staraj się nie podpaść.
zaraz przy sekretariacie, jednak gabinet jest większy. dużo szafek z książkami, zazwyczaj takimi, których nikt nigdy nie otworzył.

susannah musiała przynieść papiery do dyrektora, więc teraz siedziała przed jego gabinetem, trochę się denerwując. na kolanach trzymała różowy zeszyt hello kitty plus długopis i wyżywała się twórczo, tak zwanie. odkąd przyjechała do paryża miała naprawdę potęzne zasoby weny twórczej!

natomiast anne została wezwana do dyrektora, a raczej przysłana od nauczyciela historii, jako że nie słuchała na lekcji. ale czy to jej wina, że się zamyśliła i wydrapała na ławce swoje inicjały? no pewnie, że nie. tak więc teraz usiadła obok su, ale nie za bardzo kontaktowała ze światem, poza tym włosy wpadały jej do oczu, także jej nie zauważyła.

- huh, anne tak? cześć. co przeskrobałaś? - zapytała, ze śmiechem, bo dziś była ładna pogoda, więc dlaczego susannah miałaby się nie uśmiechać. z jednej strony tęskniła trochę za tą wieczną, irlandzką pluchą, a z drugiej strony paryż w refleksach słonecznych dawał jej mnóstwo weny. schowała zeszyt do torby, miała na sobie jakieś ubrania pozaszkolne, bo przyszła właśnie te papiery przynieść. robię secik :0;)):)0

ty ciągle robisz secik
na początku nie koniecznie skapnęła się, że ktokolwiek cośkolwiek do niej mówi i że to jeszcze w dodatku jest su, bo dzisiaj anne była zakręcona zupełnie jak ja. właśnie sobie przypomniała, że nie zgasiła światła w łazience i martin ją zabije, ale trudno. dopiero, gdy słowa su dotarły do jej łepetyny, podniosła wzrok znad swoich kolan nie tak znowu kościstych, by spojrzeć teraz na su i uśmiechnąć się również, bo tak.
- cześć, su. hm, histeryk się na mnie wkurwił, bo nie słuchałam na lekcji i wydrapałam cyrklem na ławce swoje imię, więc teraz mam opowiedzieć o tym wszystkim dyrektorowi, szit!

- dyrektor jest w porządku, to znajomy mojego ojca, uczyli się razem na harvardzie - no tak, już wiadomo dlaczego tak bardzo lubił susannah. suzi, odgarnęła włosy za ucho, poprawiając się na krześle - na pewno będzie dobrze, nie denerwuj się.
bo anne wyglądała na zdenerwowaną, może trochę spięta.

też bym była zdenerwowana, gdyby czekał mnie opieprz od dyrektora.
- ty masz dobrze, jeśli dyrektor jest znajomym twojego ojca, ale mojego ojca dyrektor nie zdążył poznać, tak więc mam przechlapane. on jest dla mnie zazwyczaj niemiły - powiedziała na wspomnienie ostatniej wizyty, która skończyła się jednym, wielkim obniżeniem oceny z zachowania. - a ty po co tu jesteś?

- możemy wejść razem, ja go zagadam, ty powiesz o co chodzi i na pewno będzie w porządku - zaproponowała dobrodusznie susannah, wstając by poprosić sekretarkę o papierowy kubeczek. nalała sobie wody z takiej maszyny, pewnie wiesz jakiej, by teraz opaść znów obok anne - przyniosłam moje papiery, bo dopiero wysłali mi je faksem, z mojego poprzedniego liceum.

- okej, możemy tak zrobić - zgodziła się chętnie, obiecując sobie w duchu, że jak tylko wyjdzie z gabinetu dyrektora, musi urwać się ze szkoły, bo dłużej nie wytrzyma. a jak to ujęłaś, mamy złocistą jesień i tak dalej. przechyliła się w stronę su, by kuknąć jej przez ramię na, hm, załóżmy, że ocenki i stwierdzić zaraz żartem, że jest kujonką, skoro ma czwórki z geo.

- miałam nauczyciela od geografii, który wstawiał ocenę końcową już na początku roku szkolnego, jak przyniosłaś mu projekt na temat jednej z planet układu słonecznego. więc to raczej nic trudnego, jego egzamin wypełniało się z pamięci, bo dzień wcześniej podawał nam odpowiedzi - to było wielką tajemnicą, jeśli chodziło o liceum susannah, ale teraz była w paryżu, więc nie sądziła, że może zagrozić posadzie jej ulubionego nauczyciela.

- to tutaj takiej sielanki nie ma. nie wiem, czy spotkałaś nauczyciela od geografii, ale jest po prostu s t r a s z n y - ten oto wyraz przeliterowała, tak jak ja. spel jor nejm, plis. - robi co lekcję kartkówkę i choćbym nie wiem jak się uczyła, to zawsze dostanę dwa - to było nie do końca prawdą, ostatnio udało się jej dostać cztery, ale to wyjątkowo.

no i weszły, wyszły, rozeszły się, bo idę, cze.

Deeel wpadła przynieść powiedzmy zwolnienie lekarskie z włefu do końca roku, bo i po cóż ćwiczyć? I tak ma fajniejsze pośladki od nich wszystkich. I poszła, di end.