- I ja Cię potrzebuję. Ten ssący ból, jaki odczuwam jest, po prostu tęsknotą o wyjątkowym natężeniu, skarbie. - Poprawił jej poduszkę, pod nosem snując groźby odnośnie zaopatrzenia szpitalnych łóżek - przecież ta kołdra była przerażająco cienka! - I wiesz, zaczęłaś jaśnieć ponownie, tak myślę. Mocniej. - Bo to prawda była, hm.

- słodki jesteś wiesz ? powiedziała z uśmiechem, już takim fajnym, ot co. i zmierzwiła delikatnie jego włosy ręką, na której nie miała na szczęście wenflonu. - eh, co ja bym bez ciebie zrobiła. zaśmiała się. oho, humor wrócił.

- Ty słodsza. - Odparował błyskawicznie, jakby dla spotęgowania wagi swych słów, całując jej wargi, i smakując z ujmującym uśmiechem. Pociągała go teraz chyba najbardziej ze wszystkich wcieleń, jakie już ukazała - promieniejąca, z błyszczącymi oczami, i wewnętrznym światłem. Przepiękna. - Najprawdopodobniej znosiłabyś gadki pielęgniarek. - Zawtórował śmiechem, i zaraz wsunął jej małą dłoń w swoją. Uroczo.

- taaak, albo pewnie podrywałabym jakiegoś młodego pielęgniarza. przygryzła lekko dolną wargę. i przy okazji poprawiła mu palcem wskazującym jego grzywkę bo lubiła tak robić, szczególnie kiedy spał, a ona mu się przyglądała. często tak robiła. - chodźmy spać, co ? przysuń tamto łóżko. powiedziała z uśmiechem.

- Och, Ty! - Pochylił się, zanosząc śmiechem, i pieszczotliwie cmokając szyję Des. - Już ja bym mu dał! - Zabawnie zacisnął pięść, prostując plecy, i wzdrygając lekko pod dotykiem ukochanej. To było przyjemne. A chwilę później łóżko stało już przysunięte. Co prawda, trochę żałował, iż pojedyncze okazały takie małe, ale pocieszał chłopaka fakt, iż mimo wszystko będzie czuł urzekające ciepło ciała dziewczyny.

- mhm, wiem wiem. zaśmiała się i przykryła dokładnie kołdrą. właśnie, ziewać zaczęła. i to bardzo już. mhm, więc położyła się na poduszce i oczy jej się powoli zamknęły. i w duchu sobie obiecała, że jak tylko wrócą do domu to od razu zje z nim przyjemną kolację a potem będą się kochać przez całą noc. zdążyła tylko wymamrotać słodkim zaspanym głosikiem dobranoc i zasnęła.

No to cóż, podążył ochoczo jej śladem, przedtem jeszcze troskliwie poprawiając pościel Dizi. Stał tak przez chwilę nad nią, i podziwiał ładny profil śpiącej buzi, wzdychając cicho. Ułożył się ostrożnie w dosuniętym łóżku, jak najbliżej niej, i łagodnie objął ramieniem. Miał nadzieję, iż spotkają się w snach, mhm. Zasnął.

właściwie to była już na nogach i łaziła po pokoju, bo się niecierpliwa zrobiła i jej się już nudziło. dobrze, że była sama w sali, inaczej kogoś by obudziła. właśnie zjadała sobie porządną porcję śniadania i słuchała ajpoda tańcząc na środku. dobrze, że nie widziała tego pani pielęgniarka, czy ktokolwiek inny, bo to wyglądało komicznie. aha, i śpiewała też, bo dzisiaj miała wyjątkowo dobry humor.

stanął pod drzwiami i cichutko zapukał w nie, mhm

a ona właśnie już wyszła. ze szpitala znaczy się. wcześniej. hm.

o cholera, a miała być niespodzianka taka super ; /

no więc chyba tutaj leżał ralf, tak? tak.
marjet zapukała, obciągnęła spódniczkę, po czym wsunęła głowę do środka przez szparę między drzwiamy a ścianą, by oblizać wargi i spytać:
- mogę wejść? - szczerze mówiąc, to trochę się bała, co teraz z nim jest.

