puk puk kto tam hipopotam...........................
no więc martin bardzo nerwowo zrobił puk puk, przeczesał włosy, potem je rozczochrał, zrobił w miarę pewną siebie minę i zasłonił twarz wielkim bukietem czerwonych róż.

xddd.
pewnie pomyśli, że to jakiś dostawca kwiatów od jednego z jej wielbicieli i spławi go pięcioma euro napiwku wepchniętymi w dłoń, ale nie, zaraz, otworzyła, spodziewając się, że to sprzątaczka z uzupełnionym zapasem papieru toaletowego.......... w zasadzie wszystko miała już spakowane, szykując się na wieczorny samolot do moskwy, do mamusi, hyyy. w każdym razie otworzyła i zaniemówiła aż, poznając martina od razu nawet mimo tych róż.
a potem zamknęła drzwi.

ale martin to martin, on ma refleks, wsunął więc stopę w szparę między framugą i drzwiami, bo nie zamierzał się poddać. już tyle razy ją stracił, że nie chciał już następnego razu, wyjebała mu trochę drzwiami w ramię, aż syknął, ale nic więcej nie powiedział.
- sophie - wychrypiał. - porozmawiaj ze mną.

dobra, naparła na drzwi całym cięzarem ciała, najwyżej zgniecie mu stopę, najwyżej znowu będzie obserwowała, jak martin robi komedię, jak płacze i jęczy i błaga o wybaczenie, ale przynajmniej będzie miał zmiażdżoną nogę, co może do łez da mu przynajmniej poważniejszy powód. prawda jest taka,że sophie dużo o nich ostatnio myślała i doszła do raczej mało konstruktywnego ale jakże w sumie mądrego wniosku, że do siebie nie pasują i nigdy im nie wyjdzie.

- cholera - mruknął pod nosem,by naprzeć na te drzwi całym ciężarem ciała również, a logiczne jest chyba to, że jeśli był od niej wyższy i ogólnie większy, bo to facet, miał więcej siły, toteż po kilkunastu sekundach udało mu się wejść do środka i mocno złapać ją za ramię. - porozmawiaj ze mną - powtórzył rozkazującym tonem głosu.

-wy pier da laj- nie dodała nawet wymownego 'martin', bo komóż innemu do cholery miałaby teraz kazać wypierdalać,huhuhu. oblizała wargi i szarpnęła ramieniem, patrząc na niego zupełnie złowrogo i zastanawiając się, czy bardziej jej się opłaca zacząć krzyczeć, czy też jakoś dostać się do telefonu i zupełnie doskretnie wezwać z dołu ochronę.

- nie ma mowy. najpierw mnie posłuchasz czy tego chcesz, czy nie - powiedział dość ostro, tonem nie akceptującym żadnego sprzeciwu, ponownie łapiąc ją za ramię, tym razem zacisnął na nim palce trochę mocniej, ale nie chciał jej go zmiażdżyć czy coś.

syknęła aż, ciągle patrząc mu w oczy i w zasadzie była w kropce, wiedząc, że jeśli odwróci wzrok to da mu do zrozumienia, że się poddaje, a jeśli będzie patrzyła w jego oczy choć chwilę dłużej, to zapewne się rozklei i wszystko skończy się jak zawsze.
-nie martin-odparła, co kosztowało ją, jak myślę, więcej siły niż cokolwiek innego kiedykolwiek-to ty mnie posłuchasz. nie wiem, po co tu przyłazisz i to jeszcze z tym-parsknęła, patrząc na kwiaty-bo wiesz, że i tak, nawet gdybyś powiedział, że umierasz na ciężką chorobę weneryczną która już zaatakowała ci mózg, zresztą, niespecjalnie bm się zdziwiła gdyby tak było, to nie ma szansy, ale rozumiesz, tak? nie ma szansy, żebym ci wybaczyła, że mnie wtedy zostawiłeś.

- i co z tego, że cię wtedy zostawiłem? i co do kurwy jebanej, niby co miałem zrobić? biec za tobą, nie wiem, powiedzieć, że wszystko będzie dobrze? chyba mnie nie znasz, nie jestem aż tak silny jak myślisz, sophie. potrzebowałem czasu, żeby sobie to wszystko poukładać... - wyjaśnił, niezbyt spokojnie, rozluźniając nieco uścisk na jej ramieniu.

-widzisz więc-głos jej zadrżał nieznacznie przy 'widzisz', ale ciągle starała się zachować jakiś chociaż pozorny spokój ducha, wzruszyła ramionami-najwyraźniej potrzebuję kogoś, kto jest na tyle silny, żeby mnie zdzierżyć. i tak, jeśli chcesz wiedzieć, powinieneś za mną biec. wyobraź sobie, że ja musiałam sobie to jakoś poukładać. to było NASZE dziecko-chyba specjalnie powiedziała, że było, żeby go przerazić aborcją, czy coś w tym stylu, no wiesz-i NASZ problem. ale ty JAK ZAWSZE z naszymi problemami zostawiłeś mnie samą.

