W podziemiach starej kamienicy na Montmartrze. Równie stara jak kamienica. Dziesiątki rodzajów herbat, ale mają też inne smakołyki do picia i ciasta

Wpadła tak na kilka chwil tylko. Zamówiła coś słodkiego, i totalnie kalorycznego, co miało być zalane colą light. Siedząc, jadła, i rozmyślała nad dzisiejszym dniem. Niemrawo patrzała po sali.

Weszła tu po drodze do domu. Zamówiła jedną z wielu zielonych herbat i usiadła przy pierwszym wolnym stoliku

Kiedy nieznajoma weszła, przez chwilę mierzyła ją zaciekawionym spojrzeniem. Nie znała jej. W ogóle, mało kogo tu znała, ale i tak owa wydała się nowym nabytkiem w Paryżu. Zastanawiała się chwilę, po czym podeszła do stolika, i zapytała: - Mogę się dosiąść? Nudno mi tak samej.

- Ależ proszę. Ja i tak jestem tylko na chwilę - uśmiechnęła się życzliwie

- Ja też. - Jęknęła, przysuwając sobie krzesło. - Właściwie to skończyłam już spożywać swoje zamówienie. Ale tak czy tak - lepiej jest siedzieć w czyimś towarzystwie. - Machnęła ręką na kelnera, i zamówiła sobie herbatę z mlekiem. - Jak Ci na imię? - Wyszczerzyła się.

- Eliza, Eliza Tallien. A Tobie?

- Sara, po prostu Sara. - Uśmiechnęła się lekko, bębniąc palcami w blat stolika. - Miło mi Cię poznać. Wiesz, jesteś pierwszą dziewczyną, jaką poznałam w Paryżu. - Zaśmiała się krótko. - Od dawna tu mieszkasz?

Zachichotała - Od urodzenia! Mi też mił cię poznać

- Ach, to nic dziwnego, że zobaczyłam Cię po raz pierwszy! Jestem tu od niedawna... - Na chwilę zamilkła, gdy kelner przyniósł jej zamówienie, po czym umoczyła wargi w ciepłej herbacie. - Całkiem miła ta knajpka, nie? Dopiero dziś ją odkryłam.

- Tak, ja też ją lubię. Ja mieszkam piętro wyżej, więc mam blisko. A Ty gdzie mieszkasz? I od jak dawna jesteś w Paryżu?

- Tak? - Jej brwi uniosły się wyraźnie. - Ha, to masz bardzo blisko do wszystkich specjałów, serwowanych w menu! - Upiła łyk. - Le Marais, taki brzydki, różowy domek, tam mieszkam. Od... ponad tygodnia.

Usmiechnęła się znowu i zerknęła na zegarek - O rany, muszę lecieć! Rodzice przyjeżdżają a ja muszę ogarnąć mieszkanie.Pa! Znajde cię w książce telefonicznej! - i wypadła z lokalu jakby ją gonili

Zanim zdążyła się zorientować, Elizy już nie było. Pozostał tylko niewyraźny zapach perfum. Pomachała jeszcze, po czym wypiła do końca herbatę, i tanecznym krokiem wróciła do domu.

Weszła do herbaciarni. Zamówiła jabłkowo-cynamonową herbatę i zajęła stolik. Zerknęła na swoje ręce. "Ojoj, plamy od farb nie do końca się zmyły. Niedobrze."

Weszła, jak to zwykle - spóźniona. Czym prędzej rozejrzała się, a kiedy dostrzegła Elizę popędziła ku niej, jednocześnie dobywając z gardła słowa przeprosin: - Wybacz, że jestem tak późno, ale... - Usiadła przy stoliku. - miałam mały problem.

- Nie, szkodzi, nic nie szkodzi. Ja przyszłam dopiero przed chwilą. A można wiedzieć co się stało? Z tym problemem?

Wzięła głęboki wdech. - Ach, bo wiesz, ja się nadzwyczaj często tutaj gubię. - Machnęła ręką, i mimowolnie spojrzała na te Elizy. - A cóż to za plamy na Twoich dłoniach?

Uśmiechnęła się - Od rana malowałam fresk w mieszkaniu i jeszcze nie domyłam farby. Z tym gubieniem to chyba nic dziwnego. Duże miasto. Ja jako dziecko kiedy dopiero poznawałam to miasto często się gubiłam.

- Mam rozumieć, że jesteś artystką, tak? Wspaniale! - Naprawdę się ucieszyła. Lubiła towarzystwo osób twórczych, i kreatywnych. Uśmiechnęła się. - Jaki to fresk? Co przedstawia? - Zainteresowała się. - W końcu nauczę się Paryża na pamięć, i już nie zgubię. - Zamówiła herbatę z cytryną, i ciastko czekoladowe.

- Powiedzmy, że mogę się nazywać artystką. A malowałam wielki kosz z owocami w jadalni. Inne ściany już pomalowałam wcześniej. Jedna jest biała w czarną kratkę! Głównie to prowadzę żywot freelancerki, ro bię to co chcę, ale też sporo kombinuje z plastyką. A jak tam Twoje zainteresowania?

- To bardzo interesujące! Nie no, musiałaś mieć sporo pracy z każdym z tych fresków. Ale i przyjemności! Chętnie bym kiedyś je zobaczyła... - Pokiwała głową. - Moje zainteresowania? Jakby to ująć. Robię dużo rzeczy, ale żadną nie zajmuję się profesjonalnie. Tam popiszę, tu porysuję, o.

- A, czyli też dusza artystyczna? Freski od razu namalowałam kiedy kupiłam mieszkanie. Było takie... proste. Musiałam je ożywić. Mogę Ci je pokazać choćby dzisiaj - powiedziała popijając herbatę

- Można tak to ująć. No cóż, ważne jest, by mieszkanie posiadało cząstkę osoby, jaka w nim mieszka, prawda? - Spojrzała nań figlarnie. - Dzisiaj? O, dobry pomysł! Mam sporo czasu. - Rzekła także smakując swoją.

- No to chodźmy. To tylko pięterko wyżej - onaodpwoeidziała usmiechem

- Cudnie! - Zaśmiała się, wstając, i zasuwając krzesło. No tak, Eliza mieszkała, przecież, niemalże bliźniaczo. Odwzajemniła uśmiech.

Wstała, zapłaciła i ruszyła do wyjścia - Chyba juz posprzątałam po malowaniu

- E tam, żebym to ja tak pilnowała czystości w swoim otoczeniu! - Zachichotała, drepcząc za nią. - Nie mogę się doczekać!

Weszła tu, troszeczkę smutna, zamówiła białą herbatę bez dodatków i ciasto limonkowe. Usiadła przy wolnym stoliku w jakimś ciemnym kącie i jadła swój skromny, bądź co bądź obiad.

Wbiegła truchtem do kawiarni, a mokre końcówki włosów dyndały jej wściekle wokół głowy.- Cześć, cześć! - Dobrnęła do stolika Elizy. - Wybacz, że tak długo, ale suszarka zagłuszyła mi dźwięk telefonu. - Rozsiadła się na wolnym krześle. - I co tam?

- U mnie dokładnie nic, oprócz tego, że własnie przejadam ostatnie pieniądze. A Ty? Nie ma kaca po imprezie? - usmiechnęła się znad filiżanki

- Ostatnie pieniądze? Ej, to poważna sprawa! - Zmartwiła się wyraźnie. - Mam, a właściwie miałam. Znalazłam w domu tabletki na tą właśnie przypadłość. - Zachichotała, zamawiając kakao z podwójną porcją cukru. Potrzebowała energii, i hormonów szczęścia. - Wczoraj było okrooopnie. - Wyjęczała.

Ojoj, czemu? - dojadła ciastko i popiła łykiem herbaty - otóż mój tryb życia ma tylko jedną wadę: brak stałego dochodu. Wczoraj nic nie zarobiłam na obrazach a ostatnio było słabo z robotą. Więc chyba czeka mnie głodówka. To mój obiad - wsakazała na talerzyk i filiżankę i uśmiechnęła sie, jakby śmiejąc sie z siebie

- Kilka godzin spędziłam na samym piciu, ot. - Zmarszczyła nieco brwi, patrząc to na Elizę, to na jej 'obiad'. - Powinnaś znaleźć sobie coś stałego! Nawet teraz! To nie są żarty, chyba wiesz? A tego, no, rodzice nie mogliby Cię jakoś wesprzeć pod tym względem?

- To nie jest nic poważnego. Pogłoduję parę dni i coś znajdę. Już tak bywało. A rodzice wyjechali do Lizbony na tydzień. I nie dla mnie stała robota. Muszę być niezalezna od terminu pracy. Chcę pracować kiedy mam ochotę: rano czy w nocy

Przez całą jej wypowiedź kiwała ze zrozumieniem. - No cóż, skoro uważasz, że jakoś przeżyjesz... - Przyssała się do własnej szklanki. - Zrobisz, jak będziesz chciała.

- Ot co. Własnie tak zrobię. Na co będę miała ochotę. A Nie znasz kogoś kto potrzebowałby pomalowanych ścian, albo jakiegoś dowolnego obrazka czy inej formy sztuki?

- Niech się zastanowię... Raczej nie. Przynajmniej nikt z moich znajomych nie wyrażał chęci na coś podobnego w moim towarzystwie. - Skończyła z kwaśną miną, do końca wypijając kakao. - Wybacz, nie mogę Ci pomóc.

- OK, nie szkodzi. Poradzę sobie. Niektórzy moi znajomi tez są bez stałej pracy i wymieniamy się ofertami - wypiła do końca herbatę

- Będzie coraz lepiej z czasem, sama zobaczysz. Wystarczy tylko przetrwać najgorsze dni! - Wstała, z zamiarem wyjścia. - Ja już lecię. Muszę się nad paroma rzeczami zastanowić, a do tego, niestety, potrzebuję samotni. Przepraszam. Do zobaczenia! - Cmoknęła ją w policzek, i zaraz poszła.

- OK, ja też muszę lecieć, poszukam roboty. I będę sie trzymać. Jestem wszechstronna, moge nawet szyć czy malować ściany, to tez umiem- pomachała jej, zapłaciła i wyszła

okej, dzisiaj na pewno nie był już tak zły jak wczoraj ani nawet przygnębiony, pogoda też jakoś nieszczególnie wpływała na jego nastrój, chociaż na mój deszcz by wpłynął! sączył herbatę, kompletnie wyluzowany, przeglądając zdjęcia w aparacie z głupawym uśmiechem na ustach. kątem oka zerkał też na ten deszcz za okienkiem i na panią kelnerkę, miała do fartucha przyczepioną etykietkę: "witaj, jestem zosia!"

przyszla i zamowila herbatke po czym usiadla przy stoliku .

Lekkim pchnięciem otworzył drzwi i wkroczył do wnętrza. Spokojnie usiadł przy wolnym stoliku pod jedną ze ścian i zamówił herbatę. Wyciągnął z kieszeni spodni długopis i spróbował napisać nim coś na serwetce leżącej na stoliku. Zamyślony wpatrywał się w nią...

Między kolejnymi łykami gorzkiej herbaty spisywał na serwetce myśli, które tak bardzo pragnął zwerbalizować. Kiedy skończył, zgniótł papier i rzucił na środek stolika.
- Żałosne... - powiedział do siebie. Dopił herbatę, pozostawił na stoliku opłatę, wstał i wyszedł. Obok pustej filiżanki nadal leżała zwinięta serwetka, zawierająca nieudaną próbę wysłowienia pragnień.

"Nie mam już więcej siły w sobie,
by codzień rano budzić się tutaj,
bo każdej nocy, gdy śnie o Tobie,
wierzę że tym razem wreszcie się uda.
Uda się przeżyć w tym paśmie złudzeń,
w które wprowadza mnie Twoje spojrzenie.
Wierzę, że dzisiaj się nie obudzę
i ominie mnie to codzienne cierpienie,
którego doświadczam, kiedy zobaczę,
że nie ma Cię nigdzie, mój piękny śnie.
Znowu samotnie, w tęsknocie płaczę.
Znowu chcę zasnąć i dotknąć Cię."

Zeszła ze swojego piętra i przyszła tutaj. Jednym bogatym gestem pokazała kelnerkom, że nie będzie niczego zamawiać, a przyszła bo nie chciała siedzieć w domu a pogoda jest nie za bardzo. Znają ją tu, więc mogła sobie pozwolić na siedzenie za darmo. No i oczywiście zajęła miejsce

Wreszcie wstała, pomyślała, że pójdzie gdzieś gdzie jest więcej osób, zwlokła się z miejsca i wyszła

Weszła do herbaciarni i zamówiła zwykłą zieloną herbatę. Usiadła przy stoliku daleko od wejścia i popijała aromatyczny płyn

Weszła i zamówiła herbatę. Podczas picia myślała czy pozna dziś kogoś wyjątkowego. Oby się nie myliła.

Zauważyła, że weszła jakaś nieznajoma dziewczyna, więc uśmiechnęła się przyjaźnie ze swojego stolika