-tak, jasne. właściwie już wychodzę - mruknął, stojąc przy oknie ze skrzyżownymi na piersi rękami. jedyna zmiana wizualna jaka w nim zaszła do opatrunek w okolicach łuku brwiowego, który szlag trafił kiedy.. poczuł się gorzej. faceci nie mdleją! miał chwilę słabości, o. odwrócił się w stronę mariette i uśmiechnął szeroko. był perfekcyjnym graczem jeżeli idzie o ukrywanie uczuć, bo w rzeczywistości kurewsko bał się tego co usłyszał od lekarzy. pewnie dlatego postanowił uciec jak najdalej szpitala, wbrew usilnym prośbom personelu jakoby miał w nim zostać na obserwację.

- to dobrze - powiedziała, wchodząc. podeszła do niego, by przyciągnąć do do siebie za kołnierz i pocałować delikatnie w dolną wargę. - przyszłam dopiero teraz, bo, hm, musiałam być na wykładach - usprawiedliwiła się, ale zaraz przypomniała sobie, że przecież go to na pewno nie obchodzi. poprawiła więc teraz ten jego kołnierz, który zdecydowanie pogniotła, by odsunąć się od niego, robiąc krok w tył.

to brzmi jak kołnierz ortopedyczny. opcja kołnierzyk jest bardziej przystępna. aczkolwiek ortopedyczny może mieć, if ju łont yt.
-nie ma sprawy, mariette - właściwie cieszył się, że nie przyszła kiedy na przykład był nieprzytomny, bo zapewne informację o jego chorobie lekarze przekazaliby jej. a tego zdecydowanie nie chciał. pomasował jej tyłek, ot dla niepoznaki i pocałował w skroń - dobrze, że w ogóle jesteś - mruknął cicho, bardzo bardzo cicho. odsunął się od niej na drugi koniec sali.

wmurowało ją mocno w podłogę przez to, co powiedział i poczuła już, jak krew zaczyna jej szybciej krążyć w ten sposób, w jaki krążyła tylko przez ralfa. wzięła głębszy oddech, by przysiąść na łóżku i sądzię, że nie lubię kołnierzów ortopedycznych a louis ma ładną szyjkę więc dajmy sobie spokój ;q.
- to, hm, na co jeszcze czekasz z tym wyjściem?

-na lekarza. będzie badał mi jądra, więc mogłabyś poczekać przed salą? - zapytał bez zająknięcia, patrząc jej prosto w oczy. praktycznie rzecz biorąc było to wierutne kłamstwo, gdyż czekał jedynie na pielęgniarkę, z toną lekarstw i instrukcji ich przyjmowania w odpowiednich godzinach oraz proporcjach. przestraszył się na samą myśl ukrywania tego przed mariette, ale jakoś sobie poradzi. w końcu to ralf!

- a po co będzie ci badał jądra? - uniosła jedną brew w górę, nieco zaciekawiona, co jest wręcz mało powiedziane, bo jej zdaniem z jądrami ralfa było wszystko w porządku. w każdym razie nie czekała już na odpowiedź, tylko wyszła posłusznie na korytarz.

odetchnął z ulgą, mając jednak nadzieję iż nie pomyśli sobie, że ralf cierpi na jakieś zapalenie lewego jądra co niekorzystnie wpływa na potencję. jeszcze nie będzie chciała się z nim kochać! a to było teraz bardzo ważne, skoro zostało mu niewiele życia, jak sądził.

usiadła sobie gdzieś na krześle i oparła się wygodnie, czekając na ralfa i postukując sobie palcami o kolano. powoli zaczynała się zastanawiać nad nimi. przecież zachowywali się jak para, dlaczego więc ralf tak bardzo nie chciał z nią być? nie umiała tego zrozumieć. ziewnęła.

-jasna cholera - mruknął pod nosem, kiedy wyszedł z sali za pielęgniarką, co samo w sobie mogło być trochę podejrzane biorąc pod uwagę co powiedział odnośnie tego co w sali się działo, hihi. no mniejsza o to. stanął obok mariette i podziękowawszy pielęgniarce odchrząknął - mariette? chodźmy.

- no dobraaa, ale do ciebie czy do mnie? - zapytała, nie pytając o nic, bo wiedziała, że raczej niczego od niego się nie dowie, przecież wiedziała, że ralf to ralf. wsunęła swoją ciepłą dłoń w jego większą i lodowatą, kiedy już podniosła sie z miejsca.

