdzie podziałeś swoje muzy? - parsknęła, usiłując również się uśmiechnąć; nie wyszło, bo po tym, jak breth wyjechał, rzucił ją tym samym i w ogóle, nie czuła się najlepiej.

stwierdził, że to chyba nie pora na żarty widząc, że anne jest smutna. no bo od tyłu nie mógł zobaczyć jej twarzy, cnie? nieważne. podciągnął rurki, które spadały z jego chudego tyłka i usiadł koło niej. - hahaha, żart roku anne, żart roku.. co się stało, hm? jakoś długo nie rozmawialiśmy, opowiadaj co u ciebie! - powiedział entuzjastycznie.


czasami myślę czy nie zrobić z niego geja, xddddd.

nie, bo wygląda zbyt seksownie i męsko na tym avatarze <3. możemy ich właściwie spiknąć, hę?
- najchętniej bym tę kwestię przemilczała - powiedziała jedynie, obejmując się tak jakoś ramionami, no wiesz jak, a jeśli nie, to ci narysuję w paincie albo coś. odwróciła w końcu wzrok od wody, by spojrzeć na niego zdecydowanie zmęczonym wzrokiem i w końcu uśmiechnąć się uśmiechem zbitej sarny.

możemy!1 ; ) ale na niektórych awatarkach wygląda jak ułom, no patrz ale jest słodki!; )


czując, że anne potrzebuje wsparcia, napisałam wsrapcia, objął ją i przytulił do siebie. - ale nie pozwolę ci przemilczeć. mów mała co się dzieje. - mała,xd. moje wszystkie postaci mają coś z cioć, albo wujkuw dobrych rad kurde. dziś apollo miał dobry humor i niósł ze sobą chęć pomagania innym, a tu właśnie spotkał taką anne, która potrzebuje tej pomocy, czy to nie ciekawe? wiem,że nie ale tak mi się napisało.

jak gej wygląda na tamtym, ale cii.
oparła wygodnie głowę na jego ramieniu, które wydało jej się w tym momencie męskie i silne i w ogóle takie, jakiego w tym momencie potrzebowała, a przy tym apollo zbyt ładnie pachniał, żeby owy zapach mogła zignorować. przymknęła więc oczy, starając się jakoś panować nad swoją osobą, uczuciami, emocjami i trzęsieniem rąk.
- hm, jakby to powiedzieć, no cóż - westchnęła, próbując jakoś zebrać wszystko do kupy tak, żeby mógł ją choć po części zrozumieć. - mój facet, z którym byłam od kilku miesięcy właśnie wyjechał, nie mówiąc mi ani słowa, sprzedając swoje mieszkanie i w ogóle. a ja mieszkałam u niego, tak więc teraz wstawiłam swoje walizki do mieszkania mojego brata, ale on krzywo na mnie patrzy... - wzdrygnęła się aż na wspomnienie sytuacji sprzed kilku godzin, kiedy to odbyła kłótnię z martinem na temat tego, że co ona sobie wyobraża, najpierw się wyprowadza, a potem wprowadza, blebleble.

no to właśnie muwie : d
objął ją mocniej tym samym mocniej przytulając, tylko nie myśl sobie, że ją ściskał tak, że ledwo oddychała bo co to, to nie! - przykro mi.. - nie wiedział kompletnie co powiedzieć, pocieszał już nie jedną osobę, ale żadna nie była w aż tak trudnej sytuacji. wiedział, że same słowa 'przykro mi, nie martw się, jutro będzie lepiej' nie wystarczą, ale ciężko było mu zebrać się na coś więcej. - hm.. jeśli chcesz możesz na razie mieszkać u mnie. mam jedną sypialnię wolną, a mieszkam sam, więc.. - zaproponował i spojrzał wyczekująco na anne, no bo, hej, byli przyjaciółmi, a apollo czuł, że nie może teraz jej olać, tymbardziej, że zrobił to już jakiś czas temu, czego bardzo żałuje, warto dodać.

- nie, ja nie chcę się napraszać, sam rozumiesz - pokręciła głową, odsuwając się od niego, choć rozpaczliwie teraz potrzebowała jego bliskości, ale w duchu się opanowała. kotłowało się w niej tak dużo uczuć, że nie potrafiła wytrzymać sama ze sobą, na nic zdało się to, że powiedziała, co leżało jej na sercu. nie lubiła okazywać swoich słabości, których miała aż nazbyt wiele, choć tak naprawdę była słaba psychicznie i szybko się poddawała. potrzebowała sobie wszystko poukładać w głowie, w sumie apollo, jako jej przyjaciel z czasów gimnazjum wydawał się odpowiednią osobą, ale po prostu nie chciała się napraszać, jak to wcześniej sama ujęła.

- kurde, nie będziesz się napraszać! - wkurzył się, bo naprawdę, naprawdę chciał jej pomóc, a nienawidził kiedy ktoś mu odmawiał czegokolwiek, czy było to wprowadzenie się do niego, czy seks, albo nie wiem. - jesteś moją przyjaciółką.. znaczy-y-y-y-y.. mam nadzieję. - zakłopotał się nieco, ale kontynuował - i chcę dla ciebie jak najlepiej. skoro męczysz się mieszkając z bratem nie ma problemu, pamiętaj, że moje drzwi są dla ciebie zawsze otwarte..

- no dobrze - uśmiechnęła się blado, ciesząc się maleńkim skrawkiem swojej skołatanej duszy, że przynajmniej z mieszkaniem jej się ułoży i jako tako będzie w porządku. - przyniosę swoje rzeczy jutro do ciebie i jakoś się ułoży - westchnęła, klepiąc go delikatnie po dłoni, ale po chwili uznała, że swoim zachowaniem powoduje tylko niezręczną ciszę. nie byla pewna czy zdoła trzymać ręce przy sobie; od ich ostatniego spotkania, które miało miejsce trzy lata temu oboje wydorośleli, nie tylko fizycznie, ale psychicznie, zmienili się, a apollo, co przyznawała w duchu, wyprzystojniał.

- no! - uśmiechnął się - będzie dobrze, zobaczysz. - nie wiedział jak będzie, ale liczył na to, że choć trochę ją to pocieszy. był szczęśliwy, że mógł jej pomóc. - hm, może pójdziemy na jakąś kawę? zimno jest a siedzimy tu tak.. na dworzu. - zaśmiał się, wstał i otrzepał tyłek, poczym pomógł anne wstać.

tak więc anne również wstała, by dopiąć teraz guziki swojego antywiatrowego plus deszczowego płaszcza pod samą szyję i postawić kołnierz, bo rzeczywiście, było jej za je bi ście zimno, mógłby ją przytulić, a nie!
- okej, chodźmy więc - zgodziła się i poszli i zacznij.

Stała sobie nad wodą co jakiś czas zmieniając noge na której sie podpierała.