...

okej, sebastien wracał od jasmine, z rękami w kieszeniach swoich spodni. miał nawet na sobie jakąś koszulę, w końcu niedziela i wzdychał raz po raz.

szwędała się już po 20473752 korytarzu, szukając sali piątej i co i rusz rozglądając się na boki. i tym sposobem wpadła na seba.
-przepraszam bardzo, nie chciałam ale.. a, to ty.

- o, cześć. przyszłaś dawac dupy ordynatorowi? - uniósł obie brwi do góry, rozbawiony, cóż za spotkanie, nawet nie zdazył oddalić od niej myśli. wyjął ręce z kieszeni, przyglądając jej się badawczo; z żalem stwierdził, że nadal była tak samo ładna, ale przecież miał jas, więc wcale nie chciał jej przelecieć.

-nie. w przeciwieństwie do ciebie. ordynator w tym szpitalu jest kobietą - odgryzła się, starając jednocześnie wyminąć seba. bo! dostrzegła salę piątą, właśnie.

/ xddddd

- alez ty jesteś pusta. w przeciwieństwie do ciebie, ja się ustatkowałem, szukaj szczęścia pod mulę rusz - pokręcił oczami i poszedł do jas, bo tiiu zepsuła mu humor.

-nawzajem! - parsknęła i z zaciśniętymi w pięści rękami ruszyła do daniela.

okej, to jedziemy. wylazł lijam z tej, dajmy na to, taksówki, a taksówkarz był zbulwersowany, bo lijam na niego krzyczał, między tymi modłami, żeby jechał szybciej, bo ona mu umierała na rękach i on o tym wiedział o stresował taksówkarza, ale nie miał wyrzutów. a taksówkarz był ciemny jak tabaka w rogu, ale zrozumiał na którychś z kolei światłach, ze sytuacja jest poważna, bo nawet że jechał. w każdym razie, lijam wypadł z tej taksówki, porwał sophie na ręce, już nawet nie pamiętał o taksiarzu, tylko wpadł do szpitala, biegł i krzyczał pomocy takim rozdzierającym tonem, że matkokochana. w ogóle nie czuł jej ciężaru. w ogóle nie zdawał sobie sprawy, ze właśnie zdziera sobie gardło. tylko panika, strach i gorączkowe wypatrywanie jakiegoś lekarza. kogokolwiek. no i w końcu jakiś wypadł z gabinetu i zrobiła się cała ekszyn, wpakowali soph na łóżko na kółkach i zabrali na oiom chyba, nie?

a ona, tak się składa, była akurat na jakichs rutynowych badaniach. mierzyli jej poziom czegoś tam, bo przecież nie jadła mięsa, czy coś. w każdym razie wypuścili ją o tej niezwykle dziwnej porze i właśnie miała dzwonić po ojca, żeby po nią przyjechał swoim uroczym zdychającym pojazdem niemal kosmicznym, a tu taki megazonk, jakieś ciacho siedzące na twardym, plastikowym krzesełku. poprawiła beret i oblizała usta. usiadła obok, nieco przygarbiona i spojrzała na niego z ukosa.
-przepraszam, ale wyglądasz nieciekawie. mogę ci jakoś pomóc?-to nie jej wina, tak ją wychowali.

a lijam, taki biedny, oszołomiony, nie pozwolili mu iść na oiom, podli wredni i źli. i musiał zostać tutaj i czekać, chociaż ciul wie na co, bo nikt albo nie chciał albo nie był w stanie nic mu powiedzieć. jeszcze trochę i on wydrepcze ścieżkę w posadzce. siedział tak, z twarzą praktycznie schowaną w dłoniach w głowie miał milion myśli, był oszołomiony, strasznie się bał i generalnie miał kiepski kontakt z rzeczywistością. dopiero po chwili dotarł do niego jakiś głos, brzmiący jakby dochodził z dna oceanu i zorientował się, że ten głos mówi do niego. co więcej, źródło głosu siedziało nawet obok niego. podniósł głowę i zobaczył parę oczy dość intensywnie się w niego wpatrującą.
- c- co? - zapytał zachrypniętym głosem, w końcu zdarł sobie gardło, biedaczek. dotarł do niego w końcu sens słów dziewczyny, która jakimś dziwnym sposobem zmaterializowała się obok niego. - nie... nie wiem. chyba nie - powiedział i wyrwało mu się takie żałosne westchnienie.