-chyba.. chyba do mnie. zresztą od kiedy ma to jakiekolwiek pieprzone znaczenie? - prychnął, patrząc na nią wyzywająco. zabrał rękę i ruszył przodem, starając się nie słyszeć brzęczących w jego torbie converse'a leków. miał wrażenie, że zaraz zeświruje.

- nie wiem, może na przykład takie, że do ciebie mamy daleko, no ale okej - powiedziała, dostosowując się do sytuacji, czyli, że powiedziała to tak samo nie miło jak on, ruszając za nim. nie sądziła, że ten wieczór będzie przyjemny, ale cóż, poszła za nim i chyba wyszli. i zacznij!

no więc leżał, już przewieziony do normalnej sali ale i tak z kupą aparatury, która dotrzymywała mu towarzystwa. nie mógł się doczekać, aż zobaczy susą, jej roześmianą twarz i tak dalej.

mówisz, masz. susanne wsadziła głowę do sali i uśmiechnęła się na jego widok.
-cześć danny - zaszczebiotała prawie że, podchodząc do niego i całując w usta. długo i słodko, że tak dodam. po feralnym spotkaniu z adrienem posiedziała w domu i wszystko przemyślała. nie mogła być wobec daniela taką suką i pieprzyć się z kim popadnie, nawet jeśli ten ktoś miałby byś jej byłym zajebiście przystojnym facetem. zaraz... tym bardziej nie! jedno wielkie zdecydowane NIE.

- czeeeść. polubię takie przywitania, serio - wymruczał w jej usta, po czym odwzajemnił pocałunek niezywkle przyjemnie i długo, delektując się nią. po samotnym przeleżeniu całego dnia taki pocałunek był jak szybka terapia antystresowa! - co tam? - spytał, kiedy już się przestali lizać i w spokoju mógł sobie położyć rękę na jej udzie.

przez chwilę myślałam, że na swoim i zaczęłam się zastanawiać co z tobą jest nie tak, że robisz z niego geja. ale jak widzę, mój błąd xd.
-oh, byłam na wykładach. nic takiego. potem hm, spotkałam dawnego znajomego i zabrał mi czapkę. potwornie zmarzły mi uszy - trajkotała, masując jego przedramię. miała nadzieję, że już nie ma zimnych rąk. chyba nie miała. i powiem ci, że cieszyła się z bliskości daniela. to było bardziej mentalne niż spotkania z adrienem. pozostawał jeszcze jednak jeden szkopuł.. - daniel ja.. ee czy ty. lubisz mnie tylko ze względu na moje uda i cycki? - nie zdziwiłabym się gdyby w przenośni oczywiście, ręka którą trzymał na jej udzie zaczęła go parzyyyyyć xd. bad boy, bad boy.

- to było głupie pytanie - stwierdził, ale wbrew temu co myślisz nic go nie patrzyło i wcale nie zabrał ręki z jej uda, skoro sobie tego nie życzyła, prawda. - oczywiście, że nie - nie, lubię cię ze względu na twoje cycki i pośladki, a nie uda. żart xd. - co by mi było z tego, że wyglądasz jak wyglądasz, gdybym nie mógł z tobą noramlnie porozmawiać?

-nie wiem - mruknęła cicho, bo naprawdę nie znała odpowiedzi na to pytanie. należała do daniela i w zasadzie czekała aż ją olśni. uśmiechnęła się jednak lekko zakłopotana swoim wcześniejszym zapytaniem i uspokojona faktem iż nowego daniela również interesuje piękno inne niż cielesne. ciało było tylko otoczką, a im lepsza tym lepiej ale bez przesady. ucieszyła się, bo to wrażliwe dziecko i musiało czuć się pewnie na każdym gruncie po którym stąpało toteż teraz pochyliła się nad danem i przycisnęła swój gładziutki policzek do jego szorstkiego. drapał jak cholera i trochę bolało, ale to nic.

- no to ja ci powiem, susą - powiedział, ujmując jej twarz w swoje dłonie. głaskał ją kciukami po policzkach z lekkim uśmiechem, przyglądając się jej pięknej twarzy. - gdybyś nie była tak wartościową osobą w życiu bym na ciebie nie spojrzał, ot co - mruknął, po czym pocałował ją przelotnie. - a że jesteś równie piękna co inteligentna, to już po prostu moje szczęście.

