nic nie odpowiedziała, zamiast tego odwracając się tyłem do niego. dotknął ją ton jego wypowiedzi. znała go pieprzone dwa dni z czego jeden z nich do najfortunniejszych nie należał zdecydowanie, a siedziała praktycznie bezustannie przy jego łóżku, chociaż nikt tak naprawdę jej nie kazał. natomiast on w tym momencie sprawiał wrażenie jakby jedynym jego marzeniem było pozbycie się jej z sali.

obraził się sam na siebie i poczucie winy właśnie wbiło go w szpitalny materac, nie taki wygodny, jakim być powinien. heloł, mimo całego romantyzmu i dramatyzmu łili był tylko facetem. niekoniecznie najlepszym w te całe głupie klocki z przepraszaniem, no nie? bo po co to komu, człowiek, jak przeprosi, potem czuje się jeszcze gorzej. a jego duma i tak właśnie, skulona, z ogonem pod sobą, skomlała w szarym kącie.

-will.. - szepnęła niemal błagalnie, nie odwracając się jednak w jego stronę. zdążyła znienawidzić momenty w których się nie odzywał, chociaż było ich m a ł o, jeśli nie jeden tylko. nieważne. nie lubiła i już. poprawiła się na krzesełku. pomyślała, że będzie musiała przynieść sobie jakąś poduszkę, którą mogłaby podkładać sobie pod tyłek.

-słucham?-burknąl na nią, marszcząc brwi. przynajmniej one go nie bolały. przynajmniej nie bardzo. gdyby nie liczyć tego okropnego, tępego bólu głowy, pewnie powiedziałby, że od szyi w górę czuje się nieźle. ale zaraz, w grę wchodzi jeszcze pozostałość z bójki sprzed tygodnia, ranki na brwi. ała?

-oh, nic nieważne - westchnęła, wstając. przecież nie będzie mu się narzucać, prawda? - więc.. pójdę już. nie będę ci przeszkadzać w.. czymkolwiek - potarła dłonią skronie.

to 'czymkolwiek' wyjątkowo go ubodło. fakt, w czym mogła mu przeszkadzać? w leżeniu plackiem na twardym materacu, leżeniu jak kłoda, jak sierota, jak trup i idiota? raczej nie bardzo. zmarszczył brwi ponownie.
-hm, w porządku-świetnie, idioto. jeszcze się unieś dumą, to już w ogóle będzie i de al nie.

-miłego wylegiwania się na tym perfekcyjnie zasłanym, miękkim posłaniu, william - chciała zabrzmieć obojętnie, może niemiło. ale na pewno nie tak żałośnie jak to wyszło w praktyce. pospiesznie złapała swoją materiałową torbę i ze wzrokiem wbitym w buty skierowała się do wyjścia.

i wtedy aż nim trzepnęło, jeśli wiesz mniej więcej co mam na myśli. zatrząsł nim jakiś ponury, chłodny dreszcz. zaraz, czym ona sobie na to zasłużyła? niczym. to nie jej wina, że maxime była psychopatką, że on sam zachował się jak idiota, i że ona, znaczy aurelie, w zasadzie wbrew swej woli stała się tylko pionkiem w jakieś chorej grze jego niedoszłej dziewczyny i faceta, który ją rzekomo zgwałcił. teraz sam łil zaczynał w to wątpić. w zasadzie niewiele już wiedział NA PEWNO.
-aurelie, poczekaj!
gdyby mógł decydować, pewnie by za nią pobiegł i tak dalej.
ale nie pobiegł. dlaczego? no, to juz wiemy.

zatrzymała się, podpierając ręką o drewnianą framugę drzwi jego sali. przełknęła gulę tworzącą się jej w gardle i czekała co will ma jej jeszcze do powiedzenia.

