generalnie to kosmetyczka, make-up artists i tak dalej, wszystko się kręci wokół makijażu

mad szybko wpadła do salonu, była umówiona na 16.30, ale jak to ona - zawsze musi się spóźnić. od progu przywitano ją oschłym 'dzień dobry, pani siada tu, zaraz zajmiemy się tą przesuszoną cerą'. miała ochotę odpyskować, ale stwierdziła że kłótnie są teraz wyjątkowo nie na miejscu, jeszcze zrobią jej coś mega niewyjściowego z twarzą i nie będzie mogła pokazać się na dzisiejszej imprezie.
po godzinie siedzenia w fotelu, wyszła, zadowolona ze swojego wyglądu.
"no, to teraz możemy podrywać miłych panów, hehe" - zaśmiała się sama do siebie, w myślach.

Lucy, ze srebrną torebką Jimmy'ego Choo i pasującymi do niej Manolkami, wyszła właśnie od kosmetyczki, przyglądająć się świeżo zrobionym paznokciom.

Nie wiem, co takiego Martin mógł porabiać przed gabinetem kosmetyczki, raczej nie depilował sobie strefy bikini ani nie regulował brwi, chociaż nie wiem, co do tych brwi, bo to przecież Channing i nie wiem, co on może ze sobą wyprawiać. W każdym razie pierwszą rzeczą, na którą padło spojrzenie Martina, był tyłek Lucille, przykro mi bardzo, ale z niego samczy samiec.

Odwróciła się do niego, ale to zupełnie przypadkiem. Uśmiechnęła się promiennie, ukazując dwa zęby iście białych zębów i przygryzła zalotnie dolną wargę. To tylko Lucille, aha ona jest samczą samicą! Zamachała torebką, obserwując Martina od góry do dołu i stwierdziła, że jest godny zainteresowania. Godzien chyba nawet.

Lub też godziwy, nie mam z i e l o n e g o pojęcia, ale i tak wszyscy wiedzą o co cho, więc spokaczento elo ziom, conie. Oduśmiechnął się, stosownie szeroko, nie mógł właściwie powstrzymać tego uśmiechu, bo sam garnął mu się na usta, kiedy to miał przed sobą Lucille, oczywiście nie wiedział, że miała tak na imię, ale mniejsza z tym.
- Wiesz może, która godzina? - zapytał niby że od niechcenia.

- Może wiem - oblizała wargi z malinowego błyszczyku, który je tylko uładniał? Coś w tym rodzaju. Obaciągnęła krótką spódniczkę, ale nie taką coby odsłaniała jej pół tyłka - a może nie - westchnęła głośno, znów się uśmiechając. Zlustrowała go od góry do dołu i z powrotem, stwierdzając, że jest w porządku. Wyjęła z torebki komórkę, sidecka pewnie, może w odcieniach różowych - za dwadzieścia piąta.

- Kur... czę! - mruknął, z udawaną złością, chcąc za wszelką cenę zwrócić na siebie jej uwagę. - Spóźniłem się na przeklęte metro. - Pokręcił głową, jakby ze zrezygnowaniem, bo przecież mógł udawać, że się spóźnia tylko dlatego, żeby wyrwać sobie dziewczynę, prawdaaa.

Wspięła się na schodek wyżej, by móc mu się dokładniej przyjrzeć. Miał ładne mięśnie, tak tylko zgadywała, ale chętnie by pomacała jego brzuch, swoimi długimi paznokciami.
- Jeździsz metrem? - zapytała, uśmiechając się ironicznie. Ona nigdy nie była w metrze. Dosłownie. Miała swojego kierowcę, bo na prawo jazdy nie odważyła się iść, a rodzice woleli nie ryzykować, by ktoś ją porwał i tak dalej. Do osiemnastego roku życia, miała nawet swojego ochroniarza, pozdro Hans!

Wzruszył ramionami, zaraz uświadamiając sobie, jakąż to palnął gapę i zdając sobie przy tym sprawę, że Lucille nie jest żadną tam pierwszą lepszą dziewczyną z Paryża, tylko należy do elity.
- Zwykle nie - powiedział więc, starając utrzymać na swoich ustach uśmiech, taki jak przedtem. - Właściwie, to wysiadła mi limuzyna, coś z chłodnicą - kłamał jak z nut, śpiewnie i z melodią, lalala.

Spojrzała na niego, z lekkim aczkolwiek nadal przyjemnym uśmiechem, poprawiając gustownie torebkę, którą trzymała na prawym przedramieniu, jak kłin elizabet.
- A wyglądam na kogoś kto wie, czym jest chłodnica? - uniosła pytająco lewą, dla odmiany, brew w górę, znów przygryzając wargę, bo to ponoć znaczy, że masz ochotę kogoś pocałować, a ona miała jak największą ochotę pieprzyć się z Martinem tutaj i teraz, na murku przed kosmetyczką. Zamiast tego wyciągnęła w jego stronę prawą rękę, zaznaczę, że jej bransoletka z brylancikami błyszczała w ostatnich promieniach słońca tego dnia - Nazywam się Lucille. Lucy.

