no to się rozpisałaś! ;ddddd
okej breth przyszedł w swoich najkach, bo było mu najbliżej do założenia, wkurwiony na cały świat plus anne i zapukał, bo chyba to ten adres podała mu carine. zastanawiał się nad tym, jak się zmieniła, a może wcale się nie zmieniła, ale on zauważy każdy nowy pieg na jej nosie :c.

slyszac pukanie wybiegla z lazienki zupelnie boso, bo zapomniala wlozyc klapki koloru rozowego, pasujace do perfekcyjnie wykonanego przez nia makijazu. a jak wiemy, rozowy ostatnio jest modny. otworzyla drzwi z lekkim rozmachem, nie wspominajac o okropnym biciu serca, ktory nawiedzal ja przed kazda wizyta bretha.

uśmiechnął się do niej, całkiem przyjaźnie, może tak trochę w stylu czejsa w plo? jakoś tak. nie chciał robić żadnych ruchów typu całowanie jej i tak dalej, bo na to przyjdzie czas, a przynajmniej taką miał nadzieję w głębi serca.
- carine - powiedział w końcu, kiedy dokładnie ją obejrzał - nic się nie zmieniłaś.
no jasne, przecież nie spodziewał się, że urośnie -,-.

- breth! - wyrwalo jej sie, zupelnie przypadkiem i nawet otworzyla szerzej drzwi, aby zaraz sie o nie swobodnie oprzec lewym ramieniem. zlustrowala go przy okazji wzrokiem, z gory na dol i na odwrot zupelnie, usmiechajac sie zupelnie tak jak on. - ty, ty tez nie! i naprawde cholernie milo znow cie widziec - i po wypowiedzianych ow slowach, rzucila mu sie na szyje, ostronie, przeciez musieli miec jakis dystas do siebie. jeszcze.

uśmiechnął się do jej jasnych kosmyków, które teraz, dzięki temu rzucaniu, miał na twarzy, by musnąc ją w skroń i pogłaskać delikatnie po plecach. zaraz jednak, razem z carine wszedł do środka i nie miał zamiaru się od niej odsuwac, bo cholera tęsknił za tym, że była, że mógł ją przytulać, całować. nie całował, niestety.
- ciebie też - powiedział, trochę zmartwiony faktem, że póki co taka gadka szmatka, a zaraz czeka ich poważna rozmowa, więc mimo wszystko odszedł jakiś metr do tyłu od niej, by schylić się do rozwiązania sznurowadeł.

musnela go delikatnie w szyje, jak zawsze idealnie pachnaca. na tyle jednak zrobila to delikatnie, ze moze nawet tego nie poczul. przejechala za to dlonia po koralikach na ow szyi, bo ow koraliki dostal wlasnie od niej, jako pamiatke, prezent z wakacji na bora bora. kiedy juz sie odsunal, zatrzasnela drzwi, chcac wszystkim udowodnic, a wlasciwie tylko mu, ze nadal uwielbia, jak ja przytula. - hm, nie musisz sciagac butow, nikt tu nie sprzatal odkad sie wprowadzilam, nadal stoja kartony - machnela reka, z powazna juz mina, nawet brzuch ja rozbolal. nie, to raczej nie okres. to nerwy.

- zawsze ściągam, w butach średnio wygodnie - powiedział i postawił gdzieś obok siebie najki, zastanawiając się, co ma teraz powiedzieć. pozwolił sobie przejść dalej i pochwalić nowy salon carine. stanął przy oknie wzdychając - naprawdę się cieszę, że przyjechałaś, carine.

- hm, okej, jak chcesz - a ona pozwolila sobie pojsc za nim, choc w bosych stopach to byl sredni pomysl. usiadla tuz obok niego, na kanapie, okrywajac stopy poduszka. - tez sie ciesze, choc caly czas balam sie, breth. i naprawde chcialam przeprosic za to, ze milczalam. stanowczo za dlugo, hm? - spojrzala na niego pytajaco, z nadzieja w oczach, ze jednak odpowie inaczej i moze nawet ja przytuli.

- milczałaś i to chyba nawet zajebiście bolało, ale po pewnym czasie po prostu znudziło mi się czekanie. spotykałem się z anne, na zmianę z patrzeniem na twoje zdjęcia, bo kurwa nic nie poradzę na to, że nie jest mi łatwo zapomnieć - powiedział, ale może nie jakoś głośno, przecież siedziała zaraz obok, miał ochotę ją przytulić, powiedzieć żeby wszystko było jak dawniej, ale z drugiej strony właśnie, była anne i żywił do niej jakieś uczucia, więc teraz potrzebował jedynie wytchnienia i stanowczo czasu, na przemyślenie. już się nawet nie mógł doczekać tego weekendu z delilah.

- kurwa, wcale nie przyjechalam tu po to, zeby nisyczyc czyjes zwiazki, breth. moze udawajmy, ze zapomnielismy? chce, abys byl szczesliwy. z hanna, czy anna - wstala, poduszka upadla na stosunkowo zimne panele, w ktorych odbijalo sie swiatlo z ulic. podeszla do niego, blisko bardzo i polozla chlodna dlon z nerwow na jego ramieniu. - i do cholery, mnie to moje milczenie bolalo bardziej, niz ciebie, nie chce do tego wracac.

- carine, ty tego nie rozumiesz? nie zapomniałem przez ten czas, to teraz tym bardziej nie zapomnę, kiedy jesteś tu w paryżu, zaledwie dwa bloki - apartamentowce - dalej. nie wiem co mam ci więcej powiedzieć, oprócz tego, że te cztery lata, które z tobą spędziłem, zaliczam do najlepszych.

- breth, ale tak nie mozna, jezu. ty i ona, wy jestescie razem, kochacie sie... - rzucila, naciskajac na ostatnie slowo, w sumie moze i dwa, biorac reke z jego ramienia, jakos nie mogla sie przyzwzczaic, ze on kochal ja przez cztery lata, a teraz darzy tym samym uczuciem kogos innego. westchnela, co oznaczalo jej zazdrosc. - pol roku z tych czterech wcale nie byly takie najlepsze, przypominam.

- ojezu, czepiasz się - stwierdził, robiąc tak i wstał, by objąc ją w talii. na rozsądną odległość - potrzebuję czasu, na przemyślenie tego wszystkiego, ale nie licz na to, że łatwo cię odpuszczę, carine - i z uśmiechem szturchnął ją palcem w nos!

no i breth dodał, że póki co się zbiera i odezwie się do niej niedługo. to będzie odzew zdecydowanego już bretha, serio! i poszedł.