-przepraszam-wykrztusił w końcu przez zaciśnięte gardło. wstydził się, że ona go ogląda w takim stanie, bladego jak ściana i wymiętego jak kartki papieru, które zwykł wywalać do kosza po nieudanych próbach napisania jakiegoś głebszego wiersza. wstydził się, że był niewdzięczny i oschły. wstydził się tego, że poprzedniej nocy postąpił jak idiota.
wstydził się ogólnie. calego siebie.

poczuła, że miękną jej nogi, chyba nawet lekko się ugięły przez co została zmuszona do złapania się mocniej nieszczęsnej framugi, z której odłaziła biała farba. odwróciła się przodem do niego i całym ciałem oparła o ścianę, patrząc na willa z mieszanymi uczuciami. dla niejakiej zwłoki, czy zajęcia czymś rąk, poprawiała ramię swojej dużej torby w kwiatowy wzór. znowu zagryzła wargę, co stało się chyba jej tikiem nerwowym. jeszcze chwila i przegryzie ją do krwi, ale jakoś nie bardzo się teraz tym faktem przejmowała. po głowie ciągle chodziło jej pytanie, na które w żaden sposób nie potrafiła odpowiedzieć samej sobie, nie mówiąc już o innych osobach: "dlaczego tak cholernie ci na nim zależy, aurelie. nawet go nie znasz".

westchnął ponownie, wyjątkowo głęboko. i znowu pojawił się ten podły ból, cholera.
-oreli-rzekł słabo. brakowało mu tchu jak zawsze przy tych głębszych wdechach, si si-proszę, wróć.
zabrzmiało powaznie.

przełknęła głośno, powoli i jakby z ociąganiem podchodząc po raz milionowy chyba już do jego łóżka, żeby znowu usiąść na wyjątkowo niewygodnym krześle i nachylić się, żeby pocałować williama w kącik ust.
-cholera, will. chyba zdajesz sobie sprawę z tego, że nie zostawiłabym cię na długo. jeśli w ogóle zdobyłabym się na przekroczenie progu - przymknęła oczy, przykładając policzek do jego twarzy - co ty ze mną zrobiłeś? willy, nie potrafię przestać o tobie myśleć, chyba oszalałam..
xd.

-to źle-pokiwał głową z wyrazem twarzy mistrza jody, który jest przy tym moim idolem, warto wspomnieć. no, więc nie trafił tego charakterystycznego ironicznego błysku w oku, nawet jeśli czuł się jak trup, czyli teraz. pogłaskał ją za to po głowie, ale wcale nie jak pedofil,nie nie.

tylko jak kierowca tira.
-sama nie wiem - przyznała, nie odsuwając się od niego, chociaż wcale nie pachniał swoimi perfumami, które zapamiętała z ich pierwszego i jedynego odbytego wcześniej spotkania, a cholernym szpitalem, który przyprawiał ją o dreszcze.

-słabo mi, aurelie, słabo mi jak o tym pomyślę, o tym wszystkim-jezu, znowu zaczynał się wywnętrzać, biedny głupi mały angielski, naiwny chłopiec, i jeszcze jakieś tysiąc przymiotników określających jego stan, stan siedmiu, a może siedmiuset nieszczęść, stan gorszy niż opłakany.

-więc nie myśl - odpowiedziała w miarę rzeczowo, co było dla niej niemałym wysiłkiem, bo ledwo sobie radziła psychicznie, że tak powiem. co nie znaczy, że wariowała. okej, świrowała kompletnie i nie wiedziała co ze sobą zrobić. poprawiła kołdrę willa, prostując się i marszcząc brwi, przybierając klasyczny zatroskany wyraz twarzy.

-chryste-najchętniej by się popłakał, ale nie nie, był zbyt męski, zbyt silny, zbyt dumny, zbyt genialny i tak dalej... gwałtownie zacisnął powieki. to wcale nie łzy, towcaleniełzy, towcalenie.
cholera!

-willy? - z początku nie zorientowała się, że płacze, obstawiała raczej jakiś atak. może właśnie miał zawał serca, a ona nic o tym nie wiedziała i pozwoli mu umrzeć?! spanikowała jak jeszcze do tej pory jej się nie zdarzało, toteż pospiesznie złapała jego dłoń, starając się nie powyrywać wszystkich rurek i ścisnęła, pytając czy wszystko w porządku.