-głupek - mruknęła w jego wargi, które chwilę później muskała miarowo. i na co jej jakiś adrien? oh, może chociażby dlatego że daniel nie miał do zaoferowania nic poza pocałunkami, które działały na susanne jak płachta? chciała więcej, a on nic jej nie dawał. przełknęła głośno, ale nie aż tak jak na kreskówkach i odsunęła się od niego, prostując jak struna - kiedy cię wypiszą, skarbie? - głaskała go po grzbiecie dłoni.

- nie wiem jeszcze dokładnie. dwa tygodnie? - zmarszczył brwi. przyspieszmy mu nieco ten okres terapii i w ogóle, bo noramlnie pewnie musiałby leżeć pół roku czy coś w realu, a że to nie real, więc... pozwólmy sobie na odrobinę fantazji. - a czemu pytasz? - zaciekawił się. okręcił sobie kosmyk jej włosów wokół palca wskazującego.

-nie lubię szpitali - odpowiedziała zgodnie z prawdą zresztą, bo kiedy tylko przekraczała próg tego cholernego budynku momentalnie miękły jej nogi i traciła humor. odczuwała swego rodzaju niepokój, co zdecydowanie nie było najsympatyczniejszym przeżyciem - to okropne przebywać w miejscu, gdzie tylu ludzi ginie. może nawet w tym momencie - zrobiła wielkie oczy, ale nie wytrzeszczała ich jak głupia ani nic. z umiarem. susanne była wrażliwa na wszystko dookoła. pomijała tylko swoje potrzeby, będąc zakichaną altruistką.

- wiem, to okropne. dzisiaj zmarł facet z łóżka obok, ukąszony przez jakiegoś jadowitego węża... - nie wiedział, skąd w paryżu wziął się jadowity wąż, ale nie wnikał, bo sprawa była i tak wystarczająco okropna. - daje kopa w psychikę - dodał, nie, żeby użalał się nad sobą, to po prostu było dzielenie się doznaniami, że tak powiem.

rozpłakała się w związku z tym i uciekła. pa xd

leżał więc i leżał i patrzył się w sufit i w okna i w ściany, no, a przede wszystkim w drzwi. cały dzień był dla niego jedną, wielką męką, a to wszystko przez to, że tak bardzo mu się nudziło. susą była jedyną osóbką, która go odwiedzała, ale i tak tylko wieczorami. toteż na wieczory czekał jak na zbawienie.

biedny wyalienowany daniel. zawsze mógł rozegrać partyjkę sudoku w asyście jednej z pielęgniarek lub poprosić doktora gonzalesa (xd), żeby postawił mu tarota. nie mniej jednak rozumiem jego domniemane zadowolenie kiedy susanne w końcu pojawiła się w drzwiach, całkiem zdyszana, dzierżąc w dłoni ulicę marzycieli mcliama wilsona, bo tak mi się o niej przypomniało.
-starałam się jak mogłam załatwić to szybko, kochanie - przygnęła ciasno do jego ust, całując go długo i namiętnie na powitanie. pocałunkiem z gatunku takich, którymi można się zachłysnąć. ale chciała dobrze.

no cóż, na szczęście się nie zachłysnął, stanął na wysokości zadania, jak to dzisiaj pięknie ujął jakiś mój kolega nawet. odwzajemnił pocałunek z pewną łapczywością. susą powodowała w nim takie pożądanie w tym momencie i pzez ostatnie dwa dni, że aż obiecał sobie, że jak tylko będzie mógł, to ją przeleci. póki co, teraz jednak nie mógł, toteż zadowolił się zwyczajnym pocałunkiem.
- jesteś cudowna - oświadczył, jedynie na chwilę odrywając się od jej lodowatych ust.

jak jej powie o tym, że chce ją przelecieć da mu w twarz i się załamie xd. mówię ci, przez adriena susanne ma jakieś schizy na tym punkcie. tym czasem jednak niczego nieświadoma, myślała, że daniel mówi o tym jaka jest etc. uśmiechnęła się do niego radośnie i poprawiła poduszkę, bo to taka odruchowa czynność. ja na przykład nie lubię jak moja poduszka jest nie taka jak trzeba.