-wszystko będzie dobrze-mrukneła, przez chwilę głaszcząc go uspokajająco po ramieniu i wstała-na pewno.
i juz jej nie było!

a on został tam biedny sam, i dalej umierał i generalnie było strasznie. pielęgniarki miały mor w oczach, a lekarze w oczach mieli czyste szaleństwo. i w ogóle na tym korytarzu było za jasno i za biało.

póki co napiszę, że susanne kręciła się jak smród po gaciach łażąc w tę i z powrotem i czekając nie wiadomo ile niemiłosiernie się dłużących minut w trakcie których operowano daniela. była blada jak papier i miała wrażenie, że zaraz się zrzyga. co się do cholery stało, że był w takim stanie? : o
w końcu jakimś nieziemskim sposobem udało jej się przekonać pielęgniarkę, że jeżeli nie wpuści jej do środka popełni harakiri na środku korytarza xd.

Sophie przeszła przez korytarz w poszukiwaniu uddziału psychiatrycznego.

siedziała na korytarzu i najzyczajniej w świecie płakała. hm, dzisiaj znowu naszło ja coś na stany depresyjne i w ogóle, czuła sie koszmarnie. przez wczorajszy wieczór chyba trochę też. przyciągnęła nogi do siebie i siedziałą tak teraz na krześle. oparła podbródek na kolanie i płakała.

trochę zajęło mu dotarcie tutaj, dajmy na to, i łażenie po tych wszystkich korytarzach, a za nim pani beata, że nie zalożył ochraniaczy na buty za 1€. dziś był jakoś złowrogo i agresywnie nastawiony do świata, co poradzić no to, że on częto to ma ostatnio jakoś. nieważne. kiedy już odszukał (jakoś to oficjalnie brzmi) des na tych cholernych korytarzach usiadł obok niej głaszcząc ją po plecach!
- coś sie stało? - spytał przyglądając się jej głowie, od tyłu, miała ładne włosy.

- nienawidzę szpitali. powiedziała smutno. - znowu muszę tu zostać. okazało się, że potrzebne są mi ważniejsze badania. i jeszcze nie wiem, czy kurwa nie jestem w ciąży. chowała twarz w nogach i chciało jej się teraz palić. wstała więc, i otarła łzy i oparła się o ścianę, myśląc, że właściwie, jej życie jest jakieś konkretnie pojebane, i ogólnie to chyba chciała teraz nie wiem, zrobić coś sobie złego.

okej, teraz dostał prawdziwego mętliku w głowie, od czasów podstawówki kiedy rodzice zadali mi pytanie czy chce iść do klasy A czy C. najbardziej chyba utknęło mu to 'czy kurwa nie jestem w ciąży' i ojezu, zakręciło mu sie w głowie. co miał powiedzieć? z drugiej strony dziwnie bo nie wiadomo, a z jednej co będzie jak tak serio serio? pomyśli się potem, ale to nie zmienia faktu, że się przeraził! zaknął coś pod nosem.
- na długo zostajesz? - chyba więcej nie mógł z siebie wydusić bo kołowanie w głowie+kac+zamyślenie nic dobrego nie daje, szczególnie w kontaktach międzyludzkich.

- ah, i zapomniałabym. no tak. właściwie, to trochę na ciebie jestem zła. za wczoraj. powiedziała smutnym głosem. - zabierz mnie stąd, proszę, nie chcę tu zostać, na prawdę. powiedziała i usiadła mu na kolanach i wtuliła się w jego ramię. nie mogła się opanować, właśnie. chyba za bardzo ją pociągał i za bardzo nie mogła się na niego gniewać, nie dała rady. - proszę, zabierz. powtórzyła i zamknęła oczy.

- des, wolisz nie przejść tych badań i żeby było źle czy przemęczyć się kilka dni i mieć spokój od szpitala przez najbliższe kilka lat? - wpląpał lekko palce w jej włosy i lekko głaskał po pleach. właściwie, może lepiej żeby tutaj została, badania i spokój niż potem rozypka i 938894 lat w szpitalu - zabrałbym cię, możesz mnie teraz nawet za to pobić, ale wolałbym żebyś została i przeszła te badania, dla twojego dobra - zmarszczł brwi, żeby sobie teraz to wszystko przeanalizać do reszty i poukładać.

i pewnie posłuchała go bo idę -_-