-tak, wszystko w porządku-co jak co, ale willy opanować się potrafił. co z tego, że pewnie był marnującym się godnym następcą największych poetów świata i nie powinien niby tłamsić emocji. ale w końcu angielska szkoła, stara dobra praktyka typu: jak masz pancerz, to go wykorzystuj. więc jego pancerz był całkiem niezłej jakości. spojrzał na nią. oczy zupełnie zwyczajne, tylko nieco puste, aczkolwiek bez śladu łez czy czegokolwiek, co mogłoby ją zaniepokoić. nie mogła widzieć, że wewnętrznie w zasadzie ryczał i wył z bólu. psychicznego głównie.

-przestraszyłeś mnie - mruknęła, a jej uścisk stał się lżejszy, w miarę jak, niczym powietrze z przekłutego balonika, ulatywały z niej wszystkie najgorsze myśli, które w zaskakująco szybkim czasie zdążyły zadomowić się w jej głowie - powinieneś odpocząć - stwierdziła w końcu, zerkając na swój zegarek powiedzmy, że kartjera skoro ma być elitarnie i uśmiechnęła się zachęcająco. stanowczo za długo był 'na nogach', aczkolwiek w zaistniałej sytuacji brzmi to nieco absurdalnie.

-tak, chyba się prześpię-mruknął-aurelie-w końcu zaczął naprawdę myśleć o kimś innym niż on sam-idź do domu. odpocznij. odezwę się jutro,napiszę smsa albo zadzwonię. dziękuję, że ze mną byłaś, teraz już sobie poradzę.
i popłacze sobie w nocy w spokoju.

-na pewno? - zapytała, przechylając głowę w dość zabawny sposób i gładząc go dłonią po policzku. w duchu przyznała mu rację, padała na twarz i była cholernie głodna, co co i rusz przypominał jej żołądek. jednak nie chciała, żeby coś się stało. chociaż pierwsza noc zawsze była najgorsza, skoro sobie poradził powinno być tylko lepiej. uśmiechnęła się patrząc w jego oczy, z których jeszcze nie potrafiła niczego wyczytać. a chciała i to bardzo.

-na pewno, obiecuję-czuł się, jakby byli starym małżeństwem, a on leżał tu przez jakieś hemoroidy, czy coś. to całkiem żałosne, pora skończyć.-odezwę się jutro. śpij dobrze i zjedz coś koniecznie.

-hm, no dobrze - zaczerwieniła się, więc wstała pospiesznie zapominając o pocałowaniu go na dobranoc i zabrawszy torbę wyszła z sali, czując się nieco zażenowana, bo pomyślała dokładnie o tym samym co will. no nic. słodkiego, miłego życia.

umierał sobie powolnie. w zasadzie był całkiem głodny i święcie przekonany, że zaraz dostanie odleżyn i będzie wyglądał jak ten facet z 'siedem', którego psychol przywiązał do łóżka.

powiedzmy, że w jakiś magiczny sposób do niej zadzwonił i właśnie zmierzała do jego sali w miarę wyspana, aczkolwiek nadal blada. co jakiś czas o udo obijał jej się mus owocowy gerbera, xd, który postanowiła w niego wcisnąć pod pretekstem tego, że go nie karmią i jest za chudy.
-puk, puk - zawołała, stając w drzwiach.

-ojezu!-jęknął, bo już przywykł, że aurelie zazwyczaj oznacza kłopoty. czyli jakieś trudne rozmowy, albo upokarzające 'oh willy, jesteś kaleką, a ja siedzę przy tobie z litości'. przynajmniej, jak sobie to uświadomił, on sam tak to odbierał. bo zawsze musiał coś przeinaczyć, to wszystko przez tą wstrętną osobowość poety. z drugiej jednak strony kiedy tylko słyszał jej głos, co trąci modą na sukces na kilometr, od razu robiło mu się go rą co.

uśmiechnęła się, mrużąc przy tym oczy i sprężystym krokiem ruszyła na 'swoje' krzesło. usadowiła wygodnie chudy tyłek i kładąc rękę na twardym materacu, pochyliła się w celu pocałowania willa pod okiem na dzień dobry. jak widać wypad do domu plus długa, gorąca kąpiel dobrze jej zrobiły.
-kiedy cię stąd wypiszą? - zapytała, zdrapując resztki jakiegoś niezbyt apetycznie wyglądającego jedzenia z owego materaca właśnie. zmarszczyła nos - huh, albo jak się czujesz, will, o to chyba powinnam zapytać na początku.