- jak tylko... jak tylko stąd wyjdę, to, kurczę, chyba nie wiem, czego z tobą nie zrobię - parsknął urywanym śmiechem, ale zaraz przestał się śmiać i zrobił się czerwony na twarzy, a to przez to, że coś mu w płucu pyknęło i go zabolało. może mu pękło? nie raczej nieee.

gdyby nie fakt, że daniel wyglądał w tym momencie jakby ktoś ściskał go za szyję i udaremniał swobodne oddychanie, susanne rzuciłaby jakąś aluzję na temat tego co powiedział. więc jednak nawet on ma na celu jedynie dobranie się do jej krocza? nie miała jednak teraz czasu na zastanawianie się nad tym, bo właśnie pochylała się nad nim przestraszona, pytając co się z nim dzieje. przestraszył ją!

- och, już dobrze - odchrząknął i już rzeczywiście go nic nie bolało. uśmiechnął siędzielnie, dziwnie się czuł nieco tak, kiedy okazywała mu taką bojaźliwą troskę, jakby chciała a nie mogła, co nie. - wszystko w porządku - uspokoił ją, po czym wyciągnął szyjkę i musnął jej usta swoimi.

-przestraszyłeś mnie - mruknęła, zakładając za ucho pasmo jasnych włosów. poruszyła się niespokojnie na krześle, jednak w końcu zdecydowała nachylić i pocałować go ponownie. delikatniej i bardziej strachliwie jak gdyby. bo naprawdę bała się, że coś mu jeszcze zrobi! może tej kulki mu nie wyjęli z płuca. ot przez zapomnienie xd.

- jezuuu, przecież nie umrę, nie bądź głupia - odparł, odsysając się od niej, w czego efekcie zrobił się jeden wielki cmok, hyhy. pogładził ją lekko po policzku i uśmiechnął się ciepło; była taka doskonała, pod każdym względem! i martwił się od niego, zadziwiająco altruistycznie oraz bezinteresownie a to to samo ;q.

no to po co robisz brzydkie powtórzenie? teraz zamknę się w sobie i pójdę płakać! :c
-oh, no wiem wiem ale.. cholera to i tak takie dosyć.. dziwne.. trudne no wiesz - mamrotała coś pod nosem niekoniecznie składnie i niekoniecznie z jakimkolwiek sensem. uśmiechnęła się przepraszająco i podrapała w nos, bo ją swędział xd.

- no wiem, wiem - przyznał pod nosem. wbrew pozorom, a może i zgodnie z nimi? to było bardzo trudne też dla niego, leżeć tutaj, starać się nie myśleć o bólu i o tych wszystkich maszynach oddychających za niego, o tych trzech rurkach w jego gardle, o innych rurkach poprzyczepianych chyba we wszystkich możliwych miejscach jego ciała... no dobra, może niekoniecznie we WSZYSTKICH ale w większości! - jeszcze dwa tygodnie i wyjdę.

-jezu, przepraszam daniel, powinniśmy rozmawiać o czymś innym, ja o tym doskonale wiem. to po prostu czasem trudne w praktyce - pochyliła się nad nim całując słodko w czoło. przesunęła dłonią po jego policzku - wyglądasz jak rumcajs - zaśmiała się i wyprostowała na wszelki wypadek.

- dlaczego? - roześmiał się cicho, a w międzyczasie jego dłoń powędrowała na wewnętrzną część jej uda, po prostu nie potrafił się oprzeć, by tego nie zrobić. nie miał pojęcia, że mógłby wyglądać jak rumcajs, w ogóle jak wygląda rumcajs? chyba sobie w google wpiszę. - chyba wyglądam normalnie? - spoko, że on sam nie wiedział jak wygląda, bo nie widział siebie w lustrze ;c.

-oh, w miarę normalnie. po prostu jesteś trochę zarośnięty. no wiesz, jak rumcajs właśnie - uśmiechnęła się lekko rozbawiona, bo na twarzy daniela malowała się niemała panika - ale nawet z tą drapiącą brodą jesteś najprzystojniejszym facetem w tym szpitalu - zapewniła go całkiem szczerze, bo dla susanne nie było nikogo ponad danielem.

Spoiler: