jedno łóżko, plazmowy telewizor, generalnie wszystko vipowskie, zwykła obserwacja + cięższe przypadki, warunki sa dobre, nawet do porodów.

okej to coś dla jasmine która leżała sobie i spała, powiedzmy ;<

przyszedł. przyniósł dla jas kwiatki, ale ona spała to nie chciał jej budzić, więc wsadził je do jakiegoś wazonu, chociaż może to była szklanka. posiedział trochę przy niej, potem z dzieckiem i poszedł.

wrócił, z tego wszystkie to zapomniał, co miał ze sobą robić. przyniósł sobie krzesełko i teraz siedział koło jasmine, czytając jakieś mądre czasopismo dla początkujących rodziców. było coś o pampersach, swoją drogą powinien się wybrać do sklepu z rzeczami dla niemowląt, ale on niespecjalnie wiedział jak ma się za to zabrać. potem pielęgniarka przyniosła sebastiena drugiego, którego z jasmine nazwali daren <3 więc teraz nosił syna na rękach, mówiąc do niego!

wrócił do sali jas z trzybitem, śmiejąc się z tiiu, o właśnie tak HAHAHA.

a więc clarise po długiej dyskusji z lekarzem na temat tego, czy może wejść czy nie, weszła, ale dopiero wtedy, kiedy ten zniknął za rogiem i nie widział jej wchodzącej. nie wiedziała nawet dobrze, co mówić, ale czuła się potwornie, nigdy jej się nie zdarzyło nikogo potrącić, dostała mandat, ale to wcale nie największy problem, bo prawdziwy problem spoczywał na łóżku i chyba spał? usiadła na krzesłku w pobliżu owego łóżka i czekałaaaa, wibjając paznokcie w nadgarstki z nerwów.

a owszem, alan spał z poprzyczepianymi różnymi rurkami i połamanymi żebrami i całą resztą, nie wiem czym czyli, możesz sobie wymyślić, musieli wcześniej coś z nim zrobić, akcje w stylu ostrego dyżuru i chirurgów..
w każdym razie alan spał, ale już mniej niż wcześniej, bo rozchylił nieco usta, a potem jedno oko, ojacię.

clarise oczywiście czujnie go obserwowała, przechodząc samą siebie z tego zdenerwowania. była idiotką, oczywiście, że była idiotką, czego mogła od niego oczekiwać... przecież to nie jego wina, że chciał się z nią po prostu przespać, to ona sobie wymyśliła coś wiecej niż trzeba było, a teraz zrobiła z siebie idiotkę przez zbyt bujną wyobraźnię! tak właśnie myślała, kiedy zdawało jej się, że alan nigdy się już nie obudzi. ale kiedy otworzył oko i na nią tym okiem patrzył to stwierdziła, że to jednak jego wina xd. w każdym razie nieważne, nieważne, co się między nimi zdarzyło, skoro alan jednak doszedł do siebie. instynktownie odszukała jego bladą, lodowatą dłoń na białej pościeli, którą zaraz wzięła delikatnie w swoje dwie mniejsze. chciało jej się płakać. znów.

gdyby nie to, że jego matka nie żyje od chyba stu lat, to pewnie sądziłby, że to właśnie jego matka (coś było nie tak z jego wzrokiem chyba, panie doktorze!!!!:<). ale jej dłonie były takie gładkie i przyjemne, tylko jedna z dziewczyn, które alan znał miała takie dłonie, a nie pomarszczone i zniszczone od tego całego ścierwa do mycia okien, naczyń i kibli. - clarise - wymamrotał, by potem przesunąć językiem po swojej dolnej wardze, niemiłosiernie spierzchniętej i popękanej, był cholernie zmęczony. i nie miał pojęcia co ona tu robi.

- alan - prawie jęknęła, zaciskając palce na jego dłoni do tego stopnia, że aż jej zbielały kostki. przygryzła nie tak delikatnie dolną wargę, by potem odetchnąć głęboko dość urywanym oddechem. - jezu, alan, przepraszam - wyszeptała ochryple, ale wcale nie tak cicho, raczej teatralnie, aczkolwiek teatralne to to nie było. udawane też nie, naprawdę chciało jej się płakać, poczucie winy było przeogromne.

alan nawet nie wiedział, że claarise miała z tym cokolwiek wspólnego, podczas tego niefortunnego zdarzenia niespecjalnie zwracal uwagę na to, kto kierował ten szalony samochód który go potrącił i za nic by się nie domyślił, że to ona. odchrząknął więc z pewnym trudem, próbując się przesunąć trochę wyżej, co niespecjalnie mu wyszło. - clarise? co ty tu robisz?

- no jak to co...? - zapytała, jakby to było najbardziej w świecie oczywiste, by pogładzić go teraz po policzku wierzchem dłoni, wciąż nie puszczała jego ręki, bo miała wrażenie, że jak puści, to cały świat się zawali. - to ja cię potrąciłam - powiedziała roztrzęsionym głosem, mrugając szybko oczami, żeby łzy z nich wyparowały!

stwierdził, że to chyba jakieś podśmiechujki ona sobie z niego stroi i jak to w ogóle możliwe, żeby clarise go mogła potrącić! potem jednak sobie to wszystko poukładał i uznał, że musiała to zrobić z premedytacją jako zemstę za wszystkie niemiłe rzeczy, które jej mówił, czy robił, czy cokolwiek, więc zmarszczył czoło i nie wiedział co mówić.
więc, cóż, nie powiedział nic.

- alan, powiedz coś - wykrztusiła jakimś takim płaczliwym głosem, by teraz przymknąć na chwilę oczy. przynajmniej dobrym znakiem było to, że nie wziął swojej przyjemnej dłoni, której wierzch teraz czule gładziła kciukiem. co z tego, że był napalonym chamem, skoro leżał tu z jej winy! skoro go kochała!

to zalatuje modą na sukces...xd
łatwo jej było powiedzieć, bo ona nie miała stu tysięcy siniaków i jakichś igieł, weflonów i innych dziwnych rzeczy, w przeróżnych miejscach. biedny, biedny alan zmrużył oczy i oblizał wargi, by potem odchrząknąć i przesunąć się nieznacznie w jej stronę,co nie do końca mu wyszło, ale zrozummy, to spowodowane jego nie najlepszym stanem było. - clarise, ale jak to? :<

tju się ucieszy ;q.
- nie wiem - pokręciła głową ze zrezygnowaniem. - po prostu, nie wiem, nie wiem, och. nie wiem - mamrotała jak w jakieś febrze, była jej bliska ze stresu, osłabienie organizmu i tak dalej. - nie wiem, jak to się stało, chyba się zdekoncentrowałam, ale nie martw się, odebrali mi prawko - poinformowała go nienaturalni wysokim tonem głosu. - jak się czujesz, alan? - może to było trochę głupie pytanie z uwagi na sytuację...

- źle - odburknął, bo czemu miałby się silić na miły ton głosu, skoro to przez nią tu leży i kto wie, może będzie miał jedną nogę dłuższą niż drugą, wszczepią mu szósty palec u prawej ręki, przeniosą nos na ramię, albo cokolwiek! autentycznie obawiał się o swoje zdrowie, tak samo jak lekarze, ale o tym nie wiedział, bo oni nie chcieli z nim rozmawiać...

- przepraszam, alan, tak strasznie cię przepraszam - powiedziała poraz 39480258790327, na chwilę przymykając powieki, by zaraz znów je podnieść. autentycznie nie wiedziała, co ma teraz ze sobą zrobić, co zrobić z nim i w ogóle. - rozmawiałam z lekarzem, ale nie chciał mi nic powiedzieć, bo nie jestem z rodziny.

- jezu, głupia, trzeba było powiedzieć, że jesteś moją żoną, dziewczyną, czy kimkolwiek, bo tak to nikomu nic nie powiedzą, bo ja nie mam rodziny, do cholery! - chociaż początkowo nie chciał na nią podnosić głosu, to teraz niespecjalnie mu to wyszło, zabolała go aż głowa, zmrużył oczy, opadając na poduszkę. nie powinien się denerwować, stanowczo powinien zachować spokój...

- no to powiedzą tobie - wzruszyła ramionami. - nie denerwuj się tak, alan, to chyba niewskazane w twoim stanie - ostrzegła go, ale wbrew temu, jak dziwnie brzmią te słowa, wcale nie chciała go uciszyć, żeby się zamknął czy coś, tylko po prostu się martwiła. to wszystko to jej pieprzona wina i nawet nie próbowała temu zaprzeczać. zresztą, oczywiście, mogłaby powiedzieć, że jest jego dziewczyną, ale czy to nie zakrwało by na ironię losu? miała zbyt łamliwe serce, żeby dopomóc sobie w jego łamaniu.

- mój stan tu, kurwa, nie ma nic do tego, clarise - zbulwersował się, nawet nie wiem czemu, chyba tak ogólnie, cała ta sytuacja powoli zaczynała go wkurwiać i musiał się nieźle hamować, by nie rozjebać clarise tej uroczej twarzyczki swoimi paznokciami, bo to chwilowo była jego jedyna broń. ale jednak czuł, że w zasadzie nie mógłby jej skrzywdzić, bo gdzieś tam głęboko coś kłuło go w sercu i mówiło, że clarise już swoje przecierpiała.
o nie, zaczyna słyszeć głosy.....

- w porządku - stwierdziła nieco przerażona, bo alan zrobił naprawdę groźny wyraz twarzy, w związku z czym aż puściła jego dłoń, by podrapać się gdzieś po policzku, bo ją swędziało, ale wcale nie ugryzła jej tam żadna mrówka ani nic. - chcesz coś do picia, jedzenia? - zapytała troskliwie, bo tłumaczyła sobie to, że jest niemiły jego stanem, a ten stan spowodowała ona, więc nie ma powodu do niecierpliwienia się. chociaż ja bym go już trzasnęła.

weschnął ciężko, bo stwierdził, że chyba nie powinien się tak pienić i rzucać, bo może clarise naprawdę nie chciała źle. westchnął ciężko, przymykając oczy, by potem je otworzyć i zerknąć na nią trochę przepraszająco. - w zasadzie byłbym wdzięczny, gdybyś przyniosła mi wody. - och tak, marzył o wodzie.

zastanawiała się czy to możliwe, żeby ktoś miał tak zmienne nastroje, bo albo jej się wydawało, albo alan właśnie powiedział to łagodnym tonem głosu, także zabrzmiało to, o boże, miło! podniosła się z krzesła, po czym podeszła w kąt sali, bo to sala vipowska przecież, by nalać mu wody do szklanki.
- poradzisz sobie sam? - zapytała niepewnie.

/czego niby mam sie cieszyc.

/ z mody na sukces ;q

- nie wiem :c - powiedział zgodnie z prawą i to zupełnie łamiącym głosem. alan faktycznie był zmienny jak jakaś wrażliwa na stan pogodowy krowa, i chwilowo chciało mu się płakać, ale on przecież na łzy nie może sobie pozwolić, to przecież takie babskie i okropne, więc zacisnął którąś dłoń w pięść, zerkając na sufit, biały, tak jak wszystko inne w tym cholernym pomieszczeniu, które było wybitnie przygnębiające.

/aha, zacieszam więc.

- hm - mruknęła i przez chwilę stała bez ruchu, obserwując go uważnie, bo serio nie rozumiała, co się z nim dzieje. wiedziała jednak, że to wszystko jest jej pieprzoną winą. zrefelktowała się po kilku sekundach, usiadła na skraju łóżka, by poprawić mu poduszkę i pomóc podsunąć się mu do góry.

kiedy już był podsunięty, to wziął tę szklaneczkę z wodą od niej, chociaż ręce mu drżały i tak dalej, ale przynajmniej mół zginać palce, bo to różnie bywa, i się napił, niewiele bo niewiele, ale się napił, by oddać jej z powrotem wodę i oblizać usta. - która godzina? - spytał potem, przyglądając się jej. wyglądała na autentycznie zmartwioną, ach.

co pewnie go satysfakcjonowało. no, a ona odstawiła wodę na szafkę nocną, wcześniej upijając jeszcze łyka przy okazji. zerknęła na zegarek wiszący gdzieś na białej, typowo szpitalnej ścianie, chociaż nie wiem jak wyglądają typowo szpitalne ściany, pewnie okropnie ;q.
- wpół do jedenastej - powiedziała, jakoś nie spiesząc się do yego, żeby się przesiąs z jego łóżka na krzesło.

- hm, chyba nie masz zamiaru tu siedzieć całą noc, prawda? - mruknął, zerkając na nią. ach, miałby chyba wyrzuty sumienia, gdyby siedziala całą noc, poza tym obawiał się,że jakieś pielęgniarki przyjdą, żeby go umyć czy coś takiego, a on się wstydził..... zw.

/xddddddddddddddddddddddddddddddddd
juz tego nie czytam, bo opcja z pielegniarkami mnie zabila

- właściwie, to zamierzałam już iść - taa, jasne. po prostu zrozumiała jego słowa tak, że chciał ją wypędzić czy coś i poszła, zanim to zrobił ;q.

no więc biedna, zmęczona przez życie clarise przyszła odwiedzić alana, bo była więcej niż pewna, że pewnie przez nią właśnie leżał tu cały dzień samotnie, no, może z niejakim towarzystwem szczerzących się pielęgniarek, ale nic więcej. przyniosła mu kawałek ciasta, bo wstąpiła do cukierni i jeszcze kawę ze sturbacksa. zapukała, po czym weszła.

alan przeglądał jakieś durne czasopismo, które wyciągnął od pielęgniarki, która na nieszczęście nie była seksowna ani ładna, ale przynajmniej śliniła się na alana i pewnie gdyby poprosił, to przyniosłaby mu nawet papierosy albo wódkę. w każdym razie leżał i przeglądał jakieś meri kler czy inne, wzdychając do pań ubranych w stroje kąpielowe, bo to numer letni.

- cześć - rzuciła, siląc się na w miarę beztroski ton. nie ukrywajmy, że trochę jej nie wyszło, jej głos raczej się łamał, kiedy tak na niego patrzyła z niekrytym poczuciem winy. - przyniosłam ci ciasto i kawę - poinformowała go, stawiając wszystko na szafce nocnej. - czujesz sie już lepiej? - zapytała niepewnie. co mu tak w ogóle było?

nie wiem, był połamany i jakiś wstrząs mózgu, czy cokolwiek...
ziewnąl, odkładając gazetę, zastanawiając się,co ma jej powiedzieć. tzn czy mówić prawdę, że lepiej się czuję,czy że jest strasznie i jeszcze gorzej niż wczoraj, by wzbudzić w niej jeszcze większe wyrzuty sumienia! zdecydował się na opcję pierwszą. - yhy, trochę lepiej - przytaknął, zerkając na kawę. i ciasto. nie karmili go tu najlepiej :'(

uśmiechnęła się blado. mimo tego wypadku i tak dalej, tych wyrzutów sumienia, ciągle odczuwała jakąś barierę pomiędzy alanem a nią, wszystko w jej ruchach było dziwnie sztuczne i chamowane, czuła się niezręcznie. przychodziła do niego tutaj jedynie z poczucia winy, przynajmniej tak sobie próbowała wmiawiać.

- hmm, a jak tam u ciebie, clarise? - spytał jakoś tak trochę niemrawo, poprawiając poduszkę. w zasadzie to po prostu chciał, by nie zapadała pomiędzy nimi taka niebezpieczna cisza, momentami bardziej wymowna od słów czy merci, albo jakiegoś rafaello...

- nic szczególnego - wzruszyła ramionami, nie będzie mu przecież opowiadać całego swojego życia, przez nią już i tak miał zbyt wiele zmartwień. podrapała się po czole, ale na szczęście nie miała tam żadnych pryszczy ani nic takiego. - oblałam kolokwium - powiedziała, żeby nie było, że nie chce z nim rozmawiać czy cos.

- przykro mi. - alan nie wiedział co to kolokwium, sory... tzn domyślał się, ze to coś ze studiami, ale nic poza tym!!! oblizał usta i odchrząknął. - miałaś chyba dla mnie kawę, prawda? - przypomniał jej niespecjalnie delikatnie :c

- no tak - skinęła głową, ale dziś clarise wyjątkowo jest suką, wiec nie zrobiła nic w tym kierunku, tylko usiadła na krześle stojącym w pobliżu jego łóżka, by przez chwilę udawać zbytnie aż zainteresownie swoimi dłońmi, a dopiero potem podała mu kawę.

- ach. dziękuję - podrapał się po policzku i potem się napił, nie poparzył się, to pewnie dlatego, że kawa zdążyła trochę ostygnąć i teraz miała temperaturę raczej letnię, więc nie było problemów z dziurami wypalonymi w gardle czy czymś takim.. omg,zero weny -.-'

okej, no to, żeby rozkręcić akcję, clarise zrobiło się chyba niedobrze, wcale nie na widok alana ani kawy ani kawałka sernika z lukrem na wierzchu, który kosztował ją 6 ojro aż, lecz z powodu czegoś innego, można to nazwać chyba brakiem prezerwatywy, prawda? wzdrygnęła się, czując, jak po plecach ścieka jej stróżka zimnego potu i zastanawiając się, whats up.

/omg kolejna osoba w ciązy, to juz nudne...

effy skończyła właśnie zajęcia w przylegającej do szpitala klinice i teraz włóczyla się sama i biedna, nie bardzo mając co ze sobą zrobić. zajrzała do sali alana i stanęła w nogach jego łóżka. nie wiem czy spał, czy nie. spojrzała na niego typowym dla hannah wzrokiem i przechyliła głowę.
-łał, cześć.

alan spał, ale już nie i to wszystko przez effy. umrzyj :<! w każdym razie się nieco przestraszył, co zasygnalizował światu westchnięciem, które miało znaczyć 'nie zjadaj mnie, jestem niesmaczny' i 'gdzie są te pierdolone ciastka' przy okazji.
- jesteś pielęgniarką, czy coś? - 'or something' tak zwane.

uwielbiam 'or something' i 'god, fuck it!'
-hm, nie. według niektórych jestem chorą psychicznie anorektyczką - uśmiechnęła się szerzej, odsłaniając zęby. napisałam włosy, nie mam pojęcia dlaczego, ale teraz zacieszam z widoku hannah z włosami zamiast zębów. eniłej, effy podeszła bliżej i przyglądała się alanowi w miarę ciekawie. właściwie co mu jest?

włosy zamiast zębów <3 to jak jakaś rybaaa. nie wiem co mu jest, szczerze mówiąc xd.
- och - stwierdził, marszcząc czoło. czyżby przenieśli go na jakiś oddział dla czubków? bez jego wiedzy? to pewnie ta suka clarise im kazała, tak, to na pewno ona. alan podniósł się na łokciach, przyglądając się effy spod przymrużonych powiek. - mogę się do ciebie zwracać per 'chora psychicznie anorektyczka', czy masz jakieś imię? - tak, to go autentycznie intrygowało.