-lepiej!-skłamał z entuzjazmem. ale tak uroczym entuzjazmem, że naprawdę nie mogła się zorientować. to też wyćwiczył, zupełnie jak ukrywanie łez, jeszcze w młodości.-oreli, wyglądasz świetnie-teraz już nie kłamał, nie musiał. była co prawda blada, zresztą trudno jej się dziwić, ale wyraźnie sen we własnym domu dobrze jej zrobił. pewnie, jak pomyślał,po drodze z kimś spała i dlatego jest taka naładowana energią. nawet jemu wydała się ta myśl dość absurdalna. pozwoliła mu jednak zauważyć pierwsze symptomy zazdrości. a to źle, jak myślał. ulala.-nie wiem, aurelie. chciałbym wyjść, szybko szybko szybko.

-coś wymyślę, ale pod warunkiem, że naprawdę naprawdę już jest dużo lepiej - powiedziała, przygryzając wargę i zsuwając odrobinę koc/kołdrę którym był nakryty - duszno tu. nie jest ci za gorąco? - speszyła się, automatycznie czerwieniąc - zadaję za dużo pytań, przepraaaaszam.

-nie, aurelie, w porządku-lubił jej imię. do tego stopnia, ze kiedy zasnął, w zasadzie tylko na chwilę, ale zawsze, śniło mu się samo ono, samo 'aurelie' dźwięczące gdzieś w ciemności.-jest już dużo lepiej.
nie było, nawet nie 'trochę lepiej' ale oddałby wszystko, żeby wyrwać się z tej obrzydliwej, pachnącej lekami sali, od obrzydliwego jedzenia i obrzydliwych ludzi.

odetchnęła z ulgą i nie mogła się powstrzymać, żeby nie pocałować go prosto w usta bynajmniej nie tak jak całują się zakłopotani nowi znajomi. poczuła jakby jakiś ciężar odleciał z jej barków i mogła swobodnie oddychać, nie zamartwiając się na każdym kroku czy coś się nie pogorszy i william.. pospiesznie odgoniła od siebie wszystkie te myśli i po prostu się uśmiechała do jego twarzy, gładząc go po policzku i powtarzając, że 'tak się cieszy, że już jest lepiej'. bo i tak było. nie miała pojęcia dlaczego, ale nigdy w życiu nie martwiła się o żadnego człowieka w takim stopniu jak o williama.

może dlatego, że poszedł ratowac jej życie. a może dlatego, że się...! nie wymawiajmy tego słowa na daremno, szalala.
-wooo-ucieszył się, zupełnie jak małe dziecko, żeby zaraz unieść się, z trudem to z trudem, ale zawsze, i ucałować ją także, dłużej i namiętniej, si. w końcu się zmęczył-skąd ten nagły wybuch radości, aurelie?
jasne, jakby nie wiedział.

-oh - zmierzwiła włosy i wyciągnęła z torby słoik z musem dla niemowląt o smaku owoców leśnych, obracając go w dłoniach - bo lepiej się czujesz i.. - urwała i zastanowiła się nad tym o co ją zapytał. sama nie wiedziała, to on działał na nią w ten sposób i zdaje się, że nieśmiało o tym napomknęła - przyniosłam ci coś do jedzenia!
xd.

-boooże-jęknął, na przemian się śmiejąc jak i przerażając. dobra, nie posiadamy tego słowa w polskim języku pięknym, ale wiadomo, że chodzi o przerażenie, które malowało się na jego twarzy zaraz po kolejnej fali śmiechu. śmieszył sam siebie, on, dzielny willy, teraz w szpitalu, z perspektywą wpieprzania jedzenia dla dzieci przed nosem. uuuuu.-nie, aurelie. wiesz, że cię uwielbiam-moze trochę się zagalopował, ale nie zdążył ugryźć się w język-ale nie!

-oh, daj spokój. nikt nie patrzy, a wiem dobrze że to czym cię karmią niewiele się od tego - uniosła słoik - różni. z tym, że tamto jest dużo, dużo mniej smaczne.

-nie,nienienie-jęknął przeciągle-aurelie, przestań, proszę błagam, zrobię wszystko, tylko nie to, proszę.
to byłoby zbyt upokarzające. tak naprawdę, to miał ochotę na tofuburgera<3 xd.

-hm, jak uważasz - trochę się naburmuszyła, bo przecież chciała dobrze, a on jak zwykle usiłował odegrać nie wiadomo kogo. wrzuciła słoik z powrotem do torby i wstała, kierując się do okna, które pospiesznie otworzyła. wychyliła się i kontemplowała ludzi w lepszym i gorszym od williama stanie. oparła łokcie o parapet i skrzyżowała nogi w kostkach.

była zupełnie nieprzytomna+nieszczęśliwa+myślała, że nie żyje. znaczy nie myślała, ale gdyby mogła, to pewnie myślałaby własnie tak. rajt? rajt. huuuh, więc leżała, wypłukali jej żołądek czterysta razy i była blada jak kartka papieru i huh, mam jej dość.

po wciśnięciu pielęgniarce w łapie kilku ciekawych banknotów ze znaczkiem wodnym, udało mu się niepostrzeżenie dostać do sali, w której leżała shopie. była taka blada, drobna, że coś go aż ścisnęło w sercu. doskonale wiedział, że to jego wina, tylko i wyłącznie jego. nie powinien był jej tego mówić, w ogóle nikomu nie powinien był mówić takich rzeczy, a przede wszystkim sobie. nie wiedział, że będzie potrzebował aż próby samobójstwa do tego, by zrozumieć, co tak w ogóle ona dla niego znaczyła. a znaczyła bardzo dużo, razem z tymi jej wszystkimi hesteriami, każdym słowem, gestem, oddechem, znaczyła coraz więcej i więcej. usiadł gdzieś na krześle, które przystawił sobie do jej łóżka, schował twarz w dłoniach i zwyczajnie się rozpłakał, jak mały, nieporadny chłopiec. właściwie w tej chwili był takim małym, nieporadnym chłopcem. zamknął oczy, kiwając się na tym krześle w przód i w tył, taka choroba sieroca. matko boska, jak on mógł być takim głupim egoistą, jak mógł ją tak skrzywdzić!? przecież, do cholery, kochał ją. i nawet dopuszczał teraz do siebie tą myśl.

trwała w ciemności, słodszej i cięższej od letniego powietrza. był tylko spokój, harmonia i spokój. zero bólu, zero płaczu, zero wyrzutów sumienia. żadnych zmartwień, żadnych słabości. nikogo. tylko ciemność, tylko ona i ciemność. zawieszona na magicznych niewidzialnych nitkach wśród mroku trwała, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. i tak już od dłuższego czasu. teraz jedynie w ten słodki spokój brutalnie wbijał się coraz głośniejszy dźwięk. miarowy pisk nieokreślonego bliżej urządzenia. rytmiczne 'piip piip', które zmusiło harmonię do rozpadu na, trzymające się jeszcze ze sobą ledwo, drobne części. ktoś przywracał sophie świadomość w tym psychodelicznym spokoju i wcale jej się to nie podobało.

skąd mógł wiedzieć, że się budziła, nie znał się na tym. teraz jedynie chwycił jej dłoń, która była niemal tak biała jak szpitalna pościel. przyglądał się przez chwilę jej paznockiom pomsalowanym na jaki chcesz kolor. wydawała mu się być taka odległa, chociaż przecież trzymał jej dłoń! w duchu modlił się o to, żeby nic jej nie było, żeby się obudziła, żeby stało się cokolwiek. zwymyślał siebie w myślach od najgorszych drani. był chujem, tak, musiał się sobie do tego przyznać. chuj, który nie potrafi dopuścić do siebie tego, że kogoś kocha.