- myślisz się - pokręcił głową z determinacją i spojrzał jej prosto w oczy. - jestem tchórzem, ale teraz tu przed tobą stoję, sophie. wcześniej też chciałem z tobą porozmawiać - próbował się wytłumaczyć, ale wiedział, że te tłumaczenia spełzną na niczym.

-więc się kurwa tłumacz i wypieralaj-jak widać jej wściekłość właśnie docierała do szczytu, w zasadzie na szczyt, jeśli chcemy mówić poprawnie, ale nie chcemy. przestąpiła z nogi na nogę i spojrzała na niego z wyczekiwaniem, wcześniej spoglądając jeszcze wyjątkowo wymownie na swój zegarek.

- daj mi szansę - poprosił błagalnym tonem, a ton głosu zdecydowanie złagodniał. spojrzał na nią prosząco, podchodząc do niej o krok. - kocham cię, możemy wychować to dziecko razem. możemy się pobrać - powiedział z pewnym wahaniem. - jeśli chcesz.

-dziecka nie ma-rzekła, w końcu odwracając wzrok. w zasadzie jeszcze do niej nie dotarło dokładnie to, co mówił, to znaczy słowa owszem, niekoniecznie ich sens. w sumie martin mówiący o swoich uczuciach, szczególnie w gniewnie nie był w zasadzie niczym dziwnym, gorzej, że teraz mówił o nich w zupełnie przerażająco wzruszający sposób. zamknęła oczy-dziecka nie ma, martin.

- ale... ale jak to... jak to nie ma? - zapytał, jakoś tak zapadając się w sobie. puścil ją już w ogóle i spojrzał na nią, spodziewając się, że powie, że żartowała czy coś takiego. ale mimo wszystko wyglądała całkiem poważnie. - to jakiś żart? - uniósł do góry jedną brew, zrozpaczony.

-nie ma, po prostu-wzruszyła ramionami, korzystając z jego,hm, zdezorientowania? i cofając się do okna, przy którym to stanęła, to znaczy twarzą do szyby i objęła się ramionami, obserwując jak okno zaparowuje od jej oddechu.

- to znaczy, że nie byłaś w ciąży? - zapytał i aż zakręciło mu się w głowie, toteż oparł się plecami o ścianę, zastanawiając się, co tutaj do cholery się wyprawia! - okłamałaś mnie?

dobra, powie mu prawdę w jakiejś dogodniejszej chwili, albo może nie, zostawi go z poczuciem winy już na zawsze, przecież nie chciała z nim rozmawiać nigdy więcej, ale tak na serio, po prostu nigdy więcej, jakkolwiek go nie kochała, nie chciała go znać, nie chciała go nawet pamiętać, wiedząc przy tym, że kurwa nigdy w życiu nie zapomni, nie swojego martina, cholernego pieprzonego martina.
-usunęłam-skłamała-przecież chciałeś, żebym usunęła.
i niech się martwi, a co, to nie jej problem, że skoczy z mostu.

- no tak - pokiwał głową z jakąś taką pustką w oczach. jedno, głupie zdanie przeważyło szalę, najwidoczniej. nie sądził, że sophie usunie dziecko, bo on jej tak powiedział w chwili złości. - chciałem.

-więc teraz sobie pójdziesz?-uniosła brew, spoglądając na niego przez ramię-dziś wieczorem wylatuję, potrzebuję jeszcze trochę czasu żeby się spakować-w zasadzie mógł zobaczyć jej zupełnie gotowe do wylotu walizki. tym razem nienawidziła swojego ukochanego paryża, to zupełnie, jakby martin był paryżem. wzruszyła ramionami, musiała sobie popłakać. w samotności. kurwa mać.

- tak, pójdę sobie - mruknął ironicznie, po czym wyszedł, głośno trzaskając drziwami. i chyba nawet płakał.

przyszedł, rozcochrany, z roschłestaną i pogniecioną koszulą, w drzinsach zjeżdżających mu z bioder i tym samym ukazającym całemu światu jego bokserki, chyba fioletowe! po prostu nie miał czasu, żeby się ubrać porządnie, ale moim zdaniem i tak pewnie wyglądał seksowniej niż zazwyczaj. zapukał.

w zasadzie nie wyglądała dobrze, zajrzyj w secik, może tylko trzeba kolory trochę zmienić, bo to aż dziwne, żeby, co z tego, że depresja i w ogóle, przez tydzień chodziła w tym samym. miała rozczochrane ale nawet zupełnie czyste włosy; d, bez gniazd nietoperzy i pająków za uszami i podpuchnięte oczy.
i otworzyła, nie mówiąc nawet nic.

stwierdził, że sophie wygląda gorzej niż kiedykolwiek, nawet jeśli miała czyste włosy. to nie powtrzymało go jednak od przyciągnięcia jej do siebie bardziej niż stanowczo i przytulenia się do niej. po prostu nie mógł nad sobą zapanować, tak bardzo ją potrzebował. chciał, żeby była tu, teraz, z nim.

no to była, chciało jej się kakaaaaaa, znaczykakao, bo się nie odmienia, to zupełnie jak nie, tylko, że ona się nie odchudzała i w zasadzie zaraz mogła zamówić z dołu, rum serwis i jego cuda. poza tym tak sobiemyślę, że w ciągu tego tygodnia utyła, uwaga, osiem kilo, bo głównie żarła i żarła. i żarła co się znalazło pod ręką, a w knajpie na dole mieli duży wybór serów i makaronów i ciasteczek z truskawkami.
-oh, martin-mruknęła mu w pierś zaciskając powieki;c

ukochanego ciała nigdy za wiele ;3.
- przepraszam cię - mruknał, unosząc ją do góry, by wnieść ją do środka z pewnym wysiłkiem, ale i tak niezbyt wielkim. kopnął drzwi, także huknęło, ale w każdym razie się zamknęły. - przepraszam - powtórzył jak w traumie.

traumie<3.
-w porządku martin-przyłożyła policzek do jego piersi i nagle uświadomiła sobie, że słyszy, zupełnie wyraźnie, przyspieszone bicie jego serca, co, choć zalatuje tanią telenowelą, zupełnie ją uspokajało, w zasadzie poczuła się wyjątkowo spokojnie, po raz pierwszy od wielu wielu dni, znowu pojawiła się ta kurewska i zdradliwa nadzieja, że wszystko będzie dobrze, w końcu-już jest w porządku.

pogładził ją po włosach delikatnie, po czym musnął ustami jej czoło, którw wydało mu się w tym momencie takie rozpalone.
- kochasz mnie jeszcze? - szepnął, pochylając się nieco, by pocałować ją w dolną wargę, dosyć nieśmiało jak na niego. bo on nigdy nie bywał niesmiały, ale teraz tak.

-mhm-przytaknęła,to znaczy kiwnęła głową jedynie i wydała jakiś niekoniecznie określony jękliwy odgłos, który miał oznaczać, że tak, że go kocha, że nie może przestać i w zasadzie jest to zupełnie straszne.

westchnął z ulgą, przylegając do niej całym ciałem i napawając się jej zapachem.
- jestem takim totalnym kretynem, nie powinienem był ci kazać usuwać tej ciąży... - powiedział, co chyba musiało jej dać powód do wyrzutów sumienia. bo on naprawdę czuł się winny, czuł się mordercą!

-nie byłam w ciąży, martin-mruknęła, mając nadzieję, że jej nie zabije w przypływie gniewu lub też inwencji twórczej, w końcu jej się nie dziwię, wtedy chciała tylko żeby cierpiał, teraz już trochę mniej, pewnie dlatego, że ona sama cierpiała za dwoje.

poczuł się, jakby właśnie sprzedała mu siarczysty policzek. przez chwilę stał, obejmując ją sztywno, a potem cofnął się krok w tył, wpadając na drzwi frontowne. spojrzał na nią rozczarowany, rozczarowany nią. bo według niego to było okrutne, okłamywać go tak perfidnie w tak poważnej sprawie.

-martin-zakryła dłonią usta, odruchowo, wiesz o co mi chodzi, taki typowy gest pod tytułem 'nie chciałam!', bo naprawdę nie chciała. przecież nie kłamała, no nie? oczywiście, że nie kłamała, test pokazywał co pokazywał=.=-nie wiedziałam... to znaczy, oh martin, test ciążowy był pozytywny...
nienawidzę trzykropków.

- to dlaczego powiedziałaś, że usunęłaś? czy wiesz, jak ja się czułem? jak ja się teraz czuję? - powiedział nienaturalnie wysokim głosem, prawie załamującym się aż. bo martin, moi mili, był niebezpiecznie bliski płaczu, tak go ta sytuacja zżerała.

-bo mnie zostawiłeś-splotła dłonie, w zasadzie kurczowo złapała się jedną drugiej, to znaczy wiesz, i ścisnęła naprawdę mocno, jakby chciała się dzięki temu utrzymać w pozycji pionowej, cholera, naprawdę chciała się odegrać.
wtedy.

- chciałaś mnie zranić, tak? no to UDAŁO CI SIĘ - poinformował ją chłodno, po czym osunął się na podłogę i ukrył twarz w dłoniach. po prostu nie mógł uwierzyć, że mogła się tak zachować. zdrada to jedno, kłamstwo to drugie. on przynajmniej zawsze mówił prawdę.

no, niekoniecznie zawsze!
-martin-klęknęła przy nim. w zasadzie to on powinien ją przepraszać, to on powinien teraz przy niej siedzieć, ale nie, zawsze musiała być ponad to, zawsze musiała martwić się o wszystko i wszystkich, kurwa mać, chyba miała dość-nie psuj tego teraz.

- och, przepraszam, że psuję to teraz - powiedział ironicznie, odpychając ją od siebie. - ale wiesz co? myślę, że tego teraz nie powinno być. i że mam już dość. odchodzę.

-martin-broda zadrżała jej niebezpiecznie-martin, przestań-i chyba miała zupełnie groźną minę, to znaczy wcale nie zamierzała zabić go lampą ani miedzianą figurką tybetańskiego mnicha, po prostu nie wierzyła, że on znowu zaczyna, że kiedy wszystko się już jakoś ułożyło, na te pięć minut, że skoro już się do niego przytulała, to,no cóż, on znowu wszystko pierdoli.

a on uważał, że to ona teraz wszystko zepsuła. że musiała go tak powtornie okłamać, bo on tak naprawdę pod skorupą był strasznie wrażliwy i nie potrafił przeżyć wszystkiego. odczuwał wprawdzie jakiś rodzaj ulgi.
- jak już powiedziałaś, że usunęłaś, to mogłaś się tego przynajmniej trzymać.

-nie mogłam martin-pokręciła głową-zastanów się, do jasnej cholery, zostawiłeś mnie z tym. kiedy ci powiedziałam byłam pewna, że zostanę z nim sama, rozumiesz? zostawiłeś mnie, martin, wcześniej pieprząc jakąś dziwkę, chociaż nie minąl nawet jeden kurewski tydzień od mojego wyjazdu!-w zasadzie własnie wyrzucała z siebie wszystko, razem z zupełnie piekącymi łzami.

- bo, do cholery, musiałem się na czymś wyżyć! jestem tylko facetem - i nie powinnaś ode mnie wymagać zbyt wiele, chciałoby się powiedzieć xd. - tylko mną, martinem, wcale nie jestem aż tak silny jak myślisz!
głuuupek.

-to twój kurwa problem, trzeba było nie pieprzyć mi życia, to znaczy trzeba było mnie nie pieprzyć w tym cholernym kabriolecie, rozumiesz, martin?-ostatnimi czasy wracała do ich pierwszego spotkania, które swoją drogą miało miejsce jakiś pewnie rok temu i, co gorsza, skończyło się, co chyba jednak jest oczywiste w ich przypadku, seksem, jutro rozmowy w toku o nimfomankach, muszę obejrzeć!!!.

- no to trzeba było mnie do tego nie prowokować! - krzyknął z jakimś rodzajem furii w oczętach. z tego wszystko podrapał sobie przedramię do krwi, tak się denerwował, tym wszystkim, nią, nim, całym światem. - nie moja wina, że wtedy mnie podniecałaś! - powiedział to celowo, tak, żeby zrozumiała to właśnie tak, jakby chciał.

nie wiem, chyba go zwyzywała, założyła płaszcz i wyszła.!

ok, szedł tutaj z duszą na ramieniu i naprawdę zastanawiał się, jakim cudem wczoraj był normalny dzień. i przedwczoraj. i jeszcze wcześniej. kiedy już się z tym wszystkim uporał, mniej więcej na zasadzie pozbierania wszystkiego do szafy i zatrzaśnięcie drzwi z nadzieją, że cała zawartość się nie wysypie (no ale ok, w jakimś sensie to też jest porządek), teraz właśnie szafa chyba się zbuntowała i to 'wszystko' znowu leży na podłodze. był rozżalony. chyba trochę rozczarowany. wmawiał sobie, że ona go nic nie obchodzi, ale kurwa, obchodziła. zawsze go obchodziła. sophie jest chyba kimś, kto nigdy tak na dobre nie zniknie z jego lijamowej świadomości. tak czy owak, zdawał sobie sprawę, że jest cholernym egoistą i że w tych smsach był naprawdę nieprzyjemny. ale to był pierwszy odruch, ostatecznie wzięła go z zaskoczenia. ale nawet liam zdawał sobie sprawę, ze nie był nigdy na tyle w porządku, żeby teraz móc jej to zarzucać. chociaż sprawa jest złożona i zawiła, wszyscy to wiemy, bo soph wykręciła naprawdę niezły numer. okej, kończę, bo nie opanuję tego nagłego przypływu weny.
albo nie, nie przyszedł, bo stwierdził, ze lepiej nie, dzisiaj tego nie wytrzyma i w ogóle, ;c
przyjdzie jutro.