To zabawne, ale również miał ochotę się z nią pieprzyć, niekoniecznie na tym murku, ale w metro, na przykład, to byłaby przygoda. Albo też w windzie, zawsze można ją zatrzymać między piętrami. Ujął jej dłoń i podniósł do ust, by musnąć jej wierzch wilgotnymi wargami oraz końcem języka, bo tutaj mamy Francję!
- Podoba mi się twoje imię - powiedział szczerze, nadal trzymając jej dłoń. - Jestem Martin.

Soriiii, ale Martin kojarzył jej się z szefem mojego taty xddddd Okej, nie, Martin z niczym jej sie nie kojarzył, toteż uśmiechnęła się jednokącikowo, zdejmując okulary z nosa, by móc zlustrować go spojrzeniem niebieskich oczu. Naprawdę żarliwym spojrzeniem.
- Tak, mi też się podoba - powiedziała w końcu, kiedy udało jej się wyswobodzić dłoń z Martinowej, większej ręki. Odchrząknęła - chodzisz do kosmetyczki?
Osobiście lubiła, kiedy facet dbał o dłonie, ale bez zbędnego przesadyzmu.

Parsknął śmiechem, wkładając przy tym dłonie do kieszeni, jako że mu rękę wyswobodziła.
- Oczywiście, że nie i jeszcze raz nie. Chodzę za to na kawę, może masz ochotę? - zapytał, prosząc w duchu, by nie odmówiła, bo się serio wysilił nad skonstruowaniem tych zdań.

Stwierdziła, że to zupełnie nieładnie z jego strony, że w towarzystwie kobiety trzyma ręce w kieszeni i spojrzała na niego po raz kolejny, wzdychając. Powtrzymała się od komentarza na ten temant.
- Jeśli macie tutaj Starbucks, to chętnie - odpowiedziała w końcu, kiedy udało jej się opanować kosmate myśli na temat Martina i jego męskości.

mięskości <3

- To nie jesteś stąd? - zapytał, ruszając w lewo i nie mogąc się przy tym powstrzymać, by nie złapać jej za rękę, by pociągnąć delikatnie we właściwą stronę. - Starbucks to jedna z moich ulubionych kawiarni w Paryżu - stwierdził, choć był już w kilku fajniejszych. Nic tylko kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa.

Pokręciła głową, ruszając nieco biodrami, kiedy na swoich dziesięciocentymetrowych Manolkach, szła za nim. Nawet przy okazji splotła swoje palce z jego, to tak za free, za to się nie płaci, hehe. Cicho!
- Pytałam o Starbucks, bo to jedna z takich międzynarodowych kawiarni, u siebie z reguły chodziłam do hotelowych restauracji, chyba najbardziej je lubię. Te w Plazie, Meridien, Sheraton, wszystko mi jedno, jeśli chodzi o tej klasy hotele - wyjaśniła, a kiedy przypomniała sobie jego pytanie - moja rodzina wywodzi się z Francji, ale ja wychowałam się w Dubaju.
Zabierz mnie do Dubaju :c

- W Dubaju? - zdziwił się, bo jeszcze nie znał nikogo, kto by się wychował w Dubaju, a uwierz mi, że Martin znał naprawdę duuuuuużo osób, szczególnie, jeśli o dziewczyny chodziło. - Hej, tak szczerze, to nawet nie wiem, gdzie to jest - przyznał się, przy okazji zauważając, że na szczęście dłonie Lucille się nie pocą.

No jasne, że sie nie pociły, dziewczynom zazwyczaj się nie pocą, poza tym to jest Lucille. Właśnie w tym momencie zadarła podbródek do góry, chichocząc, ale nie jak idiotka, bo właśnie, powtórzę, to jest Lucille.
- Żartujesz tak? Nic ci nie mówią Zjednoczone Emiraty Arabskie, które są jednym z najbogatszych państw świata? - uznała go w tym momencie, za nieco zacofanego, ale to chyba wcale jej nie przeszkadzało, jeśli wziąć pod uwagę, że Martin zajebiście pachniał.

Uniósł brwi ku górze i dla dodania sobie czasu do namysłu, odkaszlnął ze dwa razy.
- Przepraszam, ale chyba nie. No wiesz, raczej nie przywiązuję uwagi do niczego, co znajduje się poza granicami Paryża, bo i po co - mruknął w końcu, gładząc kciukiem jej dłoń.