stać ją było jedynie na drżenie dłoni, o ironio, akurat tej, którą martin ściskał w swojej. możliwe, że to dzięki jego dotykowi. ciągle znajdowała się w dusznym pół-śnie. coś boleśnie wyrywało ją z silnych ramion mroku, gdzieś przez przerwy w ciemności wdzierało się światło. noc niepodobna do niczego zaczęła zmieniać się w półmrok. zaraz pojawił się jeszcze piekący ból żołądka, który rozrastał się do ogromnych rozmiarów ogarniając przy tym całe jej ciało, stanowiące teraz klatkę o obrzydliwie zimnych prętach, do której ktoś na powrót wepchnął ją, gdy już dotknęła czubkami palców u stóp wolności.

okej, otworzył teraz oczy, które notabene wcześniej przymknął, a to wszystko dlatego, że poczuł, jak drży jej dłoń. nie wiedział, co zrobić z tym faktem, wołać pielęgniarkę, cokolwiek, no NIE WIEDZIAŁ. może i by spanikował, gdyby nie początkowe stadium depresji, w którym teraz się znajdował.
- shopie...? - udało mu się zdobyć tylko na cichy szept, nieco ochrypły, ale i tak rozbrzmiał w pomieszczeniu zdecydowanie za głośno.

przejmujący ból rozrywał jej skronie. w zasadzie całe ciało miała zdrętwiałe. serce biło jej w zwolnionym tempie, sufit wirował jasnym pistacjowym kolorem. w nozdrza wdzierał się niepokojąco sterylny zapach. zaczerpnęła powietrze wyjątkowo głęboko. w słodkiej ciemności w której znajdowała się chwilę wcześniej właśnie tego najbardziej jej brakowało. powietrze. teraz płuca napiął kłujący ból. zakaszlała.
-uyh.

- shopie! - powtórzył, teraz już dla odmiany wykrzyknikowo, ale wcale nie krzyczał, wciąż szeptał. wiedział przecież, że na pewno musi przeżywać duży szok, kiedy tak zderza się z rzeczywistością jak z jakimś tirem, z którym na przykład maluch nie ma szans. uścisnął mocniej jej dłoń, trochę już serio panikując czy shopie się nie dusi ani nic.

zmarszczyła brwi ciągle jeszcze walcząc z bólem. trochę minie, zanim się przyzwyczai. płukanie żołądka i odtruwanie to nic przyjemnego, niestety. usta miała spierzchnięte do bólu, pokryte maleńkimi rankami.
-martin?
w zasadzie nie bardzo wiedziała gdzie jest i jak się nazywa, ale jego imię brzmiało w jej głowie jak jakaś przeklęta mantra czy coś w tym stylu.

już naprawdę nie przejmowałsię tym, że płakał, że miał policzki mokre od łez, że w gruncie rzeczy sie rozsypał, że nie miał siły już żyć, kiedy tak na nią patrzył i wyrzuty sumienia wyskakiwały mu jak wrzody na dupie.
- yhm - udało mu się wykrztusić na potwierdzenie. ścisnął nieznacznie jej dłoń, na którą, żeby było dramatyczniej, skapnęła jego łza ;c.

sophie nie mogła w zasadzie zapanować nad wypełniającą ją miłością. martin zmusił ją do próby samobójczej, on i jego nastroje doprowadziły ją skutecznie do szaleństwa, a teraz leżała w szpitalu pół-żywa pół-martwa, zupełnie zdechła. słaba jak warzywo z drżącą psychiką, a on siedział obok napełniając ją miłością i płakał. usta niebezpiecznie zadrżały jej, zaraz przeradzając sie niespodziewanie w słaby uśmiech.
-nie płacz martin, nic sie przecież nie stało.
xd.