To było conajmniej miłe, uśmiechnęła się do niego z głośnym westchnieniem, przekręcając pierścionek na serdecznym palcu, u drugiej ręki. Dwunastokaratowy!
- Nie przepraszaj, to twój wybór, ja pewnie też bym nie wiedziała, gdyby nie to, że moi rodzice zajmują się wielu ważnymi dla świata rzeczami i na bankietach muszę wiedzieć o czym mówię - westchnęła ciężko. Czasami marzyła o tym, by być normalną nastolatką, ale w innych chwilach nie wyobrażała sobie wejść do sklepu z limitem na karcie kredytowej. Albo w ogóle wejść bez karty!

- Ja na bankietach zwykle słucham, a raczej udaję, że słucham! - powiedział, manewrując między uliczkami, na szczęście miał dobrą orientację. A przynajmniej na tyle dobrą, żeby pójść na skróty i się przy tym nie zgubić. A tak z innej beczki, to miał ogromną ochotę ją pocałować.

To nawet dobrze się składa, bo ona go też.
- Długo jeszcze? Nienawidzę chodzić na piechotę - wyznała mu nawet, opierając głowę na jego ramieniu i zamykając oczy, z nadzieją, że Martin dobrze ją poprowadzi i nie wpadnie na słup, czy coś podobnego - Moi rodzice wymagają ode mnie aktywności w ich sprawach. Aktualnie zajmują się wielkim projektem, tworząc wyspy na kształt całego świata, w okolicach Zatoki Omańskiej. Albo gdzies w tych okolicach. To cholernie nudne, zawsze chciałam zostac modelką, aktorką, ale oni w życiu się na to nie zgodzą - przewróciła cięzko oczami, bo właśnie je otworzyła.

Powiem tyle, że zupełnie jej już nie słuchał, szczerze mówiąc, to mówiła zupełnie za dużo jak dla niego, a poza tym, czy Martina obchodziły jakieś tam wyspy przy Zatoce Osmańskiej? Nawet nie wiedział gdzie to jest, no ludzie! Zatrzymał się więc gwałtownie, objął ją w talii, przyciągnął do siebie i pocałował ją namiętnie w usta, przyciskając do ściany jakiegoś budynku, pomazanej graffiti.

Okej, Lucille lubiła stanowczych chłopaków, którzy wiedzą czego chcą, w związku z tym, załozyła ręce na Martinową szyję, by delikatnie drapać go długim paznokciem za uchem & odwzajemniać pocałunek, w iśce francuskim stylu. Po czym poinformowała go, że chyba juz odechciało jej się kawy.

Roześmiał się, pochylając się, by obsypać jej szyję drobnymi pocałunkami, błądząc przy tym dłońmi w okolicy jej pośladków.
- Mi też się odechciało. Zgadnij za to, czego mi się zachicało - wymruczał, wracając do jej ust. Dobrze, że uliczka była pusta!

Zachichotała w jego ramię, podnosząc się zaraz na palce, by ugryźć go w ucho, ale delikatnie, wspominałam w wizytówce, że ona czasami nad sobą nie pasuje. Upadła jej torebka, to co.
- Huh, co takiego? - spojrzała na niego, odchylając głowę w tył, tak, że czuła teraz włosy w okolicach krzyża, bo miała długie raczej.

- No zgadniiiiiij! - Obejmując ją wciąż jedną ręką, schylił się, by podnieść jej torebkę, jako że czasami przejawiał oznaki żentelmeństwa. Podał jej tą torebkę, a potem dokładnie spenetrował jej lewy obojczyk językiem, ale chyba jej nie oślinił.

Położyła rękę na jego idealnie zarysowanym torsie, uśmiechając sie łobuzersko.
- Okej, nie wątpię, że byłbyś w stanie mnie rozgrzać, ale chyba zaczyna padać i nie chcę się z tobą pieprzyć w jakiejś menelni, hm? - zapytała, mając nadzieję, że zabierze ją do siebie, albo chociaż pojadą do niej, gdziekolwiek. Co by powiedzieli rodzice, gdyby dowiedzieli się, że Lucy wyrabia takie rzeczy. Ale hej, to nie Dubaj, rodziców tutaj nie było, w związku z tył objęła rękami jego policzki i zabrała się teraz za kolejny, szalenie namiętny pocałunek.

- Mhmmmmm - zdążył tylko napoczątku wymruczeć, w myślach kontemplując sobie jej słowa. Trochę nie mógł się skupić w związku z jej językiem, który teraz tak natarczywie badał jego podniebienie, nie, żeby mu to przeszkadzało. Wreszcie odsunął się od niej trochę, albo nie, nie trochę, lecz w ogóle, a przynajmniej na odległość ramion. - Chodźmy do mnie, mieszkam niedaleko - zaproponował.

i tak sobie myślę, że zaczniesz : *

Obejrzała zapierającą dech w piersiach witrynę, a następnie weszła do środka, by poratować swoje kruche paznokcie, i skórę, wydzielającą zbyt dużo sebum, jak na zwykłą piętnastolatkę.
Kiedy już było po wszystkim - odetchnęła, uraczona własnym